Todos los capítulos de Boşandık, Ama Eski Karım Hamile: Capítulo 21 - Capítulo 30

Nehirşehir Üniversitesi arka sokağındaki yiyecek tezgahları, geceleri en hareketli zamandı."Usta, iki porsiyon pilav!"Leyla bir koluyla Duygu'ya sarılmış, diğer eliyle karnını ovuşturarak söylendi:"Hep Yiğit Polat'ın suçu, yemek yememi geciktirdi."Duygu da açtı, açlıktan tükürük yutkunuyordu. "Leyla, cevizli kurabiye yemek istiyorum.""Peki! Hemen gidiyoruz."Leyla hemen kabul etti, sonra biraz tuhaf geldi. Şüpheyle ona baktı."Son zamanlarda iştahın açıldı, gecenin bu saatinde biraz fazla yemek olmaz mı? Kilo almaktan korkmuyor musun?"Duygu'nun söyleyecek sözü yoktu.Kendisi de fark etmişti, daha çok yiyordu. Nedeni tahmin etmek zor değildi, karnındaki bebek yüzündendi."Pilav hazır!""Geldim."Leyla cüzdanını çıkarıp ödeme yapmaya hazırlandı.Duygu sordu: "Ne kadar? Sana vereyim.""Gerek yok…""Vermeliyim."Tartışmaları bir saniye bile sürmedi, yanlarından bir ses girdi. Alçak ve nazikti."Usta, ben ödeyeyim.""Kim?"İkisi başını kaldırıp baktı, afalladılar.Serhat Demir'in yüz

Can ona bir göz attı. "Umurumda değil! Sadece seni istiyorum!"Can elini bırakmadı, sanki biraz mağdur bir hali vardı.Duygu: ...Yaralı Can, nasıl bu kadar inatçı bir çocuk gibi olmuştu?Duygu onu Caner sanıp teselli etti: "Yağız Yalçın Hoca benim hocam, ülke çapında genel cerrahinin en yetkili isimlerinden…""Neymiş o? Ben ona güvenmiyorum." Can'ın yüzü aşırı derecede ifadesizdi.Mantıkla iş yürümüyor.Duygu ne yapacağını bilmezken, Serkan içeri girdi.Ona söyledi: "Duygu, yine de sen gel. Son zamanlarda Ağabey'in başına hep tuhaf işler geliyor. Şu anda kimseye kolayca güvenemeyiz.""Ama…" Duygu anlamadı. "Neden bana güveniyorsunuz?"O, ondan oldukça nefret ediyor gibiydi."Pff." Can'ın yüzü giderek soluyordu ama ses tonu hâlâ kibir doluydu."Sana güvendiğimden değil! Seni ezip geçmek, bir karıncayı ezip geçmek kadar kolay benim için!"Duygu: ...Gerçekten bırakıp gitmek istedi.Ama hayat kurtarmak bir doktorun kutsal göreviydi, Duygu sonunda başını salladı. "Pekala."***Ameliyathan

O anda Can'ın gömleği sonuna kadar açıktı, kucağında Meltem vardı, ne kadar rahatsız edici bir görüntü olduğu belliydi, insanın hayal gücünü zorlamasına gerek kalmıyordu.Sadece, onun statüsü nedeniyle kimse bir şey söylemeye cesaret edemiyordu.Herkes gözünü kulağını kapatmış, hiçbir şey olmamış gibi davranıyordu.Duygu özellikle sakindi, nöbeti devralan doktora onun durumunu anlatıyordu."Bıçakla yaralanan hastanın karın boşluğuna giren bıçak 3,2 santimetre derinliğe ulaşmış, iç organlara zarar vermemişti. "Ne söylediğini Can dinleyecek halde değildi.Meltem'i düzeltti, tüm vücudunun tüylerinin diken diken olduğunu hissetti. Hatta içinde bir suçluluk vardı, Duygu'ya bakmaya cesaret edemiyordu.Daha önce evleneceği biri olduğunu söylemişti ama Duygu'nun Meltem'le karşılaşması ilk kez oluyordu.Hisler biraz tuhaftı.Sanki karısı tarafından aldatırken yakalanmış biri gibiydi."Can Tekin, iyi dinlen."Devir teslim tamamlandıktan sonra tedavi ekibi topluca gitti.Can fark etti ki, ilk ba

Öğle tatilinde Duygu yemeğini yedikten sonra kafeteryadan dönerken, Can'ı iç koridorda Cemal Korkmaz'ın desteğiyle yavaşça yürürken gördü."İyi."Duygu birkaç güzel söz söyledi. "Vücut kondisyonun gerçekten iyi, çoktan kalkıp yürümeye başlamışsın bile. Hareket etmek daha hızlı iyileşmeni sağlar ama fazla yorma kendini.""Tamam, Doktor hanım." Cemal Korkmaz çok içten bir şekilde cevap verdi.Tam gidecekti ki Can onu durdurdu. "Bekle biraz.""Bir şey mi var?" Duygu ona doğru döndü."Sen…" Can biraz utanmıştı. "Nelerden hoşlanıyorsun?"Ha? Ne alaka, Duygu nasıl cevap vereceğini bilemedi.İri gözleri kırpıştı.Kirpikleri hafifçe titredi." Neden dalıp gittin? "Can memnuniyetsizce söyledi. "Sana teşekkür etmediğim için bana mı kızdın? O önceki olay da dahil, sana güzel bir teşekkür borcum var."Duygu anladı. "Bana hediye mi vereceksin?"Fazla Lafı uzatmadı: "Özel bir şeyim yok, diğer kızlar neyi seviyorsa ben de onu severim…"Sözünü tamamlayamadan telefonu çaldı.Duygu hemen açtı."Alo, me

Duygu kendini Cem Kılıç'ın kollarına attı, göğsüne yaslandı. Hıçkırarak ağlıyordu."Cem, çok kızgın, çok korktum!""Korkma, ben varım." Cem onunla birlikte konuşuyordu."Ne kadar da erkekleri kolayca ayartan bir kadın! Senden başkasını sevmez!"Kadın öfkeden deliye dönmüştü, Duygu'ya doğru elini kaldırdı.‘Şak’ diye bir tokat sesi duyuldu, ama tokat Cem’in yüzüne indi. Kadın şaşkına döndü: "Onu bu kadar mı koruyorsun?"Cem Duygu'nun önüne geçmişti, yüzü kararmış, dişlerini sıkıyordu."O benim sevgilim, tabii ki korurum! Kim verdi sana ona vurma cesaretini? Defol karşımdan!""Peki! Cem Kılıç, çok iyisin sen!"Kadın ağlayarak kaçtı.Duygu derin bir nefes aldı, ağlamayı kesti ve Cem'e baktı. "Yeterli mi?"Tanrı şahittir, ne kadar utanmıştı."He he." Cem sırıtarak omzuna sarıldı. "Kızma, ağabeyin sana güzel şeyler alsın."" beni hep bu saçma işlere bulaştırıyorsun! Istakozlu çiğ balık yiyeceğim!""Alırım!"İkisi birlikte içeri doğru yürüdüler.Bütün bunları uzaktan izleyen Can'ın yüz ifade