All Chapters of Boşandıktan Sonra Işıldadım: Chapter 21 - Chapter 30

Lale peşini bırakmadı: "Peki ondan ne zaman boşanacaksın?"Boşanma.Bu son günlerde Kerem'in en çok duyduğu kelime buydu.Sanki herkes boşanmanın onun yapması gereken en doğru şey olduğunu düşünüyor gibiydi.Ama o çok iyi biliyordu ki, bu kelimeyi her duyduğunda içine tarifsiz bir sıkıntı çöküyordu, ciğerleri sıkışıyor, nefes almak zorlaşıyordu.Kerem sebebinden emin değildi. Belki şimdi boşanırsa şirketin hisseleri dalgalanırdı, belki de Lale'nin adı lekelenecekti.Kısacası, çok net biliyordu ki boşanmak diye bir şey söz konusu olamazdı.Sözü ağzından düşünmeden çıktı, kararlılıkla: "Hiçbir zaman mümkün değil."***Ertesi gün.Asu gözlerini uyku sersemi aralayıp saate baktığında, Kerem'in mesajını yeni gördü."Ne işin var? Yarın eve gelince konuşuruz."Asu anladı, Kerem onun Lale'nin yanına gidip olay çıkarmasını istemiyordu.Muhtemelen Lale'nin kafasına bir şişe daha atmasından korkuyordu.Ama bu cevap Asu için yeterliydi.O eve gelip konuşsun, sonra bu artık kendini güvende hissetme

Güler Hanım soğukkanlılıkla ve planlı bir şekilde konuştu, yüzü iyice soğumuştu: "Sen görünürde hâlâ Şahin ailesindensin. Yılmaz ailesi bize biraz olsun saygı gösterir, değil mi?"Asu birden avuçlarını sıktı. Güler Hanım'ın bakışlarıyla karşılaştığında biraz şaşırdı."Safiye Hanım seni gerçekten sevseydi, o zaman hastanedeki işini neden elinden aldı?"Güler Hanım devam etti: "Yılmaz ailesinin malikanesinden döndüğünde nice kere yürüyüşünün bozuk olduğunu gördüm."Asu'nun tüm vücudu kasıldı. Bakışlarını yavaşça yakındaki Gülten Hanım'a çevirdi.Gülten Hanım suçlu bir ifadeyle gözlerini kaçırdı.Asu her şeyi anlamıştı. Onca yıl boyunca yaptığı korku gösterilerinin aslında Güler Hanım'ın gözünden kaçmadığını fark etti. Ama akıllı insanlar, mecbur kalmadıkça, gördüklerini söylemezdi.Yüzü bembeyaz kesildi, sıkıca kenetlediği ellerini gevşetti ve içinde bir anda bir başkaldırı hissetti: "Az önce söylediğiniz 'şimdilik', ne anlama geliyor?""Elimden geldiğince hızlı ayarlarım.""Beş milyon."

Tam kutuyu açacaktı ki Kerem'in telefonu çaldı."Bırakın beni!"Lale'nin çırpınan sesi duyuldu, çaresizlikle haykırarak ağlıyordu: "Kerem! Beni kurtar!"Kerem'in yüzü karardı; tek kelime etmeden koşmaya başladı. Gülten Hanım afalladı: "Beyefendi, şimdi bakmazsanız hemen kargoya verilecek...""O zaman verin gitsin!"Kerem'in aklı Lale'deydi, başka hiçbir şeyi düşünecek hali yoktu.Hızla otele gitti, resepsiyondaki engellemelere aldırış etmeden odanın kapısına koştu, Kapıyı şiddetle tekmeleyerek açtı. Odanın içinde bir değil, birden fazla adam vardı.Neyse ki Lale'nin kıyafetleri henüz sağlamdı. Kerem'i görünce olduğu yere yığıldı, yüzü gözyaşı içindeydi.Kerem'in yüzü feciydi, gözleri kan çanağına dönmüştü, içindeki öfke her halinden belli oluyordu.Ne bulduysa kaptı, bir sandalyeyi kaldırıp üç adama fırlattı!Sandalyeyi paramparça etti, yetmedi yumruklarını konuşturdu.Yumrukların her biri tam isabetti.***Asu polisten telefon aldığında, tarifsiz bir saçmalık hissiyle doldu.Kerem g

O, sadece Güler Hanım’a Kerem’le boşanma konusunu açmayacağına söz vermişti; aynı çatı altında yaşamaya devam edeceğine değil. Orman Köşkleri'ne dönüş yolunda.Kerem, ifadesiz bir yüzle arka koltukta oturuyordu, bakışları nereye takılmış belli değildi, dalmıştı.Lale kolunu salladı: "Kerem, ne düşünüyorsun?"Arabaya bineli beri aklı başka yerdeydi.Acaba Asu yine ne demişti ona?"Bir şey yok."Kerem kendine gelip parmaklarıyla gözlerinin arasını sıktı. Araba tam Asu'nun çalıştığı hastanenin önünden geçiyordu.Yüzünde çaresiz bir ifade gezindi.Küçük kız herhalde asi bir döneme girmişti, açıkça diklenmeye başlamıştı. Lale onun yüzündeki bu ifadeyi kaçırmadı, gözleriyle takip edip temkinli bir şekilde hastanenin olduğu yöne baktı.Hastane...Yanılmıyorsa Asu tam da bu hastanede muayeneye çıkıyordu.***Güler Hanım, Asu'nun son anda vazgeçip işi bozacağından çekiniyor olmalıydı ki, sadece parayı hızlı göndermekle kalmadı, hemen birini ayarlayıp onunla birlikte tapu devrini de yaptırdı.

Asu’nun sırtı arkadan gelen sesle bir an gerildi. Sonra İhsan Hoca endişeyle arkasına dönüp baktığında toparlanmıştı zaten.İhsan Hoca onların önden gitmesini söyledi, sadece Asu'yu durdurdu: "Eğer rahatsız olacaksan, gidip şu oğlana bir şeyler söyleyeyim, önce gitsin, yemeğe kalmasın.""Hocam, sorun yok."Asu, Almanya'da karşılaştığı zamandan beri kendini hazırlamıştı bile.Başka bir ülkede bile karşılaşabiliyorken, tekrar görmenin şaşılacak bir yanı yoktu. O artık güçlü bir konumdaydı ve her zaman soğuk, duygusuz biri olmuştu. Onun yüzünden hocasının kendini mahcup etmesine gerek yoktu. İhsan Hoca onun ifadesinin sakin olduğunu görünce omzuna hafifçe vurdu: "Kabullenmen iyi olur. Sonuçta ikiniz de bir zamanlar kardeş gibiydiniz. Belki onun da söyleyemedikleri vardır...""Hocam."Asu başını hafifçe eğip alçak sesle sözünü kesti: "Hadi içeri girelim."O günden beri, aynı sözleri ona söyleyen sadece hocası değildi.Söyleyemedikleri...Gerçekten söyleyemediği bir şey olsaydı, ona nede