Tous les chapitres de : Chapitre 201 - Chapitre 208

Kabanata 201 Sina Yuri at Max na abala sa pag-uusap sa labas ng opisina ni Marian ay kapwa napahinto nang makita nilang bumukas ang pinto. Lumabas si Arturo. Parang may namatay sa loob niya. Napatingin si Max sa boss niya at agad siyang sumunod. “Sir—” Ngunit bago pa siya makalapit, itinaas ni Arturo ang isang kamay bilang senyas na tumigil siya. “Give me the car keys.” Nagulat si Max. “Sir, ako na po ang magda-drive.” “Max.” Malamig ang boses nito. Dahan-dahang iniabot ni Max ang susi. “Sir, please... huwag po kayong magmaneho kung hindi kayo okay.” Hindi siya sinagot ni Arturo. Kinuha lamang nito ang susi at diretsong naglakad patungo sa elevator. Habang pinagmamasdan siyang lumalayo, biglang nakaramdam ng kaba si Max. Parang may masamang mangyayari. Sa kabilang banda, nanatiling nakatayo si Marian sa loob ng opisina. Naririnig pa rin niya ang huling sinabi ni Arturo. "In every lifetime I get... I'll still choose you." Mariin siyang napapikit. Bakit ngayon? Baki

Kabanata 203 Tahimik ang ICU room. Tanging tunog lamang ng monitor at mahinang paghinga ni Arturo ang maririnig sa loob. Nakaupo si Marian sa tabi ng kama nito habang hawak-hawak ang kamay ng lalaki. Halos hindi na siya umaalis sa ospital. Kahit pilitin siya nina Yuri at Secretary Max na magpahinga, hindi niya magawa. Natatakot siya. Natatakot siyang muling mawalan ng mahal sa buhay. Kaya nang pumasok si Secretary Max kasama ang abogado ni Arturo, agad siyang napalingon. "Madam," magalang na tawag ni Max. May dala itong makapal na brown envelope. "May gusto pong ipaabot si Sir sa inyo bago nangyari ang lahat." Nakunot ang noo ni Marian. "Ano 'yan?" Lumapit ang abogado at iniabot ang mga dokumento. "Pakibasa na lang po." Naguguluhan man ay kinuha niya ang mga papeles. Unti-unti niyang binuklat ang mga iyon. Ngunit habang nagbabasa siya, mas lalo siyang natigilan. Nanlaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala. Sunod-sunod niyang binalikan ang mga pahina para siguradu

Kabanata 205 Naging masigla ang buong lumang mansiyon ng mga Mendoza nang tuluyan nang ma-discharge si Arturo mula sa ospital. Mula pa lamang sa pagpasok ng sasakyan sa malawak na bakuran, nakasilip na sa bintana si Lola Amore. Nang makita niyang magkahawak-kamay na bumababa sina Arturo at Marian, hindi na niya napigilan ang saya. Halos maiyak ang matanda habang nagmamadaling sinalubong ang dalawa sa pintuan. "Salamat naman at magkasama na ulit kayong umuwi," emosyonal niyang sabi habang mahigpit na niyayakap ang apo at si Marian. "Ito na yata ang pinakamatagal kong ipinagdasal." Napangiti si Marian. Ilang buwan na ang nakalipas, imposible niyang maisip na darating ang araw na ito. Dati, sa bahay na iyon ay pakiramdam niya isa lamang siyang estranghero. Ngayon, ramdam na ramdam niya ang init ng pagtanggap ng bawat taong naroon. Mahigpit namang nakahawak si Arturo sa kamay ng asawa. Ayaw niya itong bitiwan kahit sandali. Para bang kapag binitawan niya ito ay muli na naman itong mawa

Kabanata 207 "Arturo!" Umalingawngaw ang malakas na sigaw ni Marian sa loob ng delivery room habang napapahawak siya sa tiyan niya. Halos mawalan siya ng hininga sa sunod-sunod na labor contractions na ilang oras nang nagpapahirap sa kaniya. Napahigpit ang hawak niya sa kamay ng asawa. "A-Ang sakit..." Nanginginig ang boses niya habang napapapikit. Halos madurog naman ang kamay ni Arturo sa sobrang higpit ng pagkakahawak ni Marian, pero wala siyang pakialam. Kung maaari lang, gusto niyang siya na lang ang makaramdam ng lahat ng sakit. "Nandito lang ako, Wife. Nandito ako," paulit-ulit niyang bulong habang pinupunasan ang pawis sa noo ng asawa. Mas maputla pa ang mukha ni Arturo kaysa sa mismong manganganak. Halos hindi siya mapakali. Kanina pa siya naglalakad sa loob ng delivery room bago muling bumabalik sa tabi ni Marian. Napailing ang head midwife habang pinagmamasdan ang lalaki. "Sir," natatawa ngunit kalmadong sabi nito, "si Ma'am po ang manganganak. Hindi po kayo." Na