All Chapters of Boşandıktan Sonra Işıldadım: Chapter 11 - Chapter 20

Asu içinin daraldığını hissetti.Ama ne yazık ki açıkça karşı çıkacak durumda değildi. Boşanmak istiyordu ama Kerem'le arasını tamamen bozamazdı.Parmak uçlarıyla başparmağının içini hafifçe kaşıyarak Kerem'in bakışlarının altına girdi: "Nasıl açıklama yapayım? Millet fotoğrafları çoktan gördü."Kerem, Lale tarafından uzun süre rahatsız edilmekten yorgun görünüyordu: "Ama Lale'nin yüzü net görünmüyor."Asu'nun içi bir anda daraldı. sesi kısılmıştı: "Yani sen benden istiyor musun ki, internettekilere fotoğraftaki kişinin ben olduğumu söyleyerek kandırayım?"Sorusu basit ve doğrudandı.Daha doğrusu, Kerem'in bu kadar çılgınca bir talepte bulunacağını hiç tahmin etmemişti.En fazla, çıkıp her şeyin yanlış anlaşılma olduğunu, fotoğraftaki kızın arkadaş falan olduğunu söylemesini ister sanmıştı.Kerem dudaklarını birbirine bastırdı ve mantıklı bir şekilde konuştu: "Gerçekten daha iyi bir yol göremiyorum. Bu şekilde kamuoyu çok hızlı sakinleşir. Şahin Grubu ve herkes için faydaları zararlar

Tungay onun ne düşündüğünü anlayamadı: "Neden? Şu an boşanırsa, Şahin Grubu üzerinde mutlaka bir etkisi olur."Borsada işlem gören bir şirketin patronu, boşandığı anda dışarıdakiler hisse devri gibi çeşitli ihtimalleri tahmin etmeye başlar.Hisse senedi mutlaka dalgalanırdı.Asu gülümsedi: "Zamanı gelince görürsün işte.""Peki, kendin bir planın varsa içim rahat eder. Kerem'le aranı açmak istemiyorsan, senin yerine ben çıkabilirim." dedi Tungay.Asu hafifçe gülümseyerek başını salladı: "Merak etme, Kerem o kadar densiz değildir."Eğer internette o haber patlak vermeseydi, gerçekten biraz pasif durumda olabilirdi.Ama şimdi, inisiyatif onun elindeydi.Kerem, Lale'nin itibarını korumak için bile olsa, boşanmayı kabul edecekti.O kadar aralarını açmalarına gerek kalmayacaktı.Tungay hâlâ bir muvakkil görmeye yetişmesi gerekiyordu. Birkaç basit tembihledikten sonra arabayla ayrılmaya hazırlandı.Ayrılmadan önce bir şey hatırladı, ön koltuktan bir hediye alıp Asu'ya uzattı: "Sevgilim, Noel'

İsabet derecesi yüksekti. Tam alnının ortasına isabet etmişti.Tam alnının ortasına.Kanın fışkırma hızı, sabah kendisinin merdivenden düştüğü zamankinden çok daha yüksekti.Kerem şaşkınlık içindeydi, vücudu beyninden daha hızlı tepki verdi!Öfkeyle Asu'yu sertçe itti, sesi soğuk ve hayal kırıklığı doluydu: "Ne yapıyorsun sen? Asu, senin o uysal, iyi kalpli halin hep rol müydü?!"Asu ansızın yere yığıldı ve onun sorusu karşısında donup kaldı.Evet.Hepsi roldü.Bu sefer rol yapmak istememişti.Kerem onun bu kadar ağır yaralandığını, bu kadar küçük bir güce bile dayanamayacağını tahmin etmemişti. Bir an afalladı.Lale alnını tutuyor, ağlamaklı bir sesle konuşuyordu: "Kerem! Çok acıyor, çok kan kaybettim..."Kerem artık başka bir şey düşünemedi. Lale'yi kucağına alıp büyük adımlarla çıkıp gitti.Kapıdan çıkmadan önce içi rahat etmedi, arkasına bir kez daha baktı.Sadece bir bakış.Kerem'in kalbi sanki bir şey tarafından kavrandı.Bir zamanlar ona evlenmek için dilek tutan o küçük kızın,

Asu biniş kapısına geldiğinde bir anda Cemal'i gördü.Günlük kıyafetleriyle tertemiz ve düzgün görünüyordu, boyu posu yerinde, oldukça yakışıklıydı.O da Asu'yu arıyordu, bakışları tam karşılaştı.Onca yıldır tanımasına rağmen, Asu'nun makyajsız yüzünü görünce yine de gözlerinin içi parladı. Birkaç adım atıp sırt çantasını aldı.Sonra bakışları tekrar Asu'nun küçük yüzünde gezindi, Doktor refleksiyle hemen fark etti: "Son iki gün hastanede pek uyuyamamışsın, değil mi?""Biraz."Önceki günlerde koğuşa yeni düşüp yaralanmış yaşlı bir teyze gelmişti.Kendisi çok tatlı biriydi ama horultusu da bir o kadar gürültülüydü.Asu uçağa bindiğinde koltuğunun birinci sınıfa çevrildiğini fark etti.Cemal onun gözlerindeki şaşkınlığı görüp hafifçe kaşlarını kaldırdı: "Rahatça uyuyabilesin diye yaptırdım. Ne de olsa bu sonuçta yorucu bir iş seyahati, en azından dinlenmiş olarak gitmelisin."Sözünü bitirir bitirmez ona iç huzur ve sakinlik veren bir kese de uzattı.Asu keseyi alıp gülümseyerek sordu: "

Aradan yıllar geçmişti, adam çok değişmişti.Yüz hatları derinleşmiş ve sertleşmişti, boyu posu yerli yerindeydi. El yapımı siyah bir takım elbise giymişti, bileğinde tahta bir bileklik vardı. Üzerinde insanı uzak tutan kayıtsız bir hava vardı. Üzerindeki baskı hissi, yıllarca üst düzeyde bulunmasından geliyordu. Belli ki artık ona "abey" diye seslenip peşinden koşabileceği kişi değildi.Artık araları eskisi gibi değildi.Birçok kişi etrafına toplanmıştı ama Kerem'in kibar ve terbiyeli tavrından çok farklıydı. İster yaltaklanma olsun ister hoş görünme çabası, O, yalnızca mesafeli bir tavırla karşılık veriyordu, ağzını açıp tek kelime etmeye bile üşeniyordu. Siyah gözleri kayıtsızca onun olduğu yönden geçip başka yere bakıyordu."Asu,"Tam o sırada Cemal gelip onu buldu ve içindeki gerilimi hafifletti: "Haydi, kurdela kesmeye hazırlanalım.""Tamam."Asu hemen cevap verip zorla sakinliğini koruyarak o bakışları görmezden geldi.O zamanlar suçlu olan kişi o değildi ki.Neden korksundu k