All Chapters of กรงเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

ยังไม่ถึงห้านาทีชายิกาก็ได้เห็นผู้ช่วยหนุ่มพาหน้าตาตื่นๆ พุ่งพรวดออกมาจากลิฟต์แทบจะเป็นวิ่ง ซึ่งมันดูตลกอยู่ไม่น้อย แล้วมาหยุดตั้งคำถามที่ออกจะลนๆ เล็กน้อยอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอนี่เอง“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณชายา”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ พออาละวาดเสร็จก็หนีเข้าห้องไปเฉยเลย คุณเข้าไปสิคะคุณมาร์คัส เขาห้ามไม่ให้ฉันเข้าไปในห้อง”มาร์คัสจึงเกาหัวแกรกๆ อยู่สองสามทีอย่างงงๆ แต่ก็อดทำหน้าแหยงๆ ไปด้วยไม่ได้ ก็น้ำเสียงของเจ้านายในโทรศัพท์เมื่อกี้นานๆ ทีถึงจะได้ยินสักครั้ง และแต่ละครั้งก็ต้องอารมณ์เสียแบบสุดๆ ถึงจะเกิดขึ้นได้ แล้ววันนี้ทำไมถึงอารมณ์บ่จอยตั้งแต่เช้าแบบนี้ ปกติงานรับรองแขกมันเป็นหน้าที่ของเลขา หรือถ้าต้องการเอกสารอะไรเพิ่มเติมก็เรียกเอากับเลขาตลอด แล้วไฉนถึงห้ามไม่ให้คุณเธอเข้าห้องซะอย่างงั้นผู้ช่วยหนุ่มมองหน้าเลขาสาวด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะตัดสินใจก้าวไปเคาะประตูห้องเจ้านายแล้วเปิดเข้าไปทันที ปล่อยให้อีกคนย่นจมูกใส่ประตูห้องที่ผู้ช่วยหนุ่มเพิ่งเดินหายเข้าไป พลางขมุบขมิบให้เจ้าของห้องอย่างอดเคืองไม่หาย“ที่บอกว่าน่ารักน่ะลืมมันซะยัยชายา คนบ้า! นอกจากเจ้าชู้ขึ้นสมอง แล้วยังอารมณ์

“ชอบสิ! ก็เขานิสัยดี ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเกลียดเขาเลยนี่ ก็ออกจะเพอร์เฟ็กต์ซะขนาดนี้ แถมเขายังช่วยสอนงานฉันอีกด้วย”“ผมหมายถึงชอบในฐานะผู้หญิงกับผู้ชาย”“ไม่รู้สิ ฉันเพิ่งเจอเขาสามวันเองนะ แต่ฉันว่าสำหรับผู้ชายอย่างคุณมาร์คัสน่ะ ทั้งรูปหล่อ นิสัยดี ทำงานก็เก่ง ผู้หญิงคงรักได้ไม่ยากหรอก ฉันคิดว่า...”ชายิกายังเสนอความคิดเห็นไม่จบ เจ้านายหนุ่มก็ทะลุกลางปล้องขึ้นมาเสียงดังลั่นเลยทีเดียว“งั้นคุณก็วิปริตแล้วล่ะชายา เพราะไอ้มาร์คัสมันเป็น...เกย์!”ชายิกาเบิกตาโต จ้องหน้าคนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อหู ทว่าเขาก็หลับตาลงหนีสายตาสงสัยใคร่รู้ของเธอไปอีกครั้ง ลักษณะท่าทางของคุณมาร์คัสถึงจะดูเหมือนผู้ชายทั่วๆ ไป แต่สมัยนี้มันดูยากจะตายไป ถ้าดูจากการแต่งตัวที่เนี้ยบหรูตั้งแต่หัวจรดเท้า บวกกับหน้าตาก็หมดจดเกลี้ยงเกลาที่หนวดสักเส้นไม่เคยโผล่ออกมาให้เห็นของผู้ช่วยหนุ่ม มันก็น่าจะมีเค้าอยู่ไม่น้อยแล้วเขาจะมาบอกเธอทำไมเนี่ย คุณมาร์คัสจะเป็นเกย์หรือไม่เป็นเกย์ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกับเธอตรงไหนเลยนี่ เมื่อกี้เธอกำลังจะบอกว่าไม่ได้คิดจะชอบผู้ช่วยหนุ่มมากไปกว่าเพื่อนร่วมงานก็แค่นั้น แต่อีตานี่ก็ดันโพล่งออก

