Alle Kapitel von หลงกลรักพี่ว้ากโคตรเลว: Kapitel 191 – Kapitel 200

วริศราเก็บข้าวของออกจากบ้านกลางดึกภายในวันนั้นเลย ของมีค่าทุกอย่างเธอไม่ถือติดตัวไปด้วยยกเว้นก็แต่แหวนที่เขาสวมให้เองกับมือเธอทำใจถอดมันไม่ลงจริง ๆ“มึง.. ไหวนะ”“อืม เดี๋ยวกูโอนค่าน้ำมันให้นะ ไว้เจอกันใหม่”เธอโบกมือลาเวกัสก่อนจะก้าวขึ้นรถทัวร์ไป ตอนนี้เธอไร้ที่พึ่งโดดเดี่ยวเคว้งคว้างจริง ๆ เพื่อนก็มีพอพึ่งได้นั่นแหละแต่ก็เกรงใจถ้าจะไปอยู่นาน ๆ เธอเลยเลือกที่จะกลับบ้านเกิด ดีเหมือนกันจะได้พักหัวใจ อีกอย่างจะได้ไกลจากเขาหน่อย“หลิน !”สายสมรตกใจมากที่เห็นลูกสาวเดินลงจากรถประจำทางที่ผ่านหมู่บ้าน หน้าตาเศร้าหมองเลอะเปื้อนด้วยคราบน้ำตาทำให้เธอไม่กล้าถามอะไรมากได้แต่เข้าไปโอบกอดผู้เป็นลูกสาวไว้ในอ้อมอก“แม่ ฮืออ~”แค่ได้รับอ้อมกอดจากใครสักคนน้ำตาที่กักเก็บไว้เต็มกระบอกตาก็ถูกปล่อยออกมาเหมือนเขื่อนแตก มือน้อยกอดผู้เป็นมารดาแน่นปล่อยโฮจนพอใจอยู่หน้าบ้าน“ไปอาบน้ำพักก่อนเด้อลูก มาเมื่อย ๆ แม่สิเฮดแนวกินไว้ถ่า (ไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนลูก มาเหนื่อย ๆ เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวไว้รอ)”สายสมรผละออกจากกอด มือหยุ่นยกขึ้นเช็ดน้ำตาพร้อมปัดปอยผมที่ปิดบังใบหน้าสวยของลูกตนออก รอยยิ้มของผู้เป็นแม่ที่มีแต่ความรักคว

แผล็บ แผล็บ!“อ๊ะ! อุ้บ อย่า.. อื้อ~”แค่ปลายลิ้นร้อนสัมผัสปลายตุ่มไตร่างบางก็สั่นแอ่นเด้งประท้วงรับ มือน้อยพยายามดันบ่าเขาออกให้ห่างตัวแต่ก็ทำได้แค่นั้นในหัวเธอมีแต่คำขอร้องให้เขาทำมันอีกทำเธอเยอะ ๆ“เฮียคิดถึงหนู”เขาพูดประชิดเต้าตูมลมร้อนเมื่อยามพ่นคำหวานมันพุ่งปะทะกับยอดถันสีสวยชวนสยิวกระตุ้นแรงปรารถนาของเธอให้ลุกโหมแรงกล้าตอนนี้เธอควบคุมมันไม่ได้เลยเสี่ยฮาร์นเลื่อนตัวลงต่ำริมฝีปากพรมจูบไปทั่วเนื้อกายสาวหยุดวนลิ้นที่สะดือแล้วไปต่อ กางเกงขาสั้นถูกเขาถอดออกอย่างเบามือจนเจ้าของแทบไม่รู้เพราะเธอกำลังเพลิดเพลินกับอย่างอื่นที่เขากระตุ้น“อ๊ะ อ้าห์ คุณ~”เสียงหวานครางเบา ๆ เมื่อปลายลิ้นเขาสัมผัสกับดอกไม้กลางกาย ชายมากวัยค่อย ๆ แยกเรียวขาของเมียตนออกให้กว้าง สายตามองจ้องรอยแยกที่กำลังปริออกด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มลิ้นร้อนเลียขึ้นตามแนวยาวกระดกซ้ำ ๆ ที่จุดกระสัน นิ้วร้ายของเขาสอดส่งเข้าไปนำทางรักเสียบแทงเป็นจังหวะเดียวกับลิ้นที่เลียอยู่ ความเสียวซ่านผลิตออกมาเป็นมวลน้ำใสเยิ้มเคลือบลิ้นคนทำ“อ่าา หวานเหมือนเดิมเลยเมียจ๋า”“อย่า.. อย่าเลีย อื้อ อ้าห์~”ถึงปากจะบอกเขาอย่าทำทุกคำแต่มือกลับแ

ซี : หลิน เสี่ยอยู่แถวนั้นไหมครับหลิน : อยู่ค่ะ มีอะไรไหมคะซี : ไม่ครับ เสี่ยพึ่งบินกลับพี่เลยถามว่าถึงยังเธอถามพอเค้กกับลูกน้องเขาอยู่สักพักก็ได้รู้ว่าที่เขาหายไปบางช่วงเพราะต้องบินกลับ แล้วจะขยันบินอะไรขนาดนั้น“เป็นนกรึไง”เธอพึมพอเบา ๆ ก่อนจะเอนหลังลงนอนเช่นกัน สาวน้อยเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยก็ต้องสะดุดกับข่าวที่กำลังเป็นกระแสในโลกโซเชียลรวบแล้ว แก๊งค้ายาข้ามชาติ ช่องมากสีเล่นข่าวใหญ่โต ซื้อโฆษณาจนขึ้นมาอยู่หน้าฟีดแบ็กตามสื่อต่าง ๆ หลินกดเข้าไปดูเนื้อหาของข่าวเธอจำได้ดีรูปร่างล่ำสันเป็นคนเดียวกับที่จับตัวเธอไปไม่ผิดแน่ติ๊ง~ซี : ส่งรูปภาพซี : คุ้น ๆ ไหมซี : พี่จะแต่งงาน แต่เสี่ยไม่ให้แต่งต้องรอหลินก่อน พี่จะทำไงดีหลิน : พี่ซี เดี๋ยวบอกพี่จีทุบนะเธอหัวเราะเบา ๆ กับข้อความที่ถูกส่งมา รูปภาพแรกเป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งก็น่าจะเป็นเมียเขานั่นแหละ แต่ตัวอักษรภาษาอังกฤษนั่น..“ยังไงคุณก็ผิดอยู่ดี แผนคุณนั่นแหละพี่ซีไม่กล้าทำหรอก”เธอหันไปด่าร่างกำยำที่นอนหลับอยู่แล้วหันมาสนใจกับมือถือต่อ แต่กลับรู้สึกสนุกขึ้นมาเป็นเท่าตัวทั้งที่ก็ดูแต่อะไรเดิม ๆเมื่ออารมณ์เป็นปกติหญิงสาวจึงคล้อยหล

“หลิน คือตื่นสวย.. เอ้า มาแต่เหิง (หลิน ทำไมตื่นสาย.. เอ้า มาแต่ตอนไหน)”“มาแต่มื้อคืนแล้ว เบิ่งเอาโลดลูกเขยเจ้ายายสาย (มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ดูเอาเลยลูกเขยแกยายสาย)”หลินลุกขึ้นลงไปข้างล่างทันทีที่ผู้เป็นแม่เข้ามา ส่วนสายสมรได้แต่มองสลับลูกสาวกับลูกเขยไปมาอย่างงุนงง“ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนเทิ้งเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว (ฮาร์น ฮาร์นเอ้ย ลุกไปนอนบนเตียงดี ๆ ลูก น้องออกไปแล้ว)”“อื้อ แม่~ แม่ครับมื้อแลงพาน้องไปเบิ่งหมอลำแน่เด้อ ผมจ้างไว้เผื่อน้องสิคืนดีนำ (แม่ครับ ตอนเย็นพาน้องไปดูหมอลำด้วยนะ ผมจ้างไว้แล้วเผื่อน้องจะคืนดีด้วย)”“อื้อ ๆ แม่สิพาไปดอก นอนซะ ๆ (อื้อ ๆ แม่จะพาไปเอง นอนเถอะ ๆ)”ฮาร์นสลึมสลือปีนขึ้นเตียงเมียโดยมีแม่ยายสนับสนุน แขนหนาคว้าเอาหมอนสาวน้อยมากอดสูดดมกลิ่นหอมที่ตัวเองโปรดปราน ได้กอดหมอนก็เหมือนได้กอดคนนั่นแหละหลินกลับขึ้นมาบนห้องก็ต้องขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นสันนูน แต่ก็คงเป็นมารดาของเธอนั่นแหละที่อนุญาตเลยไม่ว่าอะไร“คุณ คุณไม่กลับหรือไง”หมับ ! “อ๊ะ !”ระหว่างที่ปลุกอยู่นั้นแขนเรียวเธอก็โดนกระตุกดึงลงไปกอดในอ้อมแขนของเขา มันแน่นจนเธอขยับไม่ได้แต่ก็ไม่อึดอัด“เมื่อไ

เกือบเที่ยงที่ทั้งสองลืมตาตื่นและเดินลงมาจากบ้านพร้อมกัน สายสมรเองที่รู้อยู่แล้วได้แต่ยิ้มกริ่มดีใจที่ลูกสาวกับลูกเขยดีกัน ต่างจากบันลือที่ตอนนี้วิ่งเข้าไปในบ้านแล้ว“มึงยังกล้ามาอีกอยู่ติ หือ ! (มึงยังกล้ามาอีกเหรอ หือ !)”“พ่อใหญ่ลือ เจ้านิเฒ่าซือ ๆ บ่ฮู้จักความเนาะ ! (พ่อใหญ่ลือ แกนี่แก่เฉย ๆ ไม่รู้จักความเลยนะ !)”สายสมรวิ่งไปห้ามผัวตัวเองพร้อมด่าฉาดใหญ่ ก่อนจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ส่วนบันลือเองก็ไม่พอใจนักไม่ได้เต็มใจที่จะรับเขาเป็นลูกเขยเหมือนแต่ก่อน แค่เห็นว่าลูกสาวรักผู้ชายคนนี้มากเลยมองข้ามไปเสี่ยฮาร์นเดินไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะหยิบของที่เตรียมมาตั้งแต่เมื่อวานลงจากรถ พานบายศรีเล็ก ๆ ถูกวางต่อหน้าพ่อตาแม่ยายพร้อมกล่าวขอขมาอย่างจริงใจ แต่ถึงอย่างนั้นบรรลือก็ไม่ได้ใจอ่อนลงสักนิดจนกระทั่งเขาหยิบขวดบรั่นดีนอกออกมา ทำเอาบันลือตาลุกวาวเป็นประกาย“เออ บักอันนี้มันอยู่เป็นเว้ย (เออ ไอ้นี่มันอยู่เป็นเว้ย)”ชายสูงวัยหยิบขวดเหล้าก่อนจะตบบ่าลูกเขยเบา ๆ แล้วเดินออกจากบ้านไปหาลุงในทันที ทำเอาสายสมรและหลินส่ายหัว“อีสาย !”เสียงเดือนเพ็ญตะโกนเรียกน้องสาวจากทางหน้าบ้านดังขึ้น สายสมรรีบ