Semua Bab ปู้จิงพรานหญิงสุดแกร่ง: Bab 51 - Bab 60

“อาหยวน ให้คนเตรียมน้ำให้ข้าด้วยสิ ข้าอยากอาบน้ำ” ปู้จิงจับแขนเสื้ออาหยวนแล้วแกว่งไปมาด้วยท่าทางน่ารัก ทำเอาอาหยวนถึงกับใจอ่อนยวบ“ได้ยินที่คุณหนูพูดหรือไม่ พวกเจ้าเตรียมน้ำให้นางด้วย อ้อ อย่าลืมเตรียมอาหารเอาไว้ให้มากกว่าปกติสักสามเท่านะ รอนางตื่นค่อยนำมาให้ที่เรือน แม่นมหวู่จัดเรือนตะวันให้คุณหนูด้วยเล่า สิ่งของบนรถม้าก็นำลงไปจัดเก็บเสีย” อาหยวนสั่งการอย่างรวดเร็ว เขากลัวว่าหากเข้าวังไปแล้วจะไม่มีเวลากลับมาดูแลปู้จิง เขาไม่อยากให้นางต้องอยู่คนเดียวนานนัก“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมหวู่ย่อกายคำนับรับคำสั่งทันที นางไม่รู้หรอกว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงให้เตรียมอาหารเอาไว้มากมายเพียงนั้น แต่นางก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้อยู่ดี

“อาหยวน ที่นี่มีสิ่งใดน่าสนใจบ้างหรือ” ปู้จิงถามด้วยแววตาใสแจ๋วราวกับเด็ก ๆ“อืม… ทางตะวันออกของเมืองมีวัดดังอยู่นะ ส่วนทางใต้ก็มีตลาดสดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ที่นั่นคนเดินพลุกพล่านมาก หากเจ้าอยากไปต้องระวังตัวให้ดีนะรู้ไหม” อาหยวนบอกเท่าที่เขาทราบ ส่วนร้านอื่น ๆ ปกติแล้วเขามักจะให้บ่าวไพร่ไปจัดการจึงไม่รู้จักสักเท่าไหร่“วัดหรือ ที่บ้านข้าไม่มีวัดเลย เช่นนั้นข้าให้คนพาไปดีกว่า” ปู้จิงยิ้มกว้างออกมา นางไม่เคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าวัดมาก่อน ปู้จิงจึงอยากเห็นมาก“

เถ้าแก่และเด็กในร้านเห็นแม่นมหวู่ซื้อขนมเป็นจำนวนมากก็รีบกุลีกุจอจัดขนมใส่กล่องให้พร้อมรอยยิ้ม ร้านพวกเขาเป็นร้านดังก็จริง เพียงแต่ด้วยราคาที่สูงพอสมควร กว่าที่ขนมทั้งหมดจะขายเกลี้ยงก็มักจะเป็นช่วงยามเย็นแล้ว ซึ่งพอแม่นมหวู่มาเหมาขนมมากขนาดนี้ก็จะช่วยให้ขนมในร้านพวกเขาขายหมดเร็วกว่าเวลาปกติ“ค่าขนมทั้งหมดหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ” เถ้าแก่ลดราคาให้เล็กน้อย เขาเห็นว่าแม่นมหวู่สั่งเสียเยอะขนาดนี้คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่“นี่เงินหนึ่งร้อยตำลึง ให้คนของเจ้านำไปส่งที่รถม้าด้านนอกด้วยนะ” แม่นมหวู่ยื่นส่งตั๋วแลกเงินที่นำติดตัวมาให้กับเถ้าแก่ร้าน นางพกเงินมามากถึงหนึ่งพันตำลึงเผื่อเอาไว้ซื้อของให้ปู้จิง&ldquo

“ในร้านแคบขนาดนี้จะให้ข้าลองยิงอย่างไรเล่า” ปู้จิงเบะปากออกมาทันที นางกลัวว่าหากยิงเข้าจริง ๆ จะทำสิ่งของในร้านพังเสียหายน่ะสิ“เจ้าตามข้าไปด้านหลังร้านก็ได้แล้ว ส่วนเจ้าก็หยิบหน้าไม้มาให้คุณหนูลองยิงสักหลายอันหน่อยเล่า” อาหยวนบอกยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปสั่งหลงจู๊อีกครั้งหนึ่ง“พะย่ะค่ะท่านอ๋อง” หลงจู๊ทำได้เพียงแค่รีบจัดการตามคำสั่งเท่านั้น ในใจเขายิ่งสงสัยว่าคุณหนูน้อยน่ารักผู้นี้เหตุใดจึงคิดจะลองยิงหน้าไม้ ทั้งที่ปกติร้านเขาแทบไม่มีหญิงสาวเข้ามาเลยแม้แต่คนเดียวตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

“อืม… เช่นนั้นข้าพาเจ้ากลับจวนดีกว่าไหม เจ้าจะได้พักผ่อนก่อนเวลามื้อเย็น” อาหยวนรู้ดีว่าปู้จิงมักจะนอนช่วงบ่ายอยู่แทบทุกวัน เขาจึงกลัวว่านางจะง่วงเอาได้“ตกลง ไปกันเถอะ” ปู้จิงยื่นมือเล็กไปให้อาหยวนจับเหมือนตอนเข้ามา ตอนนี้นางติดที่จะให้อาหยวนคอยจูงมือไปไหนมาไหนเสียแล้ว อาหยวนยิ้มเผล่ออกมาทันทีเมื่อเห็นสาวน้อยหายงอน เขารีบยื่นมือใหญ่ไปดึงตัวนางให้ลุกขึ้นเดินตามไปขึ้นรถม้าที่หน้าร้านทันที บร