Lusting My Maid의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 108

JellyDEADMA!Imbes na pansinin ang message sa akin na galing raw kay Zafirah, hindi ko na iyon pinagtuunan ng pansin. Isa pa, hindi ako naniniwala na kakayanin ng babaeng iyon na saktan o ipahamak si Anton.Siguro kung ako ang target nila ay pagtutuunan ko pa iyon ng pansin, pero hindi eh. Kahit na gano'n, kailangan ko pa ding mag-ingat lalo na at mayroon na ang kambal, mag-iisang month na ako.Bumuntong hininga ako at nilapag ang cellphone sa kama.Mamaya ko na iisipin.Ayokong masira ang cravings day ko.Lumabas ako ng kwarto habang inaayos ang buhok, kailangan ko pang lakarin ang mahabang stairs dahil sa lawak ng bahay, pagbaba sa sala ay ibang klaseng kaguluhan ang bumungad saakin"Hindi akin 'yan!" sigaw ni Allister habang tumatakbo."Sinusuot mo sapatos ko!" habol ni Fred na may isang medyas lang."Parehas naman tayong paa!""Hindi parehas amoy!"Napangiwi ako.Sa sofa naman, nakaupo si Dante habang sapo ang sentido."Five minutes," aniya. "Five minutes nalang aalis na tayo tapo

JellyPinakatitigan ko ang pagkain sa aking harapan, gulat at isda ang naroon pero wala akong gana. Maluha luha ang mata kong nag-iwas ng tingin at bumalik sa pagkakahiga sa kamaTatlong araw na ang lumipas at wala pa akong natatanggap mula kay Anton, palaki na ng palaki ang aking tiyan pero mas lalo lamang akong kinakabahan. Kahit tawag man lang sana para masiguro kong ligtas siya ay hindi magawa. Dumagdag ang mga tauhan sa bahay at mas lalong naging mahigpit ang paglabas labas, halos buong maghapon na kaming nasa loob lamangKahit ang pagtapak sa veranda ay bawal, at naiintindihan ko iyon, wala akong pakialam kung ilang araw akong makulong sa bahay. Pero ang hindi ko makausap at ang walang kasiguraduhan na hindi ko makikita o makakausap si Anton ang hindi nakapagpapalagay sa aking loobKahit ang kambal sa aking tiyan ay hindi natutuwa sa nangyayari, ang dati kong paboritong pagkain ay isinusuka ko na kapag gigisingNakarinig ako ng mahinang katok sa labas ng kwarto pero hindi ako gu

Jelly "Hindi ka man lang nagsabi sa akin." Nakanguso kong pinagmasdan si Anton sa kaniyang mga mata. Hindi ko alam kung bakit gusto ko siyang pagalitan pero nang makita ko ang pagod na nakaukit sa mukha niya, parang unti-unting nawawala ang inis ko. Tahimik lamang siyang nakatingin sa akin. Malambot. Hindi tulad ng kaninang nakita ko siyang bumaba sa sasakyan na kunot ang noo at tila handang harapin ang buong mundo. Ngayon, ako lang ang tinitingnan niya. Humaplos ang kamay niya sa aking likuran, dahan-dahang iginuguhit ang palad niya roon na para bang pinapakalma ako. "I don't want you stressing and worrying about me." Mas lalo akong napanguso sa narinig. Mahina kong pinalo ang kamay na nakapatong sa balikat niya. Nakaupo kasi ako ngayon sa kandungan niya habang siya ay nasa driver's seat. Kaming dalawa lamang ang nasa loob ng sasakyan dahil hinayaan muna kami nina Dante na mag-usap. Ang iba naman ay nasa labas at mukhang may sariling pinag-uusapan. "Mas na-stress pa ako sa

JellyIlang sandali kaming nanatiling magkayakap at tahimik lamang ang paligidTanging ang mahinang paghinga namin ang pumupuno sa silid.Hindi ko namalayang nakapulupot pa rin ang isang kamay ko sa kaniyang leeg habang ang isa naman ay marahang nakapatong sa kaniyang dibdib. Ramdam ko ang mabagal ngunit malakas na pagtibok ng puso niya sa ilalim ng aking palad.Unti-unti ring kumalma ang mabilis kong paghinga.Marahan akong humiwalay sa pagkakayakap at tiningnan ang kaniyang mukha.Mukhang pagod siya.Mas halata iyon ngayon na malapitan ko siyang nakikita. Bahagyang namumula ang kaniyang mga mata, tila ilang gabi nang hindi nakatulog nang maayos. May manipis ding gasgas sa gilid ng kaniyang panga na ngayon ko lang napansin.Dahan-dahan kong inabot iyon."Ano 'to?" mahina kong tanong.Hindi niya sinagot.Hinawakan lamang niya ang kamay kong humahaplos sa kaniyang mukha at hinalikan ang aking palad."It's nothing."Napangiwi ako."Hindi 'yan mukhang nothing."Ngumiti lang siya.Ngunit