Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

EP.35สองหนุ่มยืนจ้องหน้ากันนิ่ง แทนคุณลอบสังเกตใบหน้าหวานของเด็กสาวตรงหน้าพลางนึกถึงสตอรี่ไอจีเมื่อเช้า... แผ่นหลังเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนนั้น คือเอลินจริง ๆ สินะ ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าทำให้แทนคุณรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก เขาเบือนหน้าหนีไปอีกทางพลางผ่อนลมหายใจทิ้งเพื่อระงับอารมณ์บางอย่าง ก่อนจะหันกลับมาปั้นหน้าปกติ“กูก็แค่ผ่านมาแถวนี้ เห็นน้องล้มก็เลยอยากช่วย” แทนคุณเอ่ยเสียงเรียบ“อืม...แต่ทีหลังไม่ต้อง” สายฟ้าตอบกลับเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเย็นชา สีหน้าเขาไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่เขาตวัดสายตาคมกริบกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้ายิ้มแฉล้มอยู่ข้าง ๆ “ฉันบอกว่าอะไรจำได้ไหม” สายฟ้ากดเสียงต่ำ คล้ายอยากบอกเตือนเธอว่าให้คิดดี ๆ “จำได้สิคะ พี่สั่งไม่ให้หนูยิ้มให้ใคร” เธอรีบตอบแทบจะทันที เหมือนกลัวว่าเขาจะไม่พอใจแทนคุณได้ยินคำยืนยันที่ชัดเจนแบบนั้นถึงกับต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นบาง ๆ ทว่าแววตากลับฉายความไม่พอใจอยู่เนือง ๆ ความเปลี่ยนแปลงของสายฟ้าที่แสดงออกต่อผู้หญิงคนนี้มันชัดเจนจนเขาปฏิเสธไม่ได้ และเธอก็คือคนเดียวกับที่เขาเองก็แอบสนใจไม่น้อย ก่อนหน้านี้แทนคุณเคยปักใจเชื่อว

ระหว่างที่สายฟ้ากับเอลินกำลังจัดการมื้ออาหารอยู่นั้น บรรยากาศที่กำลังราบรื่นก็ถูกขัดจังหวะ ร่างระหงในชุดเดรสแขนกุดสีชมพู หญิงสาวเดินตรงมาด้วยความมั่นใจพร้อมกับรอยยิ้ม“บังเอิญจัง ไม่เจอกันนานเลยนะ...”สายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาราบเรียบก่อนจะเอ่ยปากถามเสียงแข็ง “มีอะไร”“โถ่...ไม่ดีใจหน่อยเหรอที่ได้เจอกันตั้งนาน”“ไม่...ฉันจะกินข้าว” คำตอบตัดเยื่อใยทำเอาหญิงสาวหน้าตึงไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้“งั้นเพ้บขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ” 'เพ้บ' ลูกสาวเพื่อนสนิทของบิดาสายฟ้าและยังเป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันมานาน เธอแอบชอบสายฟ้ามาตลอดแต่ถูกเขาขีดเส้นกั้นไว้อย่างเย็นชาจนเธอต้องหนีไปเรียนต่อต่างประเทศ และนี่คือครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง“ใครเหรอคะพี่สายฟ้า ?” เอลินถามด้วยความสงสัย สายตาใสซื่อจ้องมองหญิงสาวผู้มาใหม่ที่ดูสวยสง่าจนน่าอิจฉา “แค่คนรู้จัก” สายฟ้าตอบสั้น ๆ ชนิดที่คนฟังอย่างเพ้บถึงกับหน้าม้าน เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือให้ความสำคัญกับเธอเลยสักนิด“ตกลงเพ้บขอนั่งด้วยได้ไหม เพ้บเพิ่งกลับมาไทย ไม่มีเพื่อนที่ไหนเลย...มีแค่สายฟ้านะ”“กินข้าวคนเดียว

“นั่นดิ...หรือว่าที่ยอมมาเนี่ย เพราะ ‘น้องเอลินคนสวย’ นั่งรออยู่แถวหน้ากันแน่วะ ?”คำแซวที่พุ่งเป้ามาที่คนทั้งคู่ทำให้คนในห้องต่างพากันจับจ้อง เอลินเขินจนหน้าร้อนผ่าว ทว่าสายฟ้ากลับทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมาดร้าย เขาไม่ได้ปฏิเสธ ซ้ำยังจงใจเลื่อนสายตาไปสบกับแทนคุณครู่หนึ่ง...ราวกับจะประกาศศึกผ่านสีหน้าว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของใคร“จะไหวไหมเราน่ะ ?” เขาถามเอลินด้วยรอยยิ้ม แทนคุณไม่สนใจสายตาดูถูกของสายฟ้า “ไหวค่ะ” เอลินหันไปตอบแทนคุณสั้น ๆ ก่อนจะย้ำประโยคที่ทำเอาคนฟังถึงกับจุก “ก็หนูมีพี่สายฟ้าอยู่ทั้งคนนี่นา...”พูดจบเธอก็หันกลับไปส่งยิ้มหวานให้คนตัวโตอีกครั้ง สายฟ้ากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะปรายตาไปมองแทนคุณด้วยสายตาข่มขวัญ...มันคือการตอกย้ำทางสีหน้าที่ชัดเจนที่สุดว่าต่อให้ใครจะพยายามแค่ไหน สายตาของเอลินก็มีไว้เพื่อมอง ‘เขา’ เพียงคนเดียว“ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้นะ” แทนคุณเอ่ยกับเอลินด้วยน้ำเสียงนุ่ม“ไม่ต้องลำบากพี่แทนคุณหรอกค่ะ เนอะ” เอลินหันไปช้อนสายตาถามคนตรงหน้าที่ยืนนิ่งเป็นภูเขาน้ำแข็ง ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับไม่ใช่คำพูด แต่เป็นเพียงสายตาคมกริบที่มองตรงไปข้างหน้

