Lahat ng Kabanata ng HOLD ME TIGHT, SIR SEBASTIAN (SSPG): Kabanata 41 - Kabanata 50

Quinn Scarlett Laurent's POV“S-sir…” nauutal kong sabi, hindi ko alam kung ano ba talaga ang sasabihin ko.“Hi, Miss Laurent,” nakangising bati nito sa akin.Nang-aakit ba ’tong teacher na ’to? nasabi ko na lang sa aking isipan.Grabe naman kasi ang ngiti niya—makahulog ng panty. Ano kayang nakain nito at parang nawala ang cold aura niya? Hindi ko tuloy alam kung matatakot ba ako o… maiilang.“Sir, bili na hipon, sariwa ’yan—mas sariwa pa sa nagtitinda,” pag-aalok ni Mama.“Ma, ano ka ba!” pagsuway ko agad, ramdam ko ang init ng mukha ko sa hiya.Narinig ko siyang bahagyang natawa. “Magkano po ang kilo dito?”“Ayan, 280 na lang kalahati,” agad na sagot ni Mama habang ako naman ay tulala pa rin, nakatingin lang sa kanya na parang ewan.Anong titig ’yan, Sir? Nakakalusaw! reklamo ko sa sarili ko.“Scarlett, may nabili! Ano’t tulala ka diyan? Pabili raw si Sir ng limang kilo!” sigaw ni Mama.Parang bigla akong hinila pabalik sa reyalidad.“A-ah, sige, Ma,” nasabi ko na lang at agad na n

Quinn Scarlett Laurent's POV“Sir, dito na lang po,” sabi ko habang itinuturo ang kanto malapit sa bahay namin.Dahan-dahan niyang itinabi ang sasakyan.“Malapit na po dito ’yung amin,” dagdag ko.Tumango siya. “Okay.”Agad akong bumaba ng sasakyan at sinilip ang likod kung saan mahimbing pa ring natutulog si Sky.“Sir, mauuna ko lang po siyang dalhin sa loob,” sabi ko habang bubuksan ko sana ang backseat.“Sure,” sagot niya.Dahan-dahan kong binuhat si Sky, siniguradong hindi siya magigising. Medyo mabigat na siya pero kinaya ko pa rin. Kinuha ko rin ang bag niya bago ako naglakad papasok ng eskinita.Pagdating sa bahay, agad kong dinala si Sky sa kwarto niya at marahang inihiga sa kama. Inayos ko pa ang kumot niya bago ako tumingin sandali sa kanya.“Grabe, tulog mantika…”Hindi na ako nagtagal. Lalabas na sana ako para balikan si Sir—Pero pagharap ko sa pintuan—Napahinto ako.Nakatayo na siya doon.At sa pagkakataong ’yon… hawak niya na ang bag ni Sky.“S-sir?!” gulat kong sabi.

Quinn Scarlett Laurent's POVSumang-ayon na lang ako sa sinabi ng principal kahit ramdam ko na agad ang kaba.“Sige po, Sir,” sagot ko.Paglabas namin ng office, humarap ako kina Diane.“Mauna na kayo sa station natin. Susunod na lang ako,” sabi ko.“Sure ka?” tanong ni Miza.Tumango ako. “Oo, mabilis lang ’to.”Hindi na sila nagtanong pa at dumiretso na, habang ako ay bumalik sa loob ng principal’s office.Ilang sandali pa, may kumatok.“Come in,” sabi ng principal.Pumasok ang pitong student teachers mula sa Sinclaire University kasama ang kanilang coordinator. Maayos ang kanilang suot, bitbit ang kani-kanilang folders, at halatang handa sa deployment.Bigla akong kinabahan.“Miss Laurent, dito ka sa tabi ko,” tawag ng principal.Agad akong lumapit.Inabot niya sa akin ang isang notepad at ballpen.“I-note mo lahat ng mapag-uusapan natin. Ipaabot mo kay Sir Sebastian,” sabi niya.“Opo, Sir,” sagot ko, kahit parang hindi pa rin ako handa sa role na ibinigay sa akin.Nagsimula ang mee

Sebastian Chase Salvatore’s POVI couldn’t help but smile when I remembered what I heard earlier. The memory lingered, unexpectedly sweet, replaying in my mind like a favorite song that refused to fade.“So… mamimiss mo pala ako, Miss Laurent?”Napailing ako habang nakatingin sa cellphone ko, a faint smile still playing on my lips. I tried to shake off the thought, tried to focus on anything else, but it was useless. I shouldn’t be thinking about that. I shouldn’t allow myself even a moment of indulgence. Yet, there she was, occupying every quiet space in my head, her words echoing relentlessly.Pero paulit-ulit pa rin siyang pumapasok sa isip ko. Her voice, her eyes, the way she tried to hide her smile—everything about that moment tugged at me, refusing to let go.The truth is, wala naman talaga akong pakialam kung malaman man ng principal na absent ako o hindi. He knew I had seminars yesterday. He wasn’t going to question it. If anything, he’d just tell me to take it easy, to rest. A

Quinn Scarlett Laurent's POV“Okay, goodbye, class!” paalam ko sa huling klase ko ngayong hapon.“Goodbye, Ma’am Scar! Goodbye, Sir Clyde!”Lumabas na ako ng silid at naramdaman kong agad na sumunod si Clyde sa akin.“This is our last class this afternoon. Pwede ka nang bumalik sa station n’yo,” sabi ko habang sabay kaming naglalakad.“Why? Pabalik ka na rin ba sa station n’yo?” tanong niya.“Nope. Tambay muna ako sa library. Tatapusin ko muna i-record ang mga quizzes ng students,” sagot ko, kahit ang totoo ay ayaw ko lang umakyat sa station namin dahil napaka-init.“Then I’ll help you!”“No!” mabilis kong tanggi.Nakita ko ang bahagyang gulat sa kanyang mga mata.Napahinto ako at humarap sa kanya.“Look, Clyde,” mahinahon kong sabi.“Until now, hindi pa rin aware si Sir Sebastian about you. Hindi ko pa iyon naire-report sa kanya dahil mukhang masama ang pakiramdam niya,” dagdag ko.“So for now, magpahinga ka muna. Kapag nandito na si Sir—siguro bukas—saka ka na lang magpakapagod, oka