พันธะรักในคืนร้าว のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ณัฐนรีขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมกอดแข็งแกร่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา"ลุกได้แล้วค่ะ เดี๋ยวไปทำงานสาย" เอ่ยเสียงแผ่วเบา"ฉันเป็นเจ้าของบริษัทนะ จะไปตอนไหนก็ได้" ภารัณเอ่ยอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนจะก้มลงใกล้ใบหน้าเรียวอีกนิด "ตอนนี้ขออยู่กับเมียก่อน"คำว่าเมียทำเอาณัฐนรีหัวใจเต้นแรง แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ"ก็อยู่ด้วยกันทุกวันอยู่แล้วนี่คะ"ภารัณยิ้มมุมปากสายตาพราวเล็กน้อย "อยู่ด้วยกันทุกวันก็จริง…แต่เพิ่งเริ่มเป็นผัวเมียกันเมื่อคืนเอง"ยังไม่ทันที่ณัฐนรีจะได้ตอบอะไรเขาก็ฝังจมูกหอมแก้มเธอฟอดใหญ่"คุณภารัณ!"เธอถลึงตาใส่เขาทั้งเขินทั้งตกใจ แต่คนทำกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆณัฐนรีพยายามขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็หยุดปล่อยให้ตัวเองอยู่ในอ้อมกอดนั้นเพราะลึก ๆ แล้วเธอเองก็ชอบและมีความสุขกับการถูกเขากอดแบบนี้และกว่าภารัณจะยอมลุกจากเตียง กว่าจะทำอะไรเสร็จมาถึงโรงพยาบาลก็เกือบเที่ยงแล้วคิ้วณัฐนรีค่อยขมวดเข้าหากันในตอนที่รถเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดของโรงพยาบาล สายตาหันมองใบหน้าคมคายเชิงตั้งคำถาม"ไม่ไปทำงานเหรอคะ""ไม่ไปครับ เดี๋ยวให้เลขาเอางานมาให้ที่นี่"ภ

ภารัณอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตลอดทางเขายังแอบคิดถึงแหวนแต่งงานและสร้อยคอที่ซ่อนไว้ในรถ นึกภาพตอนณัฐนรีเห็นของขวัญแล้วเผลอยิ้มออกมาเป็นระยะแต่ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้าไปรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็หายวับไปในพริบตาเพราะเห็นกฤตกำลังคุยกับหญิงสาวอยู่ข้างเตียงลูกเขารู้สึกเหมือนความดันขึ้นทันทีทั้งที่เมื่อครู่ยังอารมณ์ดีอยู่เลย ตอนนี้กลับหน้าบึ้งตึงจนแทบเขียนคำว่าหึงติดไว้กลางหน้าผากโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำขาก้าวยาว ๆ ตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่นั่งอยู่ แล้ววางแขนพาดโอบไหล่เธอทันทีต้องการประกาศความเป็นเจ้าของให้กฤตรู้ว่านี่คนของเขากฤตมองภาพนั้น ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างขำ ๆ ส่วนณัฐนรีกะพริบตาปริบ ๆ งงกับการกระทำของสามีอยู่เล็กน้อย แต่พอมองใบหน้าที่บึ้งตึงของเขาก็พอเดาได้ทันทีว่าเจ้าตัวกำลังเป็นอะไรเธอจึงไม่ได้พูดอะไรเพียงเงยหน้ามองเขา แล้วถามขึ้นเบา ๆ "ทำไมมาเร็วจังคะ เพิ่งผ่านไปชั่วโมงกว่าเอง"ภารัณก้มมองคนถามสีหน้าที่แข็งอยู่เมื่อครู่อ่อนลงทันที ก่อนตอบสั้น ๆ "เคลียรงานเสร็จเร็วครับ"เขาตอบแบบนั้นแต่ความจริงคือไม่ได้กลับไปทำงานที่บริษัทเลย แต่แน่นอนเขาไม่มีทางพูดความจริงเด็ดขาด"อ่อ" ณัฐนรีเชื่อสนิทใจไ

