All Chapters of Boşandık, Ama Eski Karım Hamile: Chapter 1 - Chapter 10

Duygu eve koşarak geldi.Salondaki koltukta şişman, tepelek saçlı orta yaşlı bir adam oturuyordu ve öfkeyle Meltem Yılmaz'a bakıyordu."Sen küçük bir sanatçısın, evleneceğimi söyledim! Bana böyle davranmaya nasıl cüret edersin? Beni bütün gece boş mu beklettin?"Meltem aşağılanmaya katlanıyordu; kel Kaya'nın her seferinde bu bahaneyle kadınları kullandığını bir kenara bırakın, gerçekten evlenmek istese bile bu bir ateş çukuru idi! Kim atlamak ister ki?Şanssızdı, onun gözüne takılmıştı.Ama anne babası onu seviyordu, Duygu'nun onun yerine gitmesini sağladılar.Ama Duygu'nun son anda kaçacağını hiç düşünmemişlerdi!Gülseren Yılmaz mahcup bir tavırla, "Kaya Bey, gerçekten çok özür dilerim. Çocuklar iş bilmez. Siz büyüksünüz, affedin." dedi.Hayati Yılmaz ezik bir tonda, "Sakin olun." dedi."Sakin olayım mı?"Tunç Kaya bu hakareti sindiremedi. "Olmaz! Meltem Hanım istemiyorsa, ben de zorlamam! İflas edip hapse girmeyi bekle o zaman!"Ayağa kalktı, öfkeyle dışarı yürüdü.Kapıda Duygu'ya ça

Duygu Yılmaz, ne demek istediğini anlamıştı ama evlilik çocuk oyuncağı değildi. Tereddütle başını salladı."Buna gerek var mı? Tekin Bey’i biraz ikna etmeyi dene…"Lafı kesildi.Can Tekin'in yüz ifadesi değişmemişti. Sesi dalgasız bir tonda geldi:"Ama bir şartla…, sana maddi tazminat da vereceğim."Tazminat mı? Duygu bir an duraksadı. Reddetmek üzereyken vazgeçti. Kardeşinin tedavi ücreti hâlâ onu bekliyordu.Zaten paraya ihtiyacı olduğu için Tekin ailesinin kapısını çalmıştı.Kararsız kaldığını gören Can yine konuştu:"Kabul ettiğin sürece, ne kadar istersen."Duygu birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra başını eğdi."Peki, kabul ediyorum."Can gözlerini kısarak alaycılığı ve soğukluğu gizlemeye çalıştı.Para uğruna evlenebilen bir kadın, gerçekten de ne kadar değersizdi.İyi, ileride başımdan atmak da kolay olur."Sözleşmeyi hazırlatacağım. Yarın sabah ilk iş, kimliklerinle Nikâh Dairesi'nde ol!""Tamam."Ertesi sabah Duygu, Nikâh Dairesi'nin önünde bekliyordu.Bütün gece uyuyamamış,

Odanın içinde.Caner Yılmaz sandalyede oturuyordu, üzerinde hasta kıyafeti vardı ama şu an tamamen yemek suyuna bulanmıştı.Sadece bu da değil, saçları bile batmıştı. Pilav ve yemek parçaları sulu bir şekilde saçlarına ve yüzüne yapışmış, yüz hatları seçilmez hale gelmişti.Orta yaşlı refakatçi elindeki yemek kaşığıyla bir kaşık alıp zorla ağzına tıkıştırıyordu."Ye! Hadi ye artık! İşe yaramaz, ağzını açmasını bile bilmiyorsun! Domuzdan köpekten beter şey! Ah…" Ne biçim insansın sen!Birden saçları arkadan sertçe çekildi. Acıyla domuz sesi gibi çığlık attı.Küfür etmeye başladı: "O da kim lan? Elimi bırak!”"Sen mi?"Duygu'nun gözleri kan çanağına dönmüştü, tüm vücudundan ölüm saçıyordu."Sen kimsin? Ağzından bok saçan köpek! Bir çocuğa zorbalık yapmak, ona vurmak mı? Onun ailesi daha ölmedi!"Konuşurken ellerindeki baskıyı azaltmak şöyle dursun, daha da sıkılaştırdı. Refakatçi saç derisinin söküleceğini hissetti."Acıdı acıdı acıdı! Bırak!"Refakatçi, korkak birine benzeyen biriydi, t

Duygu bütün gün Leyla'nın evinde kaldı.Akşam Duygu saate baktı, çantasını alıp dışarı çıktı. Bu akşam yarı zamanlı işi vardı.On sekiz yaşından sonra Gülseren ona para vermemişti.Bursları ve yarı zamanlı işleriyle kendini geçindiriyordu.Can'ın verdiği karta gelince, Caner'ın tedavi ücretini onunla ödemişti, bunun dışında o kartı kullanmayı düşünmüyordu, kullanmamalıydı da.Duygu'nun yarı zamanlı çalıştığı yer, Renk'TI.Renk, Nehirşehir'in ünlü zengin eğlence mekânıydı, zenginlerin gözde eğlence mekânlarından biriydi.Duygu burada masaj ve akupunktur terapisti olarak çalışıyordu.Batı tıbbı alanında klinik bölümde okuyordu, para kazanmak için geleneksel tıbbından masaj ve akupunktur seçmeli derslerini almıştı.Stajyer doktor zaten çok yoğun olduğu için geçici işçi olarak çalışıyordu, maaşı müşteri sayısına ve hizmet süresine göre hesaplanıyordu, belirli bir mesai saati yoktu.Geliri kadrolu çalışanlarla kıyaslanamazdı ama kendini geçindirmeye yeterdi.Kendisine kötü niyetli yaklaşan

Yarı zamanlı işini kaybeden Duygu, kemer sıkmak ve bir an önce yeni bir iş bulmak zorundaydı.Ancak, tahmin ettiği gibi, stajyerlik işi zaten çok yoğun olduğu için zamanı kısıtlıydı, yarı zamanlı iş bulmak kolay olmuyordu.Bir hafta boyunca Duygu, fırsat buldukça iş aradı, acıkınca bir şeyler atıştırıyordu, açlıktan zayıflamıştı.Bugün de öyleydi, Duygu gece nöbetinden çıkmış, yine iş aramaya devam edecekti."Duygu Yılmaz."Aynı zamanda stajyer olan Pelin Yüksel omzuna dokundu. "Volkan Yıldırım seni odasına çağırıyor."Duygu bir an durdu. "Ne olduğunu biliyor musun?""Bilmiyorum." Pelin başını salladı. "Ben kan almaya gidiyorum. Hadi sen git.""Tamam."Duygu'nun kaşları çatıldı. Bu durum ona tanıdık gelmişti.Vakit kaybetmeden müdürün odasına gitti.Bölümün sorumlu asistanı, aynı zamanda stajyerlerden sorumlu baş asistandı.Duygu kapıyı çaldı: "Volkan Hocam, beni mi çağırdınız?""Evet."Volkan ona bir baktı, başını salladı.Konuşurken biraz şaşırmıştı: "Duygu, hastane yönetiminden bir b