Semua Bab ไฟปรารถนาแรงอาญาแค้น: Bab 81 - Bab 90

             เมื่อปรับความเข้าใจกันได้ ยูโกะก็ตัดสินใจเดินทางกลับญี่ปุ่นพร้อมกับทาเคชิในช่วงบ่าย โดยปรเมศวร์เป็นคนขับรถไปส่งทั้งคู่ขึ้นเครื่องที่สนามบิน                “ขอบคุณสำหรับทุกๆ เรื่องนะคะเมศวร์ และก็ขอโทษด้วยที่มาสร้างความวุ่นวายให้กับคุณและครอบครัว” หญิงสาวกล่าวพลางยิ้มแหยๆ กับวีรกรรมล่าสุด ทำเอาป้าเฉลาแทบเป็นลม“ไม่ต้องคิดมากหรอก ทุกคนเข้าใจคุณดี...ยินดีด้วยนะทาเคชิ” ปรเมศวร์หันไปพูดกับหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังสมหวังในเรื่องของความรัก“ขอบคุณครับคุณปรเมศวร์” ทาเคชิยิ้มให้อีกฝ่ายที่เคยเกือบพรากดวงใจตนไป“ยูโกะฝากลาคุณณุกับคุณธิชาด้วยนะคะ อ่อ...และเสียใจที่เกิดเหตุร้ายๆ กับเธอเมื่อคืน” ยูโกะทราบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากคำบอกเล่าของพิษณุวัชร์ ในระหว่างที่เขาขับรถไปส่งเธอที่บ้านของปรเมศวร์ นับว่ายังโชคดีที่กันธิชารอดปลอดภัยจากน้

ปรเมศวร์เดินทางมาถึงภูเก็ตในช่วงบ่าย เพื่อจัดการปัญหาที่ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์และความเชื่อมั่นของโรงแรม ซึ่งฝ่ายคู่กรณีแรกๆ เหมือนจะไม่ยอมความ ข่มขู่ว่าจะเอาเรื่องนี้ไปประจานให้นักข่าวทราบ ปรเมศวร์จึงยื่นข้อเสนอยอมชดใช้ของที่ถูกขโมยไปสามเท่าพร้อมกับเงินค่าทำขวัญอีกจำนวนหนึ่ง แขกคู่กรณีไม่รอช้ายอมรับข้อเสนอทันที เพราะเงินมิใช่น้อยๆ ใครบ้างจะไม่รับไว้คงมีแต่คนโง่เท่านั้น เมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดี พนักงานต่างพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกไปตามๆ กัน โดยเฉพาะศักดิ์ชายแต่มิวายกล่าวขอโทษกับเจ้าของโรงแรมหนุ่มที่ตนทำงานผิดพลาด“ไม่ใช่ความผิดของคุณอาหรอกครับ ไม่ต้องคิดมาก”“ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบ”“เรื่องลาออก คุณพ่อคงพูดกับคุณอาแล้วนะครับ ว่าท่านไม่อนุมัติ ถ้าอยากจะไถ่โทษจริงๆ คุณอาต้องทำให้โรงแรมของเรากลับมาสร้างความเชื่อมั่นให้กับแขกที่มาพักอีกครั้ง แม้ยังไม่เป็นข่าว แต่ผมเชื่อว่าเรื่องนี้คงรั่วไหลออกไปพอสมควร”“ครับท่านประธาน” ศักดิ์ชายก้มหน้าลงเล็กน้อยน้อมรับคำสั่ง“เอ่อ...คุณอาช่วยให้คนจัดการเรื่องตั๋วให้ผมด้ว

 ปรเมศวร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงตอนบ่ายพร้อมกับอาการแปลกใจระคนสงสัยเมื่อพบว่าตนมานอนอยู่ที่โรงพยาบาลและรู้สึกมึนงงหนักกว่าเดิมที่เห็นเขมจิรามานั่งอยู่ข้างเตียง“เอ...ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง“ธิชาพาคุณมาส่งที่โรงพยาบาล”“ธิชาเหรอครับ” แค่ได้ยินชื่อหัวใจก็เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ พลางกวาดสายตามองหาเจ้าของชื่อทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า “ธิชาไปไหนครับ”“เขมก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ตั้งแต่มาถึงก็ไม่เจอใคร โทร.เข้ามือถือธิชาก็ปิดเครื่อง”“แล้วคุณเขมรู้ได้ยังไงครับว่าผมอยู่ที่นี่”“ธิชาส่งข้อความไปบอกเขมว่าคุณเมศวร์นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาล เขมก็เลยรีบเดินทางมา แล้วคุณเมศวร์ไปทำอีท่าไหนถึงมาป่วยได้ล่ะคะ” เขมจิราเอ่ยถามถึงต้นสายปลายเหตุ เพราะเมื่อวานชายหนุ่มก็ยังดีๆ อยู่“ผมไปยืนตากฝนอยู่ที่หน้าบ้านพักคุณพีททั้งคืน รอธิชาลงมาพบ รอแล้วรอเล่าเธอก็ไม่ยอมลงมาจนถึงเช้าธิชาคงเกลียดผมมากถึงไม่อยากจะพบหน้

