All Chapters of บอดี้การ์ดของคุณหนู: Chapter 51 - Chapter 60

“รูเอ็งฟิตจัง… นี่แค่โดนนิ้วยังดูดแน่นสุดๆ ถ้าเจอไอ้จ้อนของพี่เข้าไป รับรองว่าเอ็งร้องลั่นห้องแน่”คำพูดของพี่เดช ทำให้ผมยิ่งตื่นเต้น แม้อีกใจจะนึกกลัว แตก็อยากโดนผมได้แต่หลุบตาลงมองตรงหว่างขาของตัวเอง ที่เข่าสองข้างโดนดันขึ้นมาแบะอ้าเป็นรูปตัวเอ็มขนานลำตัว เห็นคราบเจลหล่อลื่น อาบเลื่อมอยู่รอบๆ หูรูดดูดรัด รูจีบน้อยๆ มีลำนิ้วสีดำของพี่เดชเสียบคาเข้ามาสุดข้อซ่วบๆ ๆ ๆ ๆ ๆพี่เดชแทงนิ้วอย่างจงใจปลุกเร้า ชักเข้าชักออกเป็นจังหวะเมามันอย่างล้อเล่นกับความรู้สึกของผม แรงเสียดครูดดูดรัดของนิ้วกับซอกเสียวที่ภายในเต็มไปด้วยเซลล์ประสาทรับความรู้สึกมากมายมหาศาล ทำให้เส้นขนของผมลุกเกรียวไปทั่วร่างผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าภายในรูน้อยๆ ของตัวเองจะมีความรู้สึกสุดพิเศษซุกซ่อนเอาไว้ ไม่เคยรู้… กระทั่งตอนนี้“โห... รูเอ็งน่ากระแทกเหลือเกิน” พี่เดชอุทาน สุดจะทนมองได้อีกต่อไป แกขยับลงมานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างง่ามขาของผม คว้าหลอดเจลหล่อลื่นเอามาบีบ ไล้ลูบแท่งเอ็นคัดแข็งอีกครั้ง แล้วยังเอามาถูที่รูสวาทน้อยๆ ของผม“ครั้งแรกอาจเจ็บบ้าง แต่เชื่อเถอะ… เจ็บนิดเดียวเดี๋ยวเอ็งจะเสียวไปถึงเช้า”“โห… พี่เดชพูดเล่นใช

ความสับสน สองจิตสองใจที่ผุดวาบขึ้นในสติ ทำให้ผมลังเลที่จะปล่อยตัวไปตามสถานการณ์อันอ่อนไหว ผมยอมรับว่าอยากรู้อยากลอง... อยากโดนล่อ หากอีกใจก็ลังเล “อ๊า... สะ… เสียว… ” ผมพริ้มตาสยิว เพราะว่าพี่เดชจู่โจมได้อย่างเร่าร้อน ดุดัน ล้อเล่นกับความรู้สึกของผมอย่างไม่ปรานี ให้ตายเถอะ... ในใจของผมบอกให้ขัดขืน… ไม่ยอม แต่ร่างกายกลับทรยศ ยืนยันด้วยอกของผมที่ขยับยกขึ้นมาด้วยความดื่มด่ำลืมตัว ทั้งที่ไหล่สองข้างยังโดนมือใหญ่ของพี่เดชกดตรึงเอาไว้กับพนักโซฟา ยอมให้แกจูบไซ้อก รัวลิ้นบดขยี้หัวนมจนผมร้องคราง “อู้ว... พี่เดช ผมเสียว”ดูเหมือนว่าเสียงร้องอุทธรณ์น่าเวทนาของผมกลับกลายเป็นเร่งเร้าให้พี่เดชได้ใจ ท่าทางขัดขืนสะบัดสะบิ้งยิ่งปลุกความหื่นในตัวพี่เดช แกกระตุกยิ้มอีกครั้ง แล้วจูบไซ้จนหัวนมของผมแดงเรื่อขึ้นมาทั้งสองข้างเพราะโดนหนวดเคราระคายแข็ง แทงทิ่มเสียดครูดอย่างดิบเถื่อน “อย่าดิ้นสิ... เชื่อพี่ เดี๋ยวเอ็งจะมีความสุข”พี่เดชกดเคราแข็งบริเวณปลายคางของแกครูดถากลงบนท้องน้อย “ฮื่อ... ฮึ่ก... ”ผมเสียวจนเยี่ยวแทบเล็ดแทบราด เนื้อตัวบิดเร่า ต

