Semua Bab พิฆาตรักมาเฟียร้าย: Bab 11 - Bab 20

เสียงตวาดลั่นราวกับฟ้าผ่าดังมาจากร่างสูงใหญ่ที่ก้าวข้ามซากปรักหักพังเข้ามา หลงเหว่ยปรากฏตัวในสภาพดุดัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง นัยน์ตาสีดำสนิทแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดแห่งความบ้าคลั่ง เขาสะบัดบอดี้การ์ดตระกูลเฟิ่งอีกคนที่พยายามเข้าล็อกตัวกระเด็นอัดกำแพงอย่างง่ายดายราวกับปัดแมลงวัน“หยุดนะ! นี่อาณาเขตตระกูลเฟิ่ง แกกล้าดียังไงมาบุกรุก!” หัวหน้าการ์ดตระกูลเฟิ่งชักปืนพกออกมาเล็งไปที่กลางหน้าผากของหลงเหว่ยทันที บอดี้การ์ดอีกนับสิบคนกรูเข้ามาล้อมกรอบมังกรหนุ่มเอาไว้พร้อมอาวุธครบมือแต่หลงเหว่ยหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมและเดินหน้าเข้าหาปลายกระบอกปืนอย่างท้าทาย “ก็ยิงสิวะ ถ้าพวกแกกล้ายิงทายาทตระกูลหลง ก็เตรียมตัวล่มจมกันทั้งตระกูลได้เลย! หลีกไป! ฉันมาสะสางบัญชีแค้นกับเจ้านายพวกแก!”“ลดปืนลงให้หมด” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้น เฟิ่งชิงวางแก้วค็อกเทลลงบนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กระชับสายปมชุดคลุมอาบน้ำให้แน่นขึ้น ก่อนจะเดินนวยนาดฝ่าวงล้อมของบอดี้การ์ดเข้ามาเผชิญหน้ากับมังกรหนุ่มที่กำลังคลุ้มคลั่ง“ก็นึกว่าหมาจรจัดที่ไหนหลุดเข้ามาเห่าหอนถึงในบ้าน ที่

ความจริงอันโหดร้ายเริ่มกระแทกหน้าหลงเหว่ยอย่างรุนแรง เมื่อถึงกำหนดชำระค่าส่วนกลางและค่าเช่าเพนต์เฮาส์สุดหรู เหม่ยหลินซึ่งลาออกจากงานพาร์ตไทม์มาเกาะหลงเหว่ยเต็มตัว ไม่มีเงินเก็บแม้แต่แดงเดียว หลงเหว่ยพยายามยืมเงินจากเพื่อนฝูงลูกเศรษฐีและลูกน้องในวงการใต้ดิน แต่หลงเจี้ยนได้ส่งประกาศิตลับปิดช่องทางการหาเงินทุกทางของเขาสิ้น ใครกล้าให้หลงเหว่ยยืมเงิน จะถือเป็นศัตรูกับตระกูลหลงทันทีเมื่อไม่มีเงินจ่าย พวกเขาถูกเชิญให้ออกจากเพนต์เฮาส์ ต้องหอบเสื้อผ้าไปเช่าอพาร์ตเมนต์แคบๆ เก่าๆ ในย่านเสื่อมโทรมชานเมือง จากที่เคยตื่นมาจิบกาแฟสกัดเย็นแก้วละหลายร้อย ต้องมานั่งซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสชาติจืดชืด จากที่เคยนั่งรถสปอร์ตติดแอร์เย็นฉ่ำ ต้องมายืนเบียดเสียดกับผู้คนบนรถเมล์ที่ร้อนอบอ้าวและเมื่อความลำบากเข้ามาเยือน... สันดานที่แท้จริงของมนุษย์ก็เริ่มปรากฏเข้าสู่วันที่เจ็ดของการถูกตัดหางปล่อยวัด บรรยากาศในห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เหม็นอับไปด้วยกลิ่นท่อน้ำทิ้งเต็มไปด้วยความตึงเครียด หลงเหว่ยกลับมาจากความล้มเหลวในการสมัครงานรายวัน เขาทิ้งตัวลงบนเตียงแข็งๆ ด้วยความเหนื่อยล้า เหม่ยหลินนั่งหน้ามุ่ยอยู่หน้ากระจ

เฟิ่งชิงปลายตามองเจ้าบ่าวของตนพลางแค่นยิ้ม “หึ... ก็ยังพอมีสมองคิดได้บ้างนี่ นึกว่าจะโง่ดักดานหลงยัยจิ้งจอกนั่นจนหัวปักหัวปำไปตลอดชีวิตซะอีก”“หุบปากไปเลยเฟิ่งชิง” หลงเหว่ยกระซิบเสียงรอดไรฟัน “ฉันตาสว่างเรื่องเหม่ยหลิน ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะพิศวาสเธอจำเอาไว้ งานแต่งบ้าๆ นี่มันก็แค่นรกบนดินที่ฉันต้องทนอยู่เท่านั้นแหละ!”“ก็ดี! เพราะฉันก็ขยะแขยงนายไม่ต่างกัน!”เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก งานเลี้ยงฉลองอันยิ่งใหญ่สิ้นสุดลง แขกเหรื่อทยอยเดินทางกลับ คู่บ่าวสาวหมาดๆ ถูกส่งตัวขึ้นมายังเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอสุดหรูหราอลังการ เตียงคิงไซส์โรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงเป็นรูปหัวใจ แชมเปญราคาแพงแช่อยู่ในถังน้ำแข็ง ทุกอย่างดูโรแมนติกราวกับความฝันทว่า... ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊กสลักลายปิดลงและล็อกสนิท ความโรแมนติกจอมปลอมก็มลายหายไปในพริบตาเฟิ่งชิงสะบัดรองเท้าส้นสูงยี่ห้อจิมมี่ชู คู่ละหลายแสนทิ้งไปคนละทิศคนละทางอย่างไม่ไยดี หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปลดมงกุฎเพชรบนศีรษะออกแล้วโยนแหมะลงบนโซฟา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับหลงเหว่ยที่กำลังปลดเนกไทและกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยท่าทีหงุดหงิดไม่แพ

หลงเหว่ยชะงักกึกทันที ความรู้สึกคับแน่นอย่างแสนสาหัสและแรงบีบรัดที่ต้านทานการรุกล้ำของเขา บ่งบอกถึง ความบริสุทธิ์ที่ไม่เคยถูกใครล่วงล้ำมาก่อน ประกอบกับหยดเลือดสีแดงสดที่ซึมผ่านออกมาเปื้อนผ้าปูที่นอน ทำเอาสมองของมังกรหนุ่มที่กำลังมัวเมาด้วยฤทธิ์ยาถึงกับตื่นเต็มตา สติที่ขาดผึงกลับคืนมาในเสี้ยววินาที“เธอ... เฟิ่งชิง... เธอไม่เคย!?” หลงเหว่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน หยาดเหงื่อผุดเต็มใบหน้าจากการสะกดกลั้นอารมณ์ที่ค้างเติ่งไอ้พวกผู้ชายที่เธอควงไปทั่วล่ะ ไอ้หน้าจืดนายแบบนั่นล่ะ? ข่าวลือที่บอกว่าเธอเปลี่ยนผู้ชายเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าล่ะ? ทุกอย่างเป็นแค่