บททั้งหมดของ สวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก: บทที่ 21 - บทที่ 30

“อ่า! แต่เธอก็ได้ฉันเป็นผัวแล้ว ยังไงฉันก็สมใจแล้ว อ่า! มันเหลือเกิน ชูว์! ซี้ด...แน่นเป็นบ้า! อืม!” มือใหญ่กอบกุมเต้างามเป็นที่ยึด แล้วโหมแรงเอวสอบเข้าหากุหลาบงาม ไม่สนใจว่าจะเป็นครั้งแรกของหล่อน เขาไม่รอให้อีกฝ่ายคุ้นชิน บทรักดิบเถื่อนเอาแต่ใจจึงเริ่มขึ้น “อ่า! อึก! ออ...ร้อนเหลือเกิน แกทำอะไรฉัน อ๊ะ!” ตอนนี้ร่างน้อยเริ่มปรับสภาพรับกับแก่นกายร้อนได้ ตอบสนองกลับไปแบบอ่อนเดียงสา เรียวขาแยกกว้างก็ถูไถไปกับร่างของชายหนุ่มด้วยความทรมานร้อนภายในกายสาว “อ่า! เดี๋ยวก็รู้เนตร อูว์! มันเหลือเกิน อ่า! วิเศษมากคนดี ซี้ด...ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเก็บมันไว้ เพื่อรอฉันเสพสมมัน โอว์! ย่า!” เอวสอบโหมสะโพกเข้าหาร่างเล็กด้วยความดุเดือด สองมือบีบคลึงเต้างามจนบิดเบี้ยวไม่เป็นทรง แถมตอนนี้ร่างน้อยก็ให้ความร่วมมือ ยอมโอนอ่อนไปตามแรงกระแทกของตนแล้ว “อือ! ไม่ไหวแล้ว อ่า! เนตร อือ! แกทำอะไรฉัน? ซี้ด อ๊ะ! อ่อย!” ไหวเอนโยกไหวไปตามจังหวะเร่าของเอวสอบที่กระแทกเร่าเข้าหาตน แถมตอนนี้ใบหน้าคมยังซุกไซ้ดอมดมกับลำคอและใบหน้าหล่อนไปมา สาวเจ้าร้อนรุ่มไปทั้งกายเล็ก สั่นพร่าด้วยความเสี

เหรียญชัยมาทำงานแต่เช้าเหมือนปกติ แต่สิ่งที่ผิดปกติคือร่างเล็กอวบอิ่มหน้าห้องยังไม่มา บางทีหล่อนอาจจะยังไม่มาก็ได้ เขาจึงกระตุกยิ้มร้ายให้กับโต๊ะทำงานของเนตรนภา แล้วเดินไปผลักประตูห้องทำงานของตัวเอง หากวันนี้หล่อนจะขาดงานก็ได้รับสิทธิ์ เพราะคนที่ทำให้หล่อนขาดงานคือเขาเอง คิดแล้วก็รู้สึกอิ่มเอมในใจลึก ๆ เมื่อคิดถึงนาทีที่ได้เป็นเจ้าของร่างกายนุ่มนิ่มของเลขาฯ สาวของตนเอง คล้อยหลังชายหนุ่มไปไม่นาน ร่างเล็กก็เดินมาด้วยท่าทางอิดโรย รอบดวงตาหมองคล้ำ ใบหน้าสวยซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผากเนตรนภาทรุดกายนั่งบนเก้าอี้ประจำของตน ดีที่หล่อนมีแว่นตาสำรองจึงได้มีแว่นตาใส่มาทำงานในเช้าวันนี้ เมื่อคืนกลับถึงห้องเนตรนภานอนไม่หลับทั้งคืน เมื่อภาพโหดร้ายทารุณนั้นมันตามหลอกหลอนทุกลมหายใจ ชีวิตคนเราเมื่อพลาดไปแล้วก็ถือว่าเป็นบทเรียน บทเรียนของหล่อนช่างโหดเหลือแสน ไม่คิดจะมาทำงานแต่หล่อนมีความรับผิดชอบมากพอ เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมันคนละส่วนกัน สาวเจ้าจึงกัดฟันฝืนความปวดร้าวระบมของกลางกายสาว มาทำงานด้วยสภาพไม่เต็มร้อยเท่าไร “สู้ ยัยเนตร ก็แค่ผู้ชายสำส่อนตัวนำเชื้อโรคคนเดียว ทำ

“อย่าเป็นอะไรนะยัยแว่น ฉันยังไม่ได้...” หยุดเพียงแค่นั้นแล้วอุ้มร่างน้อยก้าวยาว ๆ เปิดประตูห้องออกไป พร้อมแวะโต๊ะหล่อนเอากระเป๋าสะพายของเธอติดไปด้วย ไม่สนใจคำเรียกร้องของโยธกาแม้แต่น้อยมาถึงโรงพยาบาลแห่งหนึ่งเหรียญชัยรีบพาสาวเจ้าในอ้อมกอดที่อุ้มมาเข้าห้องฉุกเฉินทันทีหลังจากตรวจร่างกายให้ยาลดไข้เรียบร้อยก็ไปนอนพักที่ห้องพักฟื้น ตอนนี้คุณหมอกำลังมาคุยกับชายหนุ่มเรื่องอาการของเนตรนภาว่าควรดูแลเจ้าหล่อนอย่างไร ร่างน้อยนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียง ชายหนุ่มกับคุณหมอสาว และเหมือนว่าทั้งสองจะสนิทกันมากเสียด้วย ตอนนี้สองสายตาต่างสบประสานจ้องมองกันอย่างมีความหมาย พร้อมเหลือบตามองร่างไร้สติบนเตียงคนป่วย จากนั่งห่างกันก็ขยับเข้ามาชิดกัน “เราไม่ได้เจอกันนานเท่าไรแล้วคะห่า” เอมิการ์เอ่ยถามชายหนุ่มอย่างสนิทสนม หล่อนเป็นคุณหมอประจำที่โรงพยาบาลแห่งนี้ “นั่นสินะ ก็ตั้งแต่...” เหรียญชัยเอ่ยเสียงพร่า เขาขยับเข้าชิดร่างน้อย มือใหญ่ลูบไล้หน้าขาของหล่อนแล้วสอดแทรกเข้าไปในกระโปรงตัวสวยของสาวเจ้า “รำลึกความหลังกันหน่อยไหมคะ ไหน ๆ เราก็เจอกันแล้ว ฉันไม่เคยลืมรสสวาทของคุณเ

“ต่ำ! เลว! สำส่อน!” เอ่ยลอดไรฟัน พร้อมเน้นย้ำทุกถ้อยคำให้ทั้งสองได้ยินชัดเจน “ว้าย!” เอมมิการ์ผลักร่างของเหรียญชัยออกห่างทันทีเมื่อได้ยินเสียงดังลอดไรฟัน เสียงของคนไข้สาวมีอำนาจบางอย่างทำให้หล่อนกลัวผู้หญิงคนนี้ หล่อนรีบลุกขึ้นจัดชุดของตัวเองแล้วรีบเดินออกจากห้องไป โดยไม่เอ่ยคำลาเหรียญชัยที่ถูกผลักห่างออกไป พอเหลือกันเพียงลำพังในห้องแล้วชายหนุ่มก็หันมาจ้องมองเนตรนภาอย่างเอาเรื่อง ลุกขึ้นเดินย่างสามขุมเข้าไปประชิดร่างเล็กนอนบนเตียง มือใหญ่จับคางมนบีบแรง ๆ เพื่อสั่งสอน “ฮึ! สำส่อนแล้วไง เธอก็เป็นเมียของคนสำส่อนแบบฉันไปแล้ว ยัยแว่น” “อ๊ะ! เจ็บ!” สาวเจ้ายกมือขึ้นแกะมือใหญ่ที่บีบคางตัวเองออก “เจ็บแค่นี้มันไม่ตายหรอก เธอทำให้ฉันต้องหิว เธอต้องทำให้ฉันพอใจเดี๋ยวนี้” บีบคางของเจ้าหล่อน พลางขยับตัวขึ้นบนเตียงนั่งคร่อมทับร่างเล็ก แล้วล้วงแก่นกายร้อนเต่งตึงของตัวเองออกมาตีปากอิ่มของหญิงสาวเนตรนภาจ้องมองตาคมของบุรุษที่นั่งคร่อมตัวเองอยู่บนเตียงคนป่วยอย่างไม่เกรงกลัวต่อสายตาเหี้ยมโหดคู่นั้น แม้ในใจจะหวั่นไหว แต่หล่อนก็ปิดบังความกลัวได้ดี มือเล็กพยาย

สองวันแล้ว ที่ศรีพรรณติดต่อลูกชายคนเล็กไม่ได้ โทร.ถามลูกชายคนโตและลูกชายคนรองก็บอกว่าติดต่อเหรียญชัยไม่ได้เหมือนกัน จนนางร้อนใจมาหาสามีที่กำลังนั่งตรวจงานในห้องทำงาน เพราะเมื่อเช้าเลขาฯ ส่วนตัวของอาวุธได้เอางานจากท่าเรือเข้ามาให้ ซึ่งอาวุธก็รู้มาจากมิ่งขวัญเลขาฯ คนสนิทของตัวเองแล้ว ว่าลูกชายคนเล็กเกงานไม่ยอมมาทำงานสองวันแล้ว ซึ่งส่งคนให้ไปสืบก็ได้ความมาแล้วว่าเพราะอะไร และก็รู้ด้วยว่าภรรยาต้องร้อนใจเรื่องลูกชาย และมันก็จริง “พี่วุธทำไมลูกห่า...” “ไปเฝ้าสาวป่วย ที่โรงพยาบาล” ยังไม่ทันให้ภรรยาพูดจบก็แทรกขึ้นก่อน “ว่าไงนะคะพี่วุธ” หล่อนรีบเดินไปดึงเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานสามีออกนั่ง เพื่อถามย้ำอีกครั้งอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างลูกชายนางนั่นหรือจะเมตตาใคร “น้องศรีได้ยินไม่ผิดหรอก คุณมิ่งขวัญบอกผมเอง” อาวุธเอ่ยพลางวางงานตรงหน้าลงแล้วจ้องมองหน้าภรรยาที่กำลังอ้าปากค้าง ตาโตกับสิ่งที่ได้ยิน “จริงน้องศรี” เอ่ยพลางเอามือจับปากภรรยาของตัวเองให้ปิดลง “ศรีไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ ทำไมลูกห่าถึงใส่ใจเป็นพิเศษ