สองมือของพ่อบีบขยำทรวงอกอวบใหญ่ของแม่ที่สั่นไหวอยู่ตรงหน้า กระเพื่อมตามจังหวะแอ่นเอวโล้สะโพกของแม่ หล่อนโยกหนอกเนินสวาทอัดเข้าใส่ความแข็งแกร่งของพ่ออย่างไม่กลัวเกรง พ่อผงกศีรษะเข้ามาจูบไซ้ดูดนมแม่เมามัน‘โอ้ว… อกอีแป้นจะแตก’ผมยกมือขึ้นทาบอก รีบกระชากสายตาออกมาจากหนังสดสุดเร่าร้อนตรงหน้า นึกตำหนิตัวเองว่าไม่น่าเข้ามามอง แต่คงไม่บาปหรอกนะ… แหม… ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นาผมรีบเดินออกมาด้วยหัวใจเต้นระทึก เข้ามาในครัว แอบขโมยเบียร์ของพ่อมาสองกระป๋อง เอาไปนั่งดื่มที่หลังบ้านจนเมา แถมยังขโมยบุหรี่ของพ่อมาสูบอีกแน่ะ สูบแค่ตัวเดียวก็สำลักควันไอค่อกแค่กเพราะผมสูบไม่เป็นหรอกนะ แต่อยากลอง… นั่งสูบบุหรี่อย่างใจระทึก พยายามสลัดภาพที่เห็นเมื่อครู่ออกไปจากสมอง นึกอิจฉาคนที่มีคู่… มีคนรัก แอบภาวนาในใจว่า ‘กามเทพจ๋า… ช่วยแผลงศรรักใส่ผมจังๆ สักทีเถอะ… เจ้าประคุณ’ อีกชั่วโมงต่อมาวันนี้เป็นวันศุกร์ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานสินะ ผมฉุกคิดขึ้นได้ว่าบางทีผมควรจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง พาชีวิตออกไปเจอโลกภายนอกเสียบ้าง ขืนนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องคงคิดมาจนเป็นบ้ากับเรื่องที่พี่เดชบอกเลิก ตอนแรกผมตัดสินใจโทรหาเพื่อน ในนาท

เอาละวะ… ที่มีคนบอกว่าหุ่นอย่างนี้ ผิวอย่างนี้ฝรั่งชอบนักหนา ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงก็คราวนี้ ความอยากรู้ทำให้ผมอยากลองพิสูจน์ว่าจะเป็นจริงหรือไม่?ความจริงผมได้ยินเรื่อง ‘ตรอกข้าวสาร’ มานาน ทั้งที่บ้านก็อยู่ไม่ไกล แค่นนทบุรีนี่เอง แต่ให้ตายเถอะ! จนป่านนี้ผมเพิ่งมาเห็นตรอกข้าวสารด้วยตาตัวเองก็วันนี้ ผมเดินลึกเข้าไปอีก ร้านเหล้าเบียร์สลับกับร้านอาหารไทย ตั้งเรียงรายแน่นไปตลอดสองข้างทาง เสียงสนทนาภาษาต่างชาติหลายภาษาลอยมากระทบหูเป็นระยะๆ แน่นอนว่าผมฟังไม่รู้เรื่องว่าเค้าพูดอะไรกันบ้าง เสียงเพลงจากผับบาร์อึงอลไปหมด จังหวะเร้าใจเหมือนจะปลุกรัตติกาลซึ่งควรจะหลับใหล ให้ตื่นฟื้นขึ้นมารับชีวิตกลางคืนของย่านนี้… ที่ไม่เคยหลับ ฝรั่งร่างสูงใหญ่เดินสวนไปมา บางคนสวมเพียงเสื้อกล้ามบางๆ อวดกล้ามแน่นๆ และหลายคนก็ไม่สวมเสื้อ นั่งดื่มกินกันอย่างเสรีเดินเข้ามาได้สักครู่ ผมก็รู้สึกลังเลที่จะก้าวลึกเข้าไปในซอยแห่งนี้ ทว่าในขณะที่กำลังจะชักเท้ากลับออกมา เสียงทุ้มกังวานก็ดังขึ้นข้างหลัง“แถวนี้มีสถานีตำรวจไหมครับคุณ” ผมหันขวับมามอง ตอนนั้นจึงได้เห็นว่าชาวต่างชาติร่างสูงใหญ่ ผิวดำ ใบหน้าหล่อเหลา เนื้อตัวก

“ผมสัญญาว่าจะใช้คืนให้เร็วที่สุด”เขามองหน้าผมแล้วยิ้มแห้งๆ อาจจะรู้สึกเกรงใจเป็นธรรมดาที่ต้องรบกวนผมซึ่งเป็นคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกัน“ไม่เป็นไรครับ”ผมยิ้มให้กำลังใจ ด้วยเข้าใจความรู้สึกของเขา นึกในใจว่าถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับผม… ก็คงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน โดยเฉพาะในตอนที่ต้องพลัดหลงไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองไมค์ยังไม่มีที่พัก ดูเหมือนว่าผมคงต้องทำหน้าที่ไกด์จำเป็นไปพลางๆ เขาเป็นคนคุยเก่ง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ ถามโน่นถามนี่ตลอดเวลาเราเดินลึกเข้าไปในตรอกข้าวสาร กระทั่งเจอเกสต์เฮาส์ราคาถูก เป็นเรือนไม้สองชั้น สภาพพอใช้ได้ ซึ่งไมค์ก็ตกลงเลือกที่นั่นโดยไม่เรื่องมาก เหมือนรู้ว่าแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน ท่าทางเขาเกรงใจที่รู้ว่าจะต้องรบกวนให้ผมจ่ายเงินไปก่อนไมค์ทิ้งข้าวของเอาไว้ในเกสต์เฮาส์แล้วเดินออกมาพร้อมกับผม เขาตรงเข้าไปในร้านอินเทอร์เนตคาเฟ่ ใช้เวลาครู่ใหญ่ๆ เพื่อส่งข่าวให้ทางบ้านรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เสร็จธุระเสียที ผมลอบถอนหายใจเบาๆ พลิกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้วสินะ ถ้าดึกกว่านี้มีหวังโดนแม่ด่าจนหูชาไปหลายวัน“ผมคงต้องกลับแล้วครับ”ผมเอ่ยเสียงหวาน จนแทบจำไม