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยณัฐนรีก็เดินออกมาจากห้องน้ำเธอใส่ชุดคลุมท้องผ้าบางสีอ่อนที่ชายหนุ่มเตรียมไว้ให้พอดีกับรูปร่างของเธอส่วนภารัณก็เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตลำลองกับกางเกงขาสั้นสีเข้มดูสบาย ๆ กว่าปกติ แต่ก็ยังหล่อสะดุดตาเหมือนเดิมสายตาของเขามองค้างอยู่บนร่างอวบเพราะไม่ใช่บ่อยครั้งที่ได้เห็นหญิงสาวใส่ชุดสายเดี่ยวโชว์หน้าอกขาว ๆ ส่วนมากเธอจะมีเสื้อคลุมสวมทับ หรือไม่ก็ผ้าคลุมไหล่ตลอดคนถูกมองเริ่มเขินจึงถามกลบเกลื่อน "มองอะไรคะ มีอะไรผิดปกติเหรอ""มองเมีย"ทว่าคำตอบจากเขากลับยิ่งทำเธอเขินหนักกว่าเดิมจนเธอต้องเบือนหน้าหนีซ่อนแก้มที่เริ่มแดง"ลงไปกินข้าวกันเถอะค่ะ" แล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้องร่างสูงก็เดินเข้ามาช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวเสียก่อน"คุณ!"เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนรีบยกมือคล้องคอเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณ"ฉันเดินเองได้นะคะ คุณไม่ต้องอุ้มหรอก"แม้รู้ว่าเขาทำแบบนี้เพราะหวังดี และเป็นห่วงแต่เธอก็อยากจะเดินเองมากกว่าต่อให้เป็นสามีภรรยากันก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่ลึก ๆ"รู้ครับ แต่อยากอุ้ม" ภารัณเอ่ยเสียงนุ่มนวล ก่อนเดินอุ้มเธอออกจากห้องอย่างสบาย

หลังอยู่กับลูกจนถึงเย็นภารัณก็พาณัฐนรีออกจากห้องเด็กเหมือนทุกวัน มือใหญ่ประคองรอบเอวเธอไว้ตลอดทางเพราะท้องที่โตขึ้นทุกวันทำให้เขายิ่งเป็นห่วงมากกว่าเดิมเมื่อขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยก็ช่วยคาดเข็มขัดนิรภัยให้ตามปกติ ก่อนจะอ้อมกลับไปนั่งฝั่งคนขับ แล้วขับรถออกจากโรงพยาบาลระหว่างทางทั้งสองพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องลูก เรื่องของใช้ที่ต้องเตรียม และเรื่องหลังคลอดบรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่นกระทั่งรถเลี้ยวไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านณัฐนรีเริ่มขมวดคิ้วพร้อมกับหันมองถนนด้านหน้าแล้วหันกลับมามองชายหนุ่ม"จะไปไหนอีกคะ" อดคิดไม่ได้ว่ามันจะเหมือนเมื่อวานหรือเปล่าภารัณเหลือบมองเธอเพียงนิดเดียว ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอย่างมีเลศนัย "กลับบ้านครับ"ณัฐนรีกะพริบตาปริบ ๆ พลางหันไปมองถนนอีกครั้ง "แต่ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับนี่คะ"ภารัณยังคงขับรถต่ออย่างใจเย็นไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม ยิ่งทำให้เธอสงสัยหนักขึ้น"เปลี่ยนเส้นทางใหม่เหรอคะ""ครับ" เขาตอบรับแต่ไม่ได้อธิบายเพิ่มว่าบ้านที่กำลังจะไปคือบ้านอีกหลังณัฐนรีจึงไม่ถาม และไม่สงสัยอะไรอีกนั่งมองวิวสองข้างทางเหมือนเดิมรถคันหรูแล่นไปตามถนนใหญ่อีกพักใหญ่ ก่

วันต่อมา...ณัฐนรีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่ แม้เช้านี้จะตื่นมาในอ้อมกอดของชายหนุ่มเหมือนทุกวันการลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องนอนของคฤหาสน์โชคอัศวนนท์อดทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังฝันไม่ได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป เร็วเสียจนบางครั้งเธอต้องก้มมองแหวนที่นิ้วนางของตัวเองเพื่อยืนยันว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริงและหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จชายหนุ่มก็พาเธอลงมายังห้องอาหาร นั่นทำให้หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับพ่อแม่ของเขาอย่างเป็นทางการถึงแม้ผู้ใหญ่ทั้งสองจะดีกับเธอมาก แต่ความเกรงใจและความประหม่าก็ยังมีอยู่ไม่น้อย เธอนั่งหลังตรงแทบตลอดเวลาภารัณที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แอบอมยิ้ม ก่อนจะเลื่อนแก้วนมมาให้พร้อมกระซิบเบา ๆ "เธอนั่งตัวตรงยิ่งกว่านักเรียนโดนครูเรียกตอบคำถามอีก ผ่อนคลายหน่อยสิครับ"ณัฐนรีหันไปค้อนทันที แต่ก็ทำให้ความเกร็งลดลงไปได้บ้างสายตามองน้องสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะฝั่งตรงข้าม แล้วหันมองพ่อแม่ชายหนุ่มด้วยความรู้ตื้นตัน และซาบซึ้งสุดใจพวกท่านให้น้องสาวมานั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วย มีแม่บ้านและพยาบาลพิเศษคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ แต่ไม่มีใครแสดงสีหน