เธอรู้มาจากคุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซที่เคยเล่าให้ฟังว่าครอบครัววิลเลียมเบอร์ลิซรับเด็กผู้หญิงจากเมืองไทยมาอุปการะเป็นลูกบุญธรรม ตอนนี้แต่งงานมีลูกน้อยหนึ่งคน และไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวที่เมืองไทยแค่นั้น เธอจึงคิดว่าครอบครัวนี้น่าจะแค่พูดคุยภาษาไทยได้บ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะจ้างครูมาสอนภาษาไทยให้กับบรรดาลูกๆ จนพูดอ่านเขียนได้ไม่แพ้คนไทยซะขนาดนี้“พอดีผมลืมเหมือนมัมนั่นแหละครับ”เควินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทว่าคราวนี้เป็นภาษาไทยเสียงดังฟังชัด และจ้องตาคมกริบสีน้ำทะเลไปยังคนนั่งข้างมารดาแทบไม่ละสายตา เหมือนจะย้ำประโยคของผู้เป็นมารดาบอกให้รู้ชัดๆ กันไปเลย ว่าพูดได้ อ่านออก เขียนคล่อง ราวกับเจ้าของภาษา ทำเอาชายิกาอยากจะลุกหนีอายเสียจริงๆ“กับพี่เขาหนูพูดภาษาไทยก็ได้นะจ๊ะ จะได้มีเพื่อนคุยยังไงล่ะลูก”คุณนายวิลเลียมเบอร์ลิซที่ไม่รู้ความนัยอะไรทั้งนั้นยังเสนอความเห็นกับสาวน้อยคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมรอยยิ้มละมุนอยู่ดังเดิม ด้านชายิกาก็พูดไม่ออก บอกไม่ถูก จึงได้แต่รับปากออกไปเบาๆ แค่นั้น“ค่ะ”หลังจากนั้นอาหารไทยแสนอร่อยบนโต๊ะกลับฝืดคอสาวน้อยชาวไทยไปหมดแทบทุกอย่าง เมื่อรับรู้ว่าสายตาคมก

เควินก้มลงไปประกบปิดปากสีสวยที่กำลังเผยอน้อยๆ เชิญชวนให้จูบซ้ำอย่างไม่รู้ตัวนั้นอีกครั้ง มอบจูบร้อนเร่าให้ไปอีกหนอย่างไม่อยากจะรั้งรอและหักห้ามใจตัวเองอีกต่อไป เฝ้าตักตวงเอาความหวานที่ไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อนอย่างไม่รู้จักพอ เหมือนเพิ่งค้นพบรสชาติถูกใจและถูกปากจนต้องลิ้มลองเอาให้หนำใจ ยอมรับว่าขณะนี้เขากำลังหลงใหลรสชาติหวานล้ำของปากจิ้มลิ้มนี้เป็นที่สุด และคงไม่เบื่อในเวลาอันใกล้นี้อย่างแน่นอนพอลิ้มรสความหวานจนสาแก่ใจถึงค่อยๆ ถอนเรียวปากร้อนจากปากอิ่มแสนหวานช้าๆ คนใต้ร่างถึงกับหอบหายใจถี่รัว กายละมุนสั่นสะท้านไปตลอดทั้งตัวจนร่างแกร่งรู้สึกได้ เขาจึงกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นเพื่อปลอบประโลมให้เธอคลายจากอาการสั่นเทา ขณะเดียวกันดวงตาคมกริบก็จดจ้องเรียวปากอิ่มบวมแดงสั่นระริกจากฝีมือตัวเองนิ่งอยู่นาน เพราะมันน่ามองเอามากๆ เควินใช้ปลายนิ้วโป้งไล้กลีบปากสีสวยแผ่วๆ ด้วยกิริยาเผลอไผลชายิกามารู้ตัวอีกทีก็เมื่อเห็นตาคมกริบสีสวยทอประกายอ่อนเชื่อมกำลังจ้องหน้าเธออยู่ไม่วางตา ทำเอาหน้าร้อนวูบวาบไปหมดจนต้องเบือนหนีสายตาหยาดเยิ้มนั้นอย่างอายๆ และมันคงแดงแบบจัดๆ อย่างไม่ต้องสงสัย ก่อนจะได้ยินเส

ประโยคที่ได้ยินทำเอาชายิกาถึงกับเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อหู เขารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา ส่วนคนพูดก็ได้แต่คลี่ยิ้มกว้างเมื่อได้เห็นสีหน้าเหลอหลาของคนตกใจ ชั่วครู่ตาคมกริบก็ค่อยๆ เปลี่ยนประกายเป็นอ่อนเชื่อม จ้องใบหน้านวลเนียนแสนงามอย่างจริงจังขึ้น แล้วเลื่อนลงมามองเรียวปากแดงก่ำน่าจูบนั้นนิ่งอยู่นาน ก่อนจะก้มลงมาหาช้าๆชายิกาได้แต่นั่งนิ่งขึง ไม่รู้ว่าที่ไม่ขยับหนีเพราะติดลำแขนล่ำสันกับมือใหญ่ตรึงร่างเอาไว้ หรือว่าเพราะหัวใจของเธอสั่งไม่ให้ขยับหนีกันแน่ เมื่อปากได้รูปสัมผัสกลีบปากนุ่มมาแผ่วเบา ตากลมโตก็ค่อยๆ พริ้มหลับลง และพอเรียวปากร้อนๆ เริ่มบดคลึงหลอกล่อหนักขึ้นเรื่อยๆ กลีบปากนุ่มก็เปิดปากรับจูบอย่างลืมตัว ปล่อยให้ปลายลิ้นอุ่นแทรกเข้าไปกวาดเอาความหวานละเมียดละไมอย่างเต็มใจในที่สุด แถมยังเรียนรู้ไว รู้จักที่จะตอบโต้ด้วยการส่งเรียวลิ้นเล็กหยอกล้อกับปลายลิ้นอุ่นชื้นเป็นไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ อีกด้วยทำเอาคนตั้งใจจูบครางออกมาแผ่วๆ ด้วยความพึงพอใจ เริ่มบดจูบหนักหน่วงอย่างเรียกร้องและต้องการพลางเก็บเกี่ยวเอาความหวานที่ยังติดใจไม่รู้เบื่ออยู่นานแสนนาน กว่าเรียวปากร้อนๆ จะยอมผละห่าง