All Chapters of รักติดเรท Nc35+: Chapter 41 - Chapter 50

“ไม่ต้องงหรอก ครั้งแรกของเราก่อนที่พี่จะกลับมา พี่ไปซื้อยาดสอดมาสอดใส่จิ๋มให้ตาน่ะ”เขายิ้มทะลึ่งให้คนตัวเล็ก พร้อมเดินมาดึงร่างน้อยให้เดินตามตนไปยังเตียงเพื่อจะได้ทำการตรวจมะเร็งปากมดลูก เขาต้องใช้ปากเป็ดสอดเข้าไปในจิ๋มของเธอเพื่อตัดเอาเนื้อเยื่อไปตรวจ ส่วนเชื้อรานั้นเขาจะใส่ยาสอดรักษาให้คนตัวเล็ก“ฉันอาย...ขอหมอผู้หญิงได้ไหมคะ”หล่อนแย้งก่อนจะถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนเตียง และถูกผลักให้ล้มลงไปกับเตียงพร้อมกับกระโปรงตัวยาวถูกดึงร่นขึ้นและถอดดึงกางเกงในและกางเกงซับในของเธอออกทางปลายเท้า ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว นภสินธุ์ไม่สนใจคำขอหรือคำเรียกร้องของคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจึงยกขาทั้งสองข้างของเธอชันขึ้นพาดขาตั้งที่ตนเตรียมไว้ และหยิบอุปกรณ์เครื่องมือเตรียมจะทำการตรวจ“ผ่อนคลายนะที่รัก พี่เผือกทำแป๊บเดียว ไม่ต้องอายหรอก จิ๋มนี้พี่ดูดพี่กินจนชินแล้ว รู้ทุกซอกทุกมุมของจิ๋มเราแล้วครับ” นภสินธุ์เอ่ยให้คนตัวเล็กผ่อนคลายอาการเกร็ง ก่อนที่เขาจะสอดเครื่องมือเข้าไปในช่องคลอดของหญิงสาว“อะ! เจ็บ!" หล่อนโอด“เจ็บแค่มดกัดครับ จะเสร็จแล้วครับ อ่า! เสร็จแล้วครับ” เขาดึงเครื่องมืออ

“ใช่ เธอไม่เหมือนใคร และเผือกก็รักเธอมากด้วย เผือกหวังว่าหนิมจะเข้าใจที่เผือกพูดนะ” ยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงต้องตา“ดูคุณมีความสุขดีนะคะ” หล่อนเช็ดน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นออกมานอกตาทิ้ง แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดแรง ๆ ก่อนจะพูดต่อ "จริง ๆ หนิมตั้งใจจะมาบอกเพื่อนเผือกว่าหนิมจะไปทำงานที่สวีเดนสองปีค่ะ เราอาจไม่ได้เจอกันสองปีเลย หนิมอยากมาฟังคำพูดที่ชัดเจนของเผือกเพื่อจะตัดใจแล้วเดินหน้าต่อและเผื่ออนาคตมีผู้ชายมาจีบหนิมค่ะ”“หนิมเป็นคนสวย ไม่ต้องห่วงเรื่องผู้ชาย ห่วงเรื่องมีลูกเถอะ ไม่ใช่แต่งงานไปสองเดือนแล้วเมนส์ไม่มาคิดว่าท้องนะ แต่ที่ไหนได้เมนส์หมด”ตอนนี้นภสินธุ์สบายใจที่จะคุยหยอกล้อกับอมิตาแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาต้องหลบหนีหล่อนตลอด เพราะอมิตานั้นช่างตื้อเหลือเกิน และทุกครั้งเขาก็ด่าหล่อนแรง ๆ ทุกครั้งและตัดสัมพันธ์แบบไม่เหลือใยเหมือนครั้งนี้เช่นกัน และเหมือนครั้งนี้เธอจะยอมแพ้และยอมรับสถานะตัวเองได้แล้วถึงพูดแบบนี้ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายเจ็บ แต่เขาเชื่อว่าคนแบบหล่อนจะเจ็บไม่นาน อมิตาเป็นคนดี คนสวย คนเก่ง สักวันต้องเจอคนที่ใช่แน่นอน“นั่นปากเหรอเพื่อน งั้นหนิมไปแล้วนะ ไปง้อเธอด้วยล่ะ และหนิมฝากขอ

“ฉันเกลียดเขา” บอกเพื่อนเสียงไม่มั่นคงเท่าไรนัก“แน่เหรอว่าเกลียด ไม่ใช่รักจนทนดูภาพบาดตาบาดใจไม่ไหวหรอกเหรอ ถึงได้จะหนีกลับมุกดาหารยัยตา โอ๊ย! อกอีกิ่งจะแตก เพื่อนจะลงคานอีกคนแล้ว รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด แถมได้หมอตรวจภายในด้วยแม่เจ้าเว้ย! แบบนี้คงถ่างให้ตรวจทั้งคืนแน่ ๆ เออ! ตา แล้วแกได้ป้องกันไหมตอนโดนหมอเผือกเอาน่ะ แล้วเขาป้องกันไหม”“ฉันลืมไปเลยแก แล้วแบบนี้ฉันจะท้องไหมแก” ต้องตาเขย่าเพื่อนแรง ๆ ด้วยความกลัว“ไม่ท้องก็บ้าแล้วแก เล่นล่อกันจนเช้าแบบนั้น อร๊ายยย คิดภาพตามแล้วเขิน ฉันอยากเห็นหมอคนนั้นจัง เดี๋ยวชวนยัยพริ้งไปดูหน้าเขาดีกว่า ส่วนแกจะกลับก็กลับเลยนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปดูเพื่อนเขยสักหน่อย”“พอเลยยัยกิ่ง ฉันไม่น่าเล่าละเอียดเลย จะกินไหมสุกี้ ถ้ากิน แกออกไปซื้อของเลยนะ ฉันเพลีย ขอนอนพักสักงีบ”“ทำเป็นร้องไห้ ทำเป็นจะหนี ชิ! รักเขาแล้วก็มาทำปากแข็ง จ้า...นอนเถอะ เพื่อนกิ่งเข้าใจว่าเพื่อนตาโดนล่อหอยมาทั้งคืนจะเพลียก็ไม่เห็นแปลก”“ยัยกิ่งบ้า! ไปเลยนะ” ต้องตาหยิบหมอนมาฟาดใส่เพื่อน“ดู ๆ เขินรุนแรงแบบนี้รักหมอเผือกชัวร์ ไอ้เราก็นึกว่าโดนข่มขืน สมยอมเขาเห็น ๆ แถมเจอพ่อกับแม่เขาแล้วด้วย โธ

