Semua Bab Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Bab 11 - Bab 20

Kabanata 12 Vanessa's POV Mag-iisang buwan na ako sa Montefalco Group. Kahit papaano ay naging maayos naman ang buhay ko. Nakakasundo ko rin ang mga empleyado. Sa totoo lang, hindi ko inaasahan na ganito kabilis ang magiging transition ko. Akala ko mahihirapan akong mag-adjust sa bagong kapaligiran, sa bagong sistema, sa bagong kumpanya. Pero hindi pala. Siguro dahil maayos ang pagtanggap nila sa akin. Siguro dahil nakikita nila na hindi ako pumasok sa posisyong ito dahil sa palakasan lang. Sa isang buwan kong iyon, marami akong natutunan. Hindi lang tungkol sa negosyo, kundi tungkol sa kung paano pahalagahan ang sarili. Mula nang mawala ako sa Watson Holdings, nabigyan ko na ng halaga ang buhay ko. Hindi na ako yung babaeng nagtatago sa sulok, takot na takot sa bawat galaw ng amo. Hindi na ako yung babaeng tumatanggap na lang ng kung anong ibigay sa kanya dahil wala naman daw akong karapatang humingi ng higit pa. Ngayon, may boses na ako. May opinyon na ako. At may mga taong nakik

Kabanata 14 Vanessa's POV Para akong nasa langit sa sobrang saya nang sunod-sunod na binili ni Sebastian ang lahat ng nagugustuhan ko sa auction. Hindi ko alam kung seryoso ba siya o ano, pero kada may item na mapatingin ako nang matagal, tataasan lang niya ang paddle niya at ibibida iyon. Hindi man lang siya nagdadalawang-isip. Hindi man lang niya tinitingnan kung magkano ang starting bid o kung worth it ba ang presyo. ‘Yung isang bracelet na nagustuhan ko dahil sa kulay—binili niya. ‘Yung isang painting na na-curious lang ako dahil ang ganda ng pagkakagawa—binili rin niya. Pati ‘yung isang vintage watch na hindi ko naman sasabihing gusto ko, napansin niyang matagal kong tiningnan, ayun binili rin. Sa totoo lang, hindi ako sanay sa ganito. Noong nasa Watson Holdings pa ako, ang tanging natatanggap ko lang mula kay Gerald ay ang sweldo kong halos hindi nga sapat para sa gamot ni Lola, at ang mga salitang binibitawan niya tuwing gusto niya akong paikutin. Hindi niya ako binilhan kah

Kabanata 16 Vanessa's POV Pag-uwi namin galing sa auction, hindi ako makatulog agad. Nakahiga ako sa kama habang nakatingin sa kisame, pero ang nasa isip ko ay ang mga nangyari kaninang gabi. Ang mga mukha nina Gerald at Leona nang sunod-sunod na binili ni Sebastian ang mga bagay na nagustuhan ko. Ang galit sa mga mata ni Gerald. Ang inggit sa mukha ni Leona. Ang pakiramdam na sa unang pagkakataon, hindi ako ang talo. Bumangon ako at tiningnan ang mga nakalagay sa mesa sa gilid ng kwarto. Doon ko pinatong ang mga nabili ni Sebastian sa auction para sa akin. Isang bracelet na may batong dark blue, isang maliit na painting na hindi ko pa alam kung saan isasabit, at isang vintage watch na hindi ko naman alam kung isusuot ko ba talaga. Hindi ko alam kung saan ilalagay ang mga ito. Hindi ako sanay na may mga bagay na ganito kamahal. Hindi ako sanay na may nagbibigay sa akin nang hindi humihingi ng kapalit. Masaya ako sa naging reaksiyon ni Gerald kanina. Iyon naman ang gusto ko, na maki

Kabanata 18 Vanessa's POV Mas lalong lumaki ang pagngiti ni Leona. Kitang-kita ko ang saya sa mukha niya. Ito na siguro ang gusto niyang mangyari mula pa noong magkita kami sa banyo noong auction. Gusto niya akong mapahiya. Gusto niyang ipakita na kahit anong gawin ko, hindi ako belong sa mundo nila. Gusto niyang patunayan na kahit anong mamahaling damit ang isuot ko, kahit anong alahas ang ibitin ko sa katawan ko, kahit anong apelyido ang dala-dala ko, hindi pa rin ako magiging katulad nila. At sa tingin niya, ngayon na ang pagkakataon niya para gawin iyon sa harap ng mga sales lady na handa namang makisali sa pangmamaliit sa akin. Pero hindi niya alam na hindi na ako 'yung dating Vanessa. “I have money,” sabi ko sa kanila. Hindi ko na kinausap ang sales lady na nagsabi ng ukay-ukay. Diretso ang tingin ko kay Leona. Gusto kong makita niya na hindi ako natatakot sa kanya. Gusto kong makita niya na kahit anong sabihin niya, hindi na ako natatakot. Tiningnan nila ako ng maigi. 'Yung

Kabanata 20 Vanessa’s POV “Vanessa, paki-review nga ng new project natin sa Montefalco,” utos ni Sebastian sa akin nang pumasok ako sa opisina niya. Katatapos ko lang kumain kasama ang ibang empleyado. Medyo pagod pero maayos ang mood ko—hanggang sa makita ko ang mukha niya nakabusangot. Napahinto ako sa paglakad at tinitigan siya. “May problema ka ba sa akin?” diretsong tanong ko. Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lang siya sa laptop niya, parang hindi ako narinig. “Sebastian,” ulit ko, mas madiin na ang boses. “I’m talking to you.” Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin. “Wala,” tipid niyang sagot. Napatawa ako nang bahagya. “Wala?” ulit ko. “Sigurado ka?” “Yes.” Lumapit ako sa kanya. Hindi ako kumbinsido. Kilala ko na siya kahit paano. Kapag ganito siya, may iniisip siya. Tumayo ako sa likod niya at dahan-dahang hinilut ang balikat niya. “Seb…” malambing kong tawag. Hindi siya gumalaw. Yumuko ako at hinalikan ang leeg niya. “Huwag mo akong daanin sa gan