Semua Bab พันธะรักในคืนร้าว: Bab 31 - Bab 40

ผ่านไปราวห้านาทีก็ได้ยินเสียงแล่นออกจากบ้านไปด้วยความเร็ว ณัฐนรีจำได้ดีว่าเป็นเสียงรถของชายหนุ่มเธอคิดว่าดีแล้วที่เขาออกไปเพราะถ้าอยู่ไม่รู้เขาจะบังคับอะไรเธออีก เธอหยัดกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนเอื้อมมือไปหยิบหนังสือสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์มือใหม่ที่วางบนโต๊ะหัวเตียงมาเปิดอ่านต่อจากที่ค้างไว้แก้เบื่อหน้ากระดาษถูกพลิกผ่านไปทีละหน้าแต่เนื้อหาแทบไม่ได้ซึมซับเข้าสมองเธอเลยเพราะจิตใจมันไม่สงบ สมองก็มีความคิดยุ่งเหยิงไปหมด สุดท้ายเธอจึงปิดหนังสือวางไว้ที่เดิมจากนั้นก็เดินไปหาน้องสาวที่อยู่อีกห้อง นั่งคุยกับพยาบาลและมองน้องสาวเล่นไปพลาง ๆ เธอใช้เวลาอยู่ในห้องน้องสาวเกือบครึ่งค่อนวันจนแม่บ้านมาตามไปทานมื้อเย็น มื้อนี้เธอไม่ได้มีอาการแพ้ท้องอะไร หลังทานเสร็จก็เดินกลับเข้าห้อง อาบน้ำแต่งตัวแล้วหยิบหนังสือมานั่งอ่านต่อบนเตียง สายตาเหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะหัวเตียงเป็นระยะเหมือนรอว่าอีกคนจะกลับมาเมื่อไรเวลาล่วงเลยจนดึกบ้านทั้งหลังเงียบสนิทไม่มีเสียงรถแล่นเข้ามา เขาคงไม่กลับมาแล้วคืนนี้ สายตาเหลือบมองที่นอนข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกโฟกัสที่ตัวอักษรต่ออ่านได้สามหน้าเปลือก

ทันทีที่กลับถึงบ้านภารัณก็เรียกแม่บ้านมาสั่งงาน เขาสั่งทุกอย่างอย่างเข้มงวดไม่ให้มีอะไรคลาดเคลื่อนจากที่หมอแนะนำมาสักนิดหลังจากนั้นตารางชีวิตของณัฐนรีก็ถูกจัดใหม่ทั้งหมด ทุกสามชั่วโมงจะมีถาดอาหารเล็ก ๆ ถูกยกมาที่ห้องของเธออาหารก็จะเป็นพวกข้าวต้มบ้างโจ๊กบ้าง และพวกอาหารรสจืด ผลไม้หลายชนิดไม่ซ้ำกันสักวัน และอาหารอื่นอีกหลายอย่างตามที่หมอแนะนำบนโต๊ะหัวเตียงมีขนมปังและแครกเกอร์วางอยู่ไม่ขาดเพราะตอนเช้าของทุกวันตื่นนอนเธอต้องทานมันทันทีเพื่อไม่ให้เกิดอาการคลื่นไส้ช่วงสองสามวันแรกอาการแพ้ท้องของเธอยังคงรุนแรง แต่พอปฏิบัติตามคำแนะนำของหมอไปเรื่อย ๆ วันแล้ววันเล่าอาการก็เริ่มดีขึ้นทีละน้อย และทานได้มากกว่าเดิมทว่าก็ยังมีบางครั้งที่อาการคลื่นไส้รุนแรงสุดท้ายต้องพึ่งกลิ่นตัวของชายหนุ่มมาช่วยอยู่ดี "อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมจะได้ซื้อกลับมาให้" เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้ณัฐนรีที่นั่งพิงหัวเตียงหลุดจากภวังค์ความคิด เหลือบสายตาไปมองร่างสูงในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ตรงกระจกด้วยความแปลกใจ หัวใจสั่นไหวเล็กน้อยเพราะปกติเขาไม่เคยจะถาม"ฉะ..."ในตอนที่กำลังจะตอบก็ต้องชะงักกลางอากาศเพราะประโยคต่อมาจากริมฝีปาก