“หล่อจริง ๆ แก แบบนี้ต้องกระจายข่าวในไลน์กลุ่ม” พีรดาคิดว่าศรัณย์ สามีตัวเองหล่อมากแล้ว พอมาเจอว่าที่สามีของต้องตายิ่งหล่อขึ้นไปอีก“มดลูกฉันดิ้นเลยแก ถ้าได้แบบหมอเผือก ฉันยอมลงจากคานแบบยัยตาเลยแก” กิ่งมณีเอ่ยพลางกดพิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์กลุ่ม“คุณขุนพิทักษ์ ลูกหุ้นส่วนบริษัทพ่อแกไงกิ่ง หล่อมากและโสดด้วย ฉันว่าเขา...”“อย่าพูดถึงนายขี้เก๊กนั่นได้ไหม ฉันไม่ชอบ” พอเพื่อนพูดถึงขุนพิทักษ์ ความตื่นเต้นก่อนหน้านี้เลือนหายไปทันที มีแต่สีหน้าบึ้งตึงเข้ามาแทนที่“ไม่พูดก็ได้แก ดูสิพวกเราอ่านไลน์กันทุกคนแล้ว คืนนี้เราต้องไปเหลาที่ห้องแกยัยกิ่ง ดูยัยตาตอบมาได้ว่า ‘ไม่เห็นจะหล่อ’ แหม...ได้ของดีพรีเมียมแล้วทำเป็นไม่เห็นค่า ยัยตาแยงรู เอ๊ย!" พีรดาเหน็บต้องตาที่ตอบไลน์เข้ามา“แกพิมพ์ตอบไปสิยัยพริ้ง” กิ่งมณีอ่านข้อความที่ต้องตาส่งกลับมาในโทรศัพท์ตัวเองแล้วจึงบอกให้พีรดาที่กำลังจ้องเครื่องของเธอตอบเข้าไลน์กลุ่ม“ได้เลยแก” ว่าแล้วพีรดาก็พิมพ์ส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่มทันที‘ไม่เห็นจะหล่อ แต่ล่อจนจิ๋มโบ๋แล้วมั้งยัยตา’ พร้อมกับสติกเกอร์ล้อเลียนไปด้วย‘กรี๊ดดดด ยัยพริ้ง ฉันไม่คุยกับพวกแกแล้ว ลูกค้าเข้าร้านไป

“ไม่ได้โกรธ แต่ฉันเกลียดคุณ กลับไปซะเถอะ ฉันจะให้น้องชายไปส่งที่สนามบิน คุณไม่ต้องพยายามหรอก คนไม่รักกัน เขาไม่หึงกันหรอก” ร่างเล็กขยับถอยห่าง ทำท่าจะเดินจากไป“ใจร้าย! พี่ไม่คิดเลยนะว่าตาจะเกลียดพี่ขนาดนี้ พี่อธิบายแล้วตาก็ยังไม่เชื่อ พี่กับหนิมเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ ยอมรับว่าหนิมเขารักพี่ แต่มันเป็นแค่รักข้างเดียว รักข้างเดียวเหมือนที่พี่รักตาไง”“ไม่จำเป็นต้องอธิบาย คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้รักคุณ แล้วทำไมคุณต้อง...” ต้องตาหยุดพูด เพราะตอนนี้หล่อนกำลังหลอกใจตัวเองว่าไม่ได้รักอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่หัวใจของตนนั้นรักคนตรงหน้าไปเสียแล้ว“พูดสิครับ” ขยับก้าวไปหาคนตัวเล็กที่ยืนน้ำตาคลอ “ถ้าไม่คิดอะไรแล้วทำไมต้องร้องไห้ ให้พี่ได้พิสูจน์ตัวเองเถอะนะ” ขอร้องเสียงแผ่ว“ตาให้เขาพักกับเราเถอะ มันดึกแล้วด้วยนะลูก” ธงชัยแอบยืนฟังและดูนานแล้ว ก่อนที่เรื่องจะไปกันใหญ่เขาจึงเดินออกมา“พ่อ...”“ใช่ลูก อย่าฝืนใจตัวเองเลยนะ พ่อหนุ่มถือกระเป๋าตามพ่อมา พ่อจะพาไปห้องพัก” หลังร้านขายวัสดุก่อสร้างเป็นบ้านหลังใหญ่สวยงามอยู่“สวัสดีครับคุณพ่อ” ชายหนุ่มถือวิสาสะเรียกอีกคนว่าคุณพ่อตามต้องตา และไม่ลืมยกมือไหว้ท่าน และไห