“เฮ้อ! พ่อไม่คิดเลยว่าชัญญาจะมีความคิดที่ชั่วร้ายเช่นนี้ พ่อไม่ดีเองที่นำพาสิ่งชั่วร้ายเข้ามาในบ้าน ทำให้ลูกต้องออกจากบ้าน และเป็นต้นเหตุให้ตาวัฒน์ต้องตาย พ่อขอโทษ” ท้ายประโยคติดเสียงสั่นเครือ แววตาของชายชราเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเสียใจ จนปรเมศวร์ต้องเอื้อมมือไปแตะหลังมือผู้เป็นบิดาไว้เบาๆ อย่างเห็นใจ“อย่าโทษตัวเองแบบนั้นสิครับคุณพ่อเรื่องมันก็ผ่านไปแล้วเราอย่าพูดถึงมันอีกเลย...เพราะแบบนี้ไงผมถึงไม่อยากเล่าเรื่องนี้ให้คุณพ่อฟัง ชัญญาเองก็ได้รับผลกรรมที่ก่อไว้แล้ว และที่นั่นอาจจะช่วยขัดเกลาจิตใจทำให้เธอสำนึกความผิดขึ้นมาได้บ้าง”“อืม...พ่อก็ได้แต่หวังว่าชัญญาจะสำนึกผิดกับสิ่งที่ได้ก่อไว้เหมือนกัน” เจ้าสัวพงษ์เทพพึมพำออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยใจ “เอ่อ...พ่อก็ชวนคุยเสียเพลิน จะรีบไปหาหนูธิชาก็ไปเถอะ”“คุณพ่อเป็นแบบนี้ ผมจะทิ้งให้คุณพ่ออยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะครับ”“พ่อไม่เป็นอะไรสักหน่อย รีบไปเถอะเดี๋ยวจะดึกเสียก่อน”ปรเมศวร์ยืนมองบิดาอย่างลังเลครู่หนึ่ง เมื่อเห็นท่านพยักหน้ายืนยันว่าไม่

เสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าประตูดึงสติของกันธิชากลับคืนมาสู่โลกความเป็นจริง ปรเมศวร์จำใจต้องยอมถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย ตรงข้ามกับกันธิชารู้สึกอับอายที่เผลอไผลไปกับรสจูบของเขาอย่างง่ายดาย ก่อนผละร่างแล้วเดินไปเปิดประตู เจ้าของห้องถึงกับเบิกตากว้างนิ่งอึ้งไปเมื่อพบว่าเป็นเขมจิราที่มากดกริ่งเรียกแต่เช้า กังวลกลัวเพื่อนรักจะไม่พอใจหากเจอปรเมศวร์ที่นี่ ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรปรเมศวร์ตามมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง“คุณเมศวร์มาแต่เช้าเลยนะคะ” เขมจิรายิ้มให้แต่แววตากลับเศร้าจนเห็นได้ชัดเจน“เปล่าครับผมมา...” ชายหนุ่มพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกปลายเท้าเล็กของกันธิชาขยี้ลงบนหลังเท้าจนเขาต้องทำหน้าเหยเก“เข้ามาก่อนสิเขม เรากำลังจะกินข้าวเช้า” กันธิชาจูงมือเพื่อนรักมานั่งที่โต๊ะอาหาร จัดการอุ่นข้าวต้มใหม่เพราะมัวแต่ทะเลาะกับปรเมศวร์จนข้าวต้มเย็นชืดไปหมด“ปรับความเข้าใจกับธิชาได้แล้วใช่ไหมคะ” เขมจิราถือโอกาสถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง“ยังครับ ธิชายังโกรธผมอยู่ แถมยังยัดเยียดผมให้กับคุณอีก” ปรเมศวร์พึมพำมองแผ่นหลังบางข