All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 21 - Chapter 30

Third Person’s POV Pauwi na si Vanessa sa bahay ni Sebastian nang biglang may kotseng lumiko at nabangga ang kotse niya sa malaking puno. Napahawak siya sa ulo niya nang nakita ang dugo. Lumabo ang paningin niya. Bubuksan niya sana ang pintuan ng kotse, pero hindi niya ito mabuksan. Maya-maya'y biglang may bumasag sa salamin ng kotse. Walang iba kundi ang kapatid ni Sebastian na si Dr. Arturo Montefalco. Agad tiningnan ng doktor ang kalagayan ng bayaw niya pagkatapos maalis sa kotse. Tumawag siya ng ambulansiya habang ginagamot ang sugat ni Vanessa. Hindi makita ni Vanessa ang taong tumulong sa kaniya dahil malabo ang paningin niya. “Mamamatay na ba ako?” hindi niya mapigilang sabihin dahil sobrang sakit ng kaniyang ulo dahil sa malakas na pagkabagok. “No, you’re not going to die,” Arturo said firmly, pressing a clean cloth against the wound on her forehead. “But you need to stay still. Don’t move your head too much. Can you tell me your name?” dagdag niya. Hindi niya alam na

Third Person’s POVTatlong araw ang lumipas bago tuluyang nagising si Vanessa. Sa loob ng tatlong araw, nanatili si Sebastian sa tabi ng kaniyang asawa. Hindi siya umalis. He cancelled all of his meetings and business trips para bantayan si Vanessa.Si Gerald ay kasalukuyang nasa puder ng mga pulis hangga't hindi magigising si Vanessa. Binantaan siya ni Sebastian na kapag hindi magising si Vanessa, mabubulok si Gerald sa kulungan.The hospital room was quiet except for the beeping of the machines attached to Vanessa. Sebastian had not shaved in three days. His suit was wrinkled. His eyes had dark circles under them. He had not eaten a proper meal since the accident. Every time a nurse came in to check Vanessa's vital signs, Sebastian asked the same question. “When will she wake up?” And every time, the nurse gave the same answer. “We don't know yet. Just be patient.”On the third night, Sebastian fell asleep in the chair next to Vanessa's bed. His hand was resting on top of hers. Th

Third Person’s POVNakasuot si Arturo ng puting coat bilang doktor. May nakasabit na stethoscope sa kanyang leeg. Mukha rin siyang pagod. Bilang head ng ER, mahahaba ang oras ng kanyang trabaho. Pero nagagawa pa rin niyang bisitahin si Vanessa araw-araw—minsan dalawang beses pa sa isang araw—kahit hindi siya naka-duty.Yumuko si Vanessa. “Thank you po,” nahihiyang bulong niya.Lumapit si Arturo sa kama. Tiningnan niya ang mga makina, sinilip ang IV, at pinagmasdan ang benda sa ulo ni Vanessa. Pagkatapos ay tumuon ang tingin niya sa mukha nito.“Kamusta ang pakiramdam mo? Totoo lang.”“Masakit pa rin ang ulo ko. Pero hindi na kasinglala kanina. Tuyo ang lalamunan ko. At sobrang pagod ako.”“Normal lang ‘yan. Severe concussion ang nangyari sa’yo. Nawala ka ng mga 500 cc ng dugo. Nagrerecover pa ang katawan mo.” Kinuha ni Arturo ang maliit na flashlight mula sa bulsa at itinapat sa mga mata niya. “Sundan mo ang ilaw. Huwag mong igalaw ang ulo mo. Mata lang.”Sumunod si Vanessa.“Good. No

Third Person's POVNang nakalabas na si Vanessa sa ospital, agad niyang dinalaw si Gerald. Gusto niya itong makitang nasa loob ng selda.Noong umagang na-discharge si Vanessa mula sa ospital, diretso siyang dinala ni Sebastian sa detention center. Hindi siya humiling na umuwi muna. Hindi siya nagpalit ng suot niyang hospital clothes. Sinabi lang niya kung saan niya gustong pumunta—at hindi na nakipagtalo si Sebastian. Sa nakalipas na limang araw, natutunan niyang walang silbi ang makipagtalo kay Vanessa.“You don’t have to do this today,” sabi ni Sebastian habang ipinaparada ang sasakyan. Nasa visitors’ parking lot sila ng detention center. Kulay abo ang gusali at hindi kaaya-aya ang itsura. May mga rehas ang bawat bintana. “Kakagaling mo lang sa hospital. Mahina ka pa. You can see him next week.”“No,” matigas na sagot ni Vanessa. “I want to see him today. Gusto kong makita niya akong nakatayo. Gusto kong makita niyang buhay ako. That I’m not bro

Third Person's POVIdinikit ni Gerald ang palad niya sa salamin. “Vanessa, please. Please don’t do this. I’m begging you. Hindi ko kayang manatili rito. I’m the CEO of Watson Holdings. May mga empleyado akong umaasa sa akin. May shareholders. May reputation ako.”“You should have thought about your reputation before you ran me off the road.”“That’s not fair and you know it. Hindi ko sinadya ang aksidente. Ilang beses ko na ‘yang sinabi. I lost control of the car. Kahit kanino puwedeng mangyari ‘yon.”Tumayo si Vanessa. Tapos na siya.“Aalis na ako, Gerald. Pumunta lang ako rito para makita ka sa orange jumpsuit na ‘yan. Para makita ka sa likod ng salaming ‘yan. At nakita ko na. So I’m going home.”“Vanessa, wait. Huwag kang umalis. Please. Bigyan mo lang ako ng five minutes.”“No.” Ibinaba niya ang telepono.Pero si Sebastian ang kumuha ng sariling phone. Kanina pa siya nakatayo sa likod ni Vanessa, tahimik na