Semua Bab พันธะรักในคืนร้าว: Bab 51 - Bab 60

"ปากแข็งเข้าไปเถอะ"เสียงจากด้านในยังคงดังลอดออกมาให้ได้ยินแม่ของภารัณดังขึ้น"ระวังเถอะ หากวันหนึ่งเธอถูกคนอื่นคาบไปจะมานั่งเสียใจทีหลังก็ไม่ทันแล้ว"เสียงเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงของภารัณจะดังขึ้นอีกครั้งอย่างหนักแน่น และชัดเจน"คงไม่มีวันนั้นหรอกครับ"หัวใจของณัฐนรีเหมือนถูกบีบเบา ๆ หูมันอือตาพร่าเบลอด้วยม่านน้ำตาบาง ๆ ก่อนเธอจะรีบยกมือขึ้นเช็ดออก แล้วตั้งใจฟังว่าด้านในพูดอะไรต่อ"เอาเถอะแล้วแต่แกเลย ถือว่าแม่คนนี้เตือนแล้ว"ได้เพียงประโยคนั้นแล้วทุกอย่างก็เงียบไปแกร๊ก~เสียงเปิดประตูพลันดังขึ้นทำณัฐนรีสะดุ้งเล็กน้อย แต่วินาทีนั้นกลับถอยไม่ทันแล้วประตูถูกเปิดออกพิมพ์ผกาชะงักทันทีเมื่อเห็นกญิงสาวยืนอยู่ตรงนั้น แววตามีความตกใจวูบหนึ่ง"อ้าว...กลับมานานรึยังหนูนารี" เธอถามเพราะอยากรู้ว่าหญิงสาวจะได้ยินที่เธอพูดกับบุตรชายไหม"สักพักแล้วค่ะ แต่เห็นคุยกันอยู่เลยไม่อยากเข้าไปรบกวน"พิมพ์ผกาชะงักสายตาอ่อนลงเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เพียงพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองบุตรชายที่มีสีหน้าอึ้งอย่างเห็นได้ชัดแวบหนึ่ง แล้วเดินจากไปภารัณเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หัวใจกระตุกวูบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหต

คืนนั้นทุกอย่างเหมือนจะซ้ำเดิมณัฐนรีอุ้มหมอนถือหนังสือกับมือถือเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ครั้งนี้ยังไม่ทันพ้นประตู"เป็นอะไร"เสียงทุ้มดังขึ้นทำเธอชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน"ทำไมต้องไปนอนห้องน้องทุกคืน"เธอไม่หันกลับไปมองเพียงตอบสั้น ๆ "แค่อยากนอนกับน้องค่ะ"คำตอบเหมือนไม่มีอะไร แต่ภารัณรู้ว่ามี"ที่เธอไปนอนกับน้องมันไม่ใช่แค่เหตุผลนี้" เอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว…เป็นอะไร"ณัฐนรีนิ่งไปมือที่กอดหมอนกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ความเงียบแผ่กระจายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนคนที่เหนื่อย แล้วค่อย ๆ หันกลับไปสายตามองเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบวัน แววตาไม่ได้แข็ง แต่ก็ไม่อ่อนโยนเหมือนเดิม"เราควร…ขีดเส้นความสัมพันธ์ให้ชัดเจนนะคะ"คำพูดนั้นทำให้ภารัณชะงัก"ในเมื่อเราอยู่กันแค่ในฐานะพ่อแม่ของลูก…" เธอหยุดนิดหนึ่งเหมือนกลั้นบางอย่างไว้ "ก็ควรรักษาระยะห่างกันหน่อยค่ะ เพราะมันจะดูไม่เหมาะสมถ้าอยู่ใกล้ ๆ กัน"ประโยคเรียบ ๆ แต่หนักเหมือนตอกย้ำคำพูดของเขาเมื่อวาน ทำเอาเขาจุกในลำคอคำพูดมากมายที่เคยคิดจะถามหายไปหมดเหลือแค่ความรู้สึกแน่นในอกที่อธิบายไม่ถูกเพราะ

ภารัณยอมปล่อยมือณัฐนรีก็เมื่อลากเธอกลับมาจนถึงห้องพักลูก และปิดประตูลงแล้วณัฐนรีมองใบหน้าคมคาย แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจปนไม่เข้าใจ แต่เธอเลือกจะไม่ได้พูดอะไรเพียงหันหลัง แล้วเดินหนีไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงหยิบมือลูกขึ้นมาจับเบา ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นท่าทีนิ่งเฉยนั้นยิ่งทำให้ภารัณรู้สึกไม่ชอบใจมากขึ้น เขาอยากจะเดินเข้าไปดึงเธอให้ลุกมาคุยกันให้รู้แล้วรู้รอด แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่หลับตาข่มอารมณ์เอาไว้เพราะรู้ถึงอรมณืของตัวเองดีว่ามีแต่จะทำให้เรื่องมันแย่ลงดวงตาคมกริบมองแผ่นหลังบางนิ่ง ๆ นานนับนาทีก่อนเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยท่าทางหงุดหงิด และความรู้สึกที่ยิ่งอัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แต่กลับไม่มีทางระบายเวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าแต่กลับไม่มีเสียงพูดคุยของทั้งสองดังออกมาสักประโยค มีเพียเสียงณัฐนรีคุยกับลูกดังขึ้นเป็นบางช่วงโดยมีสายตาคมกริบเหลือบมองเป็นระยะ กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น"ได้เวลากลับบ้านแล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังดวงตาคมกริบก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ"ค่ะ" ณับนรีพยักหน้ารับโดยไม่หันไปมองคนพูดด้วยซ้ำ ก่อนลุกขึ้นยืนพร้อมหยิบกระเป๋าสะพายไหล่ โน้มริมฝีปากลงหอมหน

แสงไฟสีนวลส่องกระทบสองร่างเปลือยเปล่าที่คลอเคลียกันอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซซ์ บรรยากาศอบอุ่นค่อย ๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตามแรงอารมณ์ร่างสูงใหญ่แทรกตัวอยู่ตรงกลางหว่างขาเรียว ริมฝีปากอุ่นร้อนพรมจูบทั่วผิวขาวเนียนด้วยความคิดถึงและความโหยหาที่เก็บกดมานานหลายเดือน ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนลงกดจูบค้างบนหน้าท้องกลมโตอย่างแผ่วเบาทำณัฐนรีที่หลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้มลืมตาขึ้นมองการกระทำของเขาด้วยหัวใจเต้นแรง ใบหน้าแดงระเรื่อจากความรู้สึกวาบหวามที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วร่างมือเลื่อนไปประคองใบหน้าคมคายไว้ สายตาที่จับจ้องเต็มไปด้วยความรักและความสุขที่มันเปี่ยมล้นออกมาภารัณค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสบสายตาคู่หวานพร้อมระบายยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากขึ้นไปกดจูบบนหน้าผากมนเบา ๆ แล้วไล่ลงกดจูบเรียวปากอิ่มอีกครั้งลิ้นร้อนชอนไชเก็บลิ้มความหวานในโพรงปากกันและกัน เดี๋ยวเกี่ยวกระหวัดเดี๋ยวดูดดึงแลกลิ้นพัวพันจนเกิดเสียงดังจ้วบจ้าบจูบจนหนำใจเขาก็ผละมองสบดวงตาปรือปรอย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียปลายจมูกมนไปมาเบา ๆ หยอกล้อใบหน้าของทั้งสองปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ สายตาสบประสานกันเนิ่นนานนับนาที ก่อนภารัณจะกดจูบบนกลีบปากอิ

ภารัณอุ้มณัฐนรีออกจากห้องน้ำมาวางลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเบามือณัฐนรียังคงมีอาการอ่อนล้าเล็กน้อย และภารัณรู้ดีจึงให้เธอนั่งนิ่ง ๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดเส้นผมของเธอ การเคลื่อนไหวของเขาช้า และนุ่มนวลไม่มีความรีบร้อนจากนั้นก็หยิบไดร์เป่าผมมาเปิดลมอ่อนแล้วค่อย ๆ เป่าให้ มืออีกข้างแทรกผ่านเส้นผมจัดให้แห้งทั่วถึง ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติเพราะเขาเคยเป่าผมของตัวเองบ่อย ๆณัฐนรีมองเขาผ่านกระจกสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายจากผู้ชายที่เคยเย็นชาเคยพูดจาร้ายกาจในตอนนั้นกับคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอตอนนี้มันต่างกันราวกับคนละคนเธอไม่เคยคิดเลยว่าคนแบบเขาจะมาทำอะไรแบบนี้ให้ ยิ่งไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะรักเธอเพราะจุดเริ่มต้นระหว่างเขากับเธอมันไม่ได้สวยงามเลยสักนิดกลับกันมันกับเต็มไปด้วยความเข้าใจผิด ความเจ็บปวด และความโกรธเกลียด แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปจนมันเหมือนฝันฝันที่เธอไม่เคยกล้าฝันถึงเลยสักครั้ง...ณัฐนรีเม้มริมฝีปากเบา ๆ สายตายังจับจ้องเขาผ่านกระจกภารัณเองเหมือนจะรู้ตัวเขาช้อนสายตาขึ้นสบตาเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจกนั้น ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย"มองอะไร" เอ่ยถามน้ำเส