ตั้งแต่วันนั้นที่ภารัณเผลอพูดจาแรงใส่ณัฐนรีบรรยากาศระหว่างทั้งสองยังคงอึมครึมแม้ผ่านมาหลายวันแล้วคำพูดของชายหนุ่มในวันนั้นทำให้ณัฐนรีตระหนักได้ว่าเธอไม่ควรหวั่นไหวไปกับการกระทำดี ๆ ของเขา และไม่ควรใกล้ชิดสนิทสนมกับเขามากเกินไปเพราะทุกอย่างที่เขาทำล้วนทำเพื่อลูกในท้องไม่ใช่เธอจึงเลือกจะหลบเลี่ยงแม้อยู่บ้านเดียวกัน จากที่ตื่นนอนพร้อมเขาทุกเช้าเธอก็แสร้งหลับต่อจนเขาออกไปทำงานถึงจะลุกขึ้น จะเผชิญหน้ากับเขาแค่ตอนเย็นเท่านั้นหลังเสร็จมือเย็นก็รีบเข้าห้องอาบน้ำเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำวนเวียนอยู่แบบนี้ เธอจะพูดแค่ตอนเขาถามเท่านั้นเหมือนคนแปลกหน้าที่บังเอิญต้องอยู่ร่วมกัน ภารัณเองก็รู้ดีว่าเธอยังขุ่นเคืองหลายวันที่ผ่านมาจึงพยายามไม่พูดมากเพราะรู้ว่าตัวเองปากพล่อย และไม่ทำอะไรให้เธอยิ่งขุ่นเคืองไปอีก แม้รู้สึกไม่ชอบใจที่เธอเมินเฉย และเหมือนพยายามรักษาระยะห่างตลอดเวลาเขายืนมองร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่นิ่ง ๆ แม้รู้ว่าเธอตื่นตั้งนานแล้ว แต่เพราะไม่อยากเจอหน้าเขาเธอเลยแสร้งหลับต่อมันเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่วันนั้นเขารู้มาตลอดแต่ไม่อยากจะทำให้มันเป็นเรื่องเลยเลือกปล่อยผ่านทุกครั้ง ไม่ร

ทันทีที่มิร่าหายหลังไปภารัณก็ปล่อยมือจากไหล่มนพร้อมชักมืออีกข้างที่วางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมากลับ แล้วรีบอธิบายทันที"อย่าเข้าใจผิดที่ฉันบอกว่าเธอเป็นเมียก็แค่ใช้เป็นไม้กันหมา กันผู้หญิงคนนั้นออกไป" "ค่ะ...ฉันรู้"ณัฐนรีพยักหน้าอย่างเข้าใจเพราะเธอพอมองออกตั้งแต่แรก และรู้ถึงฐานะตัวเองดี"รู้ก็ดี" ภารัณจ้องใบหน้าเรียวราวกับจะมองให้ทะลุปุโปร่ง คนถูกจ้องอย่างณัฐนรีรีบก้มมองมือตัวเองหลบเลี่ยงสายตาคม ขณะที่ในใจกำลังเต็มไปด้วยความกลัวและความกังวล ตอนนี้มิร่ารู้แล้วว่าเธออยู่กับภารัณ แล้วมิร่าจะหยุดตามล่าตัวเธอไหม หรือจะยิ่งโกรธมากกว่าเดิมเพราะเธอดันยุ่งกับผู้ชายที่ตัวเองชอบแล้วถ้ามิร่าคิดจะทำอะไรขึ้นมาไม่ใช่แค่เธอ แต่น้องสาวของเธอด้วย ความคิดนั้นทำให้มือบางเย็นเฉียบขึ้นมาเธอก้มมองพื้นเงียบ ๆ ในหัวกลับคิดถึงบ้านหลังนั้น บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมองว่าเหมือนนรก บ้านที่เธอถูกกักไว้ บ้านที่เธอเคยคิดแต่จะหนีออกไปแต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดเพราะอย่างน้อยก็มีคนของชายหนุ่มเฝ้าอยู่ตลอดเวลาและที่สำคัญมีเขาอยู่ที่นั่น ณัฐนรีเหลือบมองร่างสูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ความรู้สึกใ

รถตู้แล่นเข้ามาจอดกระชั้นหน้าโกดังเก่าที่ตั้งอยู่บริเวณท่าเรือแห่งหนึ่ง บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นเค็มของทะเลลอยมาตามลมณัฐนรีถูกลากลงจากรถ ก่อนจะถูกพาเข้าไปด้านในโกดังซึ่งเป็นพื้นที่กว้าง แต่กลับมืดสลัวมีเพียงแสงไฟบางจุดส่องลงมาเธอถูกมัดมือมัดเท้าแล้วจับให้นั่งลงกับพื้นแข็ง ๆ โดยมีชายฉกรรจ์สองคนยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่างสายตาจับจ้องเธอเหมือนกำลังเฝ้าเหยื่อเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า และไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เธอต้องนั่งอยู่ในท่าเดิมจนรู้สึกเหนื่อยและเมื่อย มือกับเท้าที่ถูกมัดก็เริ่มชา หากแต่หัวใจกลับสั่นไหวอย่างหนักทุกวินาทีเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะไม่รู้เลยว่าคนเหล่านี้ต้องการอะไร และยิ่งไม่รู้เลยว่าจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่หรือเปล่าสมองพลันนึกถึงชายหนุ่มซึ่งเป็นที่พึ่งและเป็นความหวังเดียวของเธอ ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะรู้หรือยังว่าเธอถูกจับตัวมา หรือคิดว่าเธอหนีไปแต่ไม่ว่าจะคิดยังไงขอแค่เขาออกตามหาเธอก็มีโอกาสรอด เธอมั่นใจว่าเขาจะต้องออกตามหาเพราะในท้องของเธอมีลูกเขาอยู่ และด้วยความอำนาจที่เขามีในมือจะต้องตามหาเธอเจอแน่นอน สุดท้ายก็ได้แต่ภาวนาให