All Chapters of HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Chapter 151 - Chapter 160

Scarlett’s POVTahimik ang buong condo—tanging tunog ng ulan sa labas at mahinang background music mula sa phone ni Sebastian ang naririnig. Nakahiga kami sa sofa, magkayakap, kumot lang ang nakabalot sa amin. Ramdam ko pa rin ang init ng balat niya, ang bigat ng bisig niyang nakayakap sa baywang ko, at ang dahan-dahang paghagod ng mga daliri niya sa buhok ko.Walang nagsasalita. Pareho kaming humihinga nang malalim, parang sinasariwa ang bawat sandali. Sa bawat dampi ng hininga niya sa leeg ko, unti-unting natutunaw ang lahat ng pagod, kaba, at selos na kanina lang ay parang gumugupo sa’kin.“Scar…” bulong niya, mahina pero ramdam ang sincerity. “Sorry kung minsan, parang sobra akong mag-alala. Hindi ko lang talaga mapigilan. Kapag naiisip kong may ibang napapatingin o nagkakagusto sa’yo, parang gusto kong tanggalin lahat ng sagabal sa mundo mo.”Hinawakan ko ang kamay niya, pinaglaruan ang mga daliri. “Sebastian, hindi mo kailangan mag-sorry. Gusto ko nga ‘yung ganun eh—’yung ipapaa

Scarlett’s POVLunes na naman. Parang ang bilis ng weekend—isang iglap lang, balik na naman kami sa realidad. Gising ako ng maaga, nag-ayos ng uniform, nilagay ang lesson plan sa bag, at siniguradong kumpleto ang mga modules ko. Habang nagpe-prepare ng baon, hindi ko maiwasang mapangiti sa sarili ko—kagabi lang, magkatabi kaming natulog ni Sebastian, pero ngayon, kailangan ko na namang isuot ang maskara ng pagiging professional student teacher.Pagdating ko sa campus, ramdam ko agad ang hustle ng umaga. May mga estudyanteng naglalakad, may mga co-intern na abala sa pag-aaral ng lesson plan, at may mga guro na seryoso na sa department meeting. Nag-text si Sebastian ng mabilis:Sebastian:“Good morning, Miss Laurent. Don’t forget your handouts for Grade 9, and see you in the library office.”Napatawa ako. Ang formal talaga kapag sa text, pero alam kong may ngiti siyang kasunod niyon. “Copy, Sir Sebastian. Prepared and present,” reply ko, sabay thumbs up emoji.Pagpasok ko sa library off

Scarlett’s POVKabado akong naglakad papunta sa library office. Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang hangin ngayon—parang bawat hakbang ko, mas lumalalim ang kaba at takot sa dibdib ko. Sobrang tahimik ng hallway, parang lahat ng tao ay lumalayo, parang may paparating na unos na ako lang ang nakakaalam.Pagbukas ko ng pinto, nandoon na agad si Ma’am Andrea. Hindi siya nakaupo sa usual niyang pwesto sa harap ng computer, kundi sa mismong reading nook, malapit sa bintana. Nakataas ang kilay, tuwid ang upo, at mahigpit ang hawak sa envelope na parang sandata.“Umupo ka, Scarlett.” Wala nang lambing sa boses niya, puro lamig at authority.Naglakad ako papunta sa harap niya, pilit na pinapakalma ang sarili. Umupo akong maayos—kahit gusto ko nang tumakbo, gusto kong magtago, gusto kong maglaho. Pero hindi puwede. Kailangan kong harapin ‘to.“Ano po ‘yon, Ma’am?” mahina kong tanong, pilit na pinipigilan ang panginginig ng boses ko.Hindi siya sumagot agad. Imbes, dahan-dahan niyan

Sebastian’s POVHindi ako mapakali buong gabi. Hindi ko alam kung paano ako nakauwi. Pabalik-balik lang sa isip ko ang eksena kanina—si Scarlett, umiwas ng tingin, umiwas ng yakap, umiwas ng kahit anong koneksyon. Ilang beses kong tiningnan ang phone, umaasang may mensahe siya, kahit simpleng “OK lang ako.” Pero wala. Blangko.Hindi ako sanay na siya ang lumalayo. Palaging ako ang nagpapakumbaba, ako ang nagpapasensya, ako ang nauunang mag-reach out. Pero ngayon, parang may pader na hindi ko kayang basagin, hindi ko maintindihan.Kinabukasan, maaga akong dumating sa faculty room. Sinalubong ako ng mga co-teacher, pero wala akong ganang makipagkwentuhan. Ang utak ko, lumilipad—naghahanap ng sagot. Pagdating ni Scarlett, hindi siya tumingin sa akin. Tahimik siyang dumaan, nagpaalam na may kailangan daw tapusin sa records. Wala. Wala ni isang sulyap, ni isang ngiti.Tumingin ako kay Clyde, na napansin kong parang mas abala kay Scarlett. Lagi siyang nakasunod, laging may dalang pagkain, la

Clyde’s POVHindi ko masabing chismoso ako, pero kahit anong iwas, napapansin ko kapag may kakaiba sa mga taong araw-araw mong kasama. Simula pa nitong linggo, parang may mabigat kina Sir Sebastian at Scarlett. Dati, kahit pagod si Scarlett, laging game sa kulitan, lalo na kapag kami ang magkasama sa faculty room—parang magkapatid lang. Pero ngayon, parang may distansya na siya sa lahat, lalo na kay Sir.Isang araw, habang nag-aayos ako ng worksheets, pumasok si Sir Sebastian na may dalang test papers. “Clyde, pakikuha nga ng attendance sheet kay Scarlett. Nasa library siya,” utos niya, sabay abot ng folder.“Okay po, Sir.” Wala namang kakaiba—pero napansin ko, parang mas madalas na kaming pinagsasabay ni Sir. Parang gusto niyang may kasama si Scarlett palagi.Pagdating ko sa library, nakita ko si Scarlett na abala sa pag-check ng class record. “Scar, hinahanap ka ni Sir. Sabi, sabay daw tayong bumalik,” sabi ko.Napatingin siya sa akin at pilit na ngumiti. “Sige, Clyde. Tapos ko na r