“อืม...ที่ไหนล่ะ” สายฟ้าพึมพำก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่สนสายตาใครทั้งนั้น ร่างสูงอุ้มยายซุ่มซ่ามฝ่านิสิตที่ยืนมุงดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาตรงไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกลเอลินชะเง้อหน้าออกจากอ้อมกอดอุ่น โบกไม้โบกมือให้กลุ่มเพื่อนสาวด้วยใบหน้ายิ้มร่าอย่างคนอารมณ์ดี “เจอกันนะแก! เดี๋ยวคุยกันในแชตนะ!”ข้าวตู ไอรีน และที่รัก ยืนโบกมือลาเพื่อนจอมซุ่มซ่ามด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก“ฉันว่าแล้ว...พี่แทนคุณพักนี้น่ะทำตัวแปลก ๆ ” ข้าวตูเปิดประเด็นทันที“จริง! ไหนจะพี่...ชื่ออะไรนะ ที่หล่อๆ ตี๋ๆ ชื่อเซนป่ะ ?” ไอรีนสำทับพลางทำหน้านึก “รายนั้นก็หายเงียบไปเลยนะ ”“รอดูไปก่อน ช่วงนี้ยายเอลินมันเนื้อหอม”เอลินบอกเส้นทางให้สายฟ้าขับตรงไปยังโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังซึ่งเป็นธุรกิจของครอบครัวเธอ ระหว่างทางมือเล็กกดโทรศัพท์หาผู้เป็นมารดาทันที“ฮัลโหลค่ะคุณแม่...พอดีเอลินซุ่มซ่ามนิดหน่อยค่ะ ข้อเท้าแพลง รบกวนคุณแม่ช่วยตรวจให้หนูหน่อยได้ไหมคะ”“...ค่ะ กำลังจะถึงแล้วค่ะ”เมื่อรถสปอร์ตคันหรูเลี้ยวเข้าสู่พื้นที่โรงพยาบาล เอลินก็ได้รับการต้อนรับอย่างสมเกียรติในฐานะ ‘คุณหนูเจ้าของโ

EP.40คำถามที่เต็มไปด้วยความสงสัยและคาดหวังทำเอาปลายนิ้วหนาที่กำลังกดเกมชะงักไปทันที สายฟ้าวางโทรศัพท์ลงข้างตัว ก่อนจะค่อยๆ ขยับกายพลิกมาสบตากับดวงตาคู่ใสที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้ว“หนูได้ยิน...ที่พี่พูดกับพี่แทนที่สนามแข่ง”เอลินเปรยขึ้นมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยหม่นลงเล็กน้อยเมื่อนึกย้อนไปถึงถ้อยคำเชือดเฉือนระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน ประโยคเหล่านั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอไม่ยอมหายไปไหน“ทำไม...คิดว่าฉันโกหก ?” สายฟ้าถามกลับ เขาละสายตาจากโทรศัพท์แล้วขยับท่านั่งกอดอก พิงหลังกับหัวเตียงพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ“หนูไม่ได้คิดว่าพี่โกหกนะคะ…แต่หนูไม่รู้ว่าพี่จริงจังแค่ไหนต่างหาก”“หนูไม่อยากเป็นแค่…คนที่พี่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป”“มันก็จริงอย่างที่ไอ้แทนพูด” สายฟ้าถอนหายใจออกมา เมื่อนึกถึงคำสบประมาทของเพื่อนสนิท“ฉันเคยคิดว่าความสัมพันธ์มันน่ารำคาญ…เสียเวลา”เขานิ่งไปครู่หนึ่ง สายฟ้าเอื้อมมือไปจับปลายนิ้วของเธอเบา ๆ เหมือนอยากยืนยันในสิ่งที่พูด ก่อนจะขยายความต่อ “แต่พอเป็นเธอ ฉันกลับยอมเสียเวลาให้แบบไม่รู้ตัว”“...” เอลินนอนฟังตาปริบ ๆ อย่างตั้งใจ “แล้วถ้าเป็นไอ้แทน เธอจะถามมันแบบนี้ไหม” “หรือ