Lahat ng Kabanata ng Pregnant After One Night With Mr. CEO: Kabanata 1 - Kabanata 10

"The worst kind of betrayal isn’t when they leave. It’s when they make you question why you stayed." --- Isabella’s POV Hindi ko alam kung alin ang mas masakit. Iyong nagulungan ang paa ko ng cart na may mabibigat na laman… O ang makita siyang may kasamang iba habang magkahawak-kamay sila. For a moment, everything around me seemed to stop. The noise inside the department store faded. The people passing by disappeared into the background. All I could see was him. Him… holding another woman’s hand like it belonged there. I didn’t cry when I saw him cheating. At least, not immediately. Siguro dahil hindi agad maproseso ng utak ko ang nakikita ko. I just stood there, frozen, habang pinapanood kung paano niya hawakan ang ibang babae. Yung lalaking minahal ko nang tatlong taon. Parang wala lang sa kanya ang relasyon namin. Parang biro lang lahat. Parang ginago niya lang ako sa loob ng tatlong taon na iyon. Parang hindi ako naging sapat. “Babe, wait—” Hindi ko na siya pinatapos pan

Hindi ko na alam kung gaano katagal na akong umiinom. Kung nakailang shots na ba ako..At kung ilang beses na akong tumawa kahit wala namang nakakatawa. Basta ang alam ko lang, sa bawat lagok… unti-unting gumagaan ang dibdib ko. Unti-unti akong nakakalimot. “Bad breakup?” tanong niya. Napatingin ako sa kanya bago bahagyang ngumiti. “Obvious?” “Very.” Napabuntong-hininga ako bago nagsalita. “Three years kami,” mahinang sambit ko. “Then I caught him cheating today.” Napangiwi ako habang naaalala ang eksena kanina. The lie, the holding hands, and the look on his face when he got caught. Tahimik lang siya pagkatapos kong magsalita. And weirdly enough… I liked that response. No pity. No fake comfort. No “you deserve better.” Just silence. The kind that lets you breathe. “And you?” tanong ko habang iniikot ang baso sa pagitan ng mga daliri ko. “Just passing time.” “With a stranger?” Ngayon lang siya tumingin sa akin nang diretso. “Yeah…” bahagya siyang napangiti. “I think.” M

"Some pasts don’t stay buried… they wait for the worst moment to return." --- “Relax ka lang.” Napatingin ako kay Claire nang sabihin niya iyon. Hindi kasi ako mapakali dahil sa kaba na nararamdaman ko ngayon. Nasa elevator kami at paakyat sa fifth floor dahil doon ako iinterbyuhin. “Madali lang ang mga tanungan diyan,” dagdag niya. “Easy for you to say,” sagot ko habang nakanguso. Pagkabukas ng elevator, bumungad agad sa amin ang isang eleganteng hallway. Glass walls. Marble floors. Soft lights. Everything looked clean, expensive, and intimidating. Wow. Hindi ako sanay sa ganito. “Nandito na tayo,” sabi ni Claire habang itinuturo ang dulo ng hallway. “Sa HR ako naka-assign.” Tumango ako. “Ikaw naman…” itinuro niya ang pangalawang pinto sa kanan. “Diyan.” “O-Okay,” kinakabahan kong sagot. “Huwag kang kabahan. Kaya mo ‘yan,” nakangiting saad niya. Great. Mas lalo tuloy akong kinabahan. “Good luck!” Ngumiti siya bago tuluyang mawala sa paningin ko.bAt nang maiwan akong

Isabella’s POV "Pretending is easy… until your body starts remembering what your mind is trying to forget." --- Tatlong buwan na ang lumipas mula nang magsimula akong magtrabaho sa kumpanya ni Justin. Tatlong buwan na rin akong nagpapanggap na normal ang lahat. Na walang nangyari sa pagitan naming dalawa. “Good morning, Sir,” bati ko bago buksan ang pinto ng opisina niya. “Morning,” maikli niyang tugon. Ganito palagi ang routine namin tuwing umaga. Parang wala kaming pinagsamahan. Parang wala kaming tinatago. Na para bang doon lang talaga kami unang nagkakilala noong matanggap ako bilang sekretarya niya. Pero habang tumatagal… Mas lalong nagiging mahirap. Hindi dahil may ginagawa siya. Kundi dahil tila ako mismo ang hinahabol ng alaala ng gabing iyon. Sa tuwing nagkakadikit ang balat namin kahit saglit lang, bumabalik sa isip ko ang mga haplos niya. The rain. His voice. The way he touched me like he already knew me. He treats me like any other employee. Walang special trea

Justin’s POV It was already four in the afternoon. The office was unusually quiet, and for the first time today, I finally had enough time to think. And unfortunately for her… My thoughts kept returning to Isabella. Three months. Three months of pretending nothing happened. Three months of distance. But distance only works when both people stop remembering. And I’m starting to think she never really forgot. Neither did I. Since today’s workload wasn’t heavy, I decided to test something. No more assumptions. I wanted confirmation. She was standing in front of me now, completely unaware of what I planned to do next. A small smirk formed on my lips. “Look at me,” mahinahon kong saad. Hindi siya agad gumalaw. Dahan-dahan siyang tumingala. And there it was. That same look. The exact same look she had that night. Guarded. Breathless. Trying so hard not to feel anything. “You still remember,” mahina kong sambit habang nakatitig sa kanya. You still remember that night, huh? Good.