All Chapters of Love's Final Diagnosis: Chapter 31 - Chapter 40

“Gusto niya ba talaga ng divorce? Who is she trying to scare? Nakalimutan na ba niya ang ginawa niya noon para lang kumapit kay Lucien?” “Masyado ka bang nanonood ng mga drama? This is giving off that cliché ‘love triangle, hard-to-get, tragic romance’ vibe—at mukhang effective naman ang pag-arte mo!” Matagal nang sanay si Amara sa ganitong uri ng panunuya. Nanatili lang siyang nakatayo sa gilid, ang mga labi ay nakakurba sa isang matipid at walang pakialam na ngiti. Para sa kanila, wala siyang ibang silbi kundi maging libangan sa gabing ito. Natural lang na mabilis na nalipat ang paksa ng usapan. Karamihan sa mga nasa silid ay mga dating kaklase ni Lucien sa private school. Habang nagbabalik-tanaw, hindi naiwasang mapunta ang usapan sa kanilang mga araw bilang estudyante. At tuwing mababanggit si Lucien, lalong sumisigla ang kanilang mga boses. Noon, siya ang tinaguriang “young master ng campus”—sikat sa mga babae, sinusunod ng mga lalaki, mailap at walang takot. Kapag masama ang

“Sino’ng nagbigay sa’yo ng karapatang sabihin ’yan?!” Pumiyok ang boses ni Amara sa tindi ng emosyon, ang kanyang mga mata ay nagbabaga sa hindi mapigilang hinanakit at galit. Sa talas ng kanyang tingin, tila ba nanginig maging ang chandelier sa itaas nila. Natigilan nang sandali si Lucien bago tumigas ang kanyang ekspresyon. “Can you not speak like that?” Ngunit tila nawala na sa sarili si Amara. Sinugod niya ito, sinubukang saktan, pero madali lang siyang napigilan ni Lucien. Mahigpit na nakakulong ang kanyang pulso sa kamay nito. “Parent-teacher meeting? Minsan lang siya pumunta sa buong buhay ko,” nanginginig niyang sabi. “And I wish he hadn’t come at all.” Naputol ang kanyang paghinga habang sumusulpot ang mga masasakit na alaala. “Masyado pa akong bata noon… nagsisimula pa lang ang regla ko. I didn’t understand anything… at iniwan niya ako doon nang mag-isa.” Gaya lang ng nangyari ngayong gabi. Iniwan siyang mag-isa para tiisin ang kahihiyan. Ang imahe ng kanyan

A/N: Dahil nagkamali po ako ng lapag ng chapter, ipa free chapter ko po itong Chapter 31. Chapter 32-33 po kasi ang na update ko at walang Chapter 31. Enedit ko siya at nag double ang Chapter 33. Wala akong idea kung kailan ma approve ang modifications na ’yon. Kaya ito po ang Chapter 31. Pasensya na po.CHAPTER 31Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito? Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali. Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya? Mabilis niyang itinakwil ang isipang iyon. Maraming taon na siyang nagpapakabaliw sa sariling mga hinala. Anumang ekspektasyon na mayroon siya noon ay matagal nang naubos. Anumang katapatan na ibinigay niya ay matagal na niyang binawi. Natutunan niya ang isang mahalagang leksyon sa mahirap na paraan: kung wala kang aasahan, hindi ka mabibigo—at hindi ka masasaktan. Kaya sa hal

Nang sa wakas ay nakarating si Lucien sa isang ice skating rink ng pinaka tanyag na mall, nahuli lang siya ng kalahating oras. Ang lahat ay matagal nang nakapagpalit ng kanilang mga ice skates at body safety level. Sa paligid ng lounge area, nagtitipon na sina Lysandra, Raphael, Lucas, at ang iba pa, nagtatawanan at nagkukuwentuhan habang naghihintay. Sa sandaling lumitaw siya, agad na umingay ang mga panunukso. “Sabi ko na nga ba. With Sandra here, Lucien will definitely come running to see her. Paano namang hindi siya magpapakita?” Sinundan ito ng tawanan, magaan at puno ng pahiwatig. Mabilis na tumayo si Lysandra at hinila ang upuan sa kanyang tabi. “I saved you a spot. Have some hot coffee first bago ka magpalit.” Wala man lang bakas ng reklamo sa kanyang boses tungkol sa pagkahuli ng lalaki. Isang kasamahan sa malapit ang bumuntong-hininga nang madula. “Sandra, pinaghintay niya tayo ng half an hour at okay lang sa ’yo?” Bahagyang namula ang kanyang mga pisngi haban

Sa loob ng sasakyan, agad na gumawa ng ilang tawag si Lucien. Una, kinontak niya si Raymond at maikli nitong ipinaliwanag ang nangyari, sabay hiling na i-verify ang pagkatao ni William sa lalong madaling panahon. Pagkatapos ay tinawagan niya ang ilang kakilala sa media. “Keep this under wraps. Walang ulat, walang leaks.” Matapos ang isang sandali, kalmado siyang nagdagdag, “I owe you one.” Nang matapos ang lahat, doon pa lang niya tiningnan ang taong nasa kanyang mga bisig. Nakarating na sila sa presinto. Dahan-dahan niyang tinapik ang balikat nito. Kumurap ang mga pilik-mata ni Amara at halos agad siyang nagmulat ng mata. Kahit sa ganoong kalagayan, ang kanyang mukha ay nagtataglay pa rin ng isang marupok na linaw. Nang sumunod na segundo, itinulak siya ng babae palayo. Dahan-dahang tumuwid ng upo si Lucien, habang hinihimas ang likod ng kanyang leeg kung saan nakasandal ang ulo ni Amara sa buong biyahe. “Dahil lang sa malakas ka na,” bulong niya, na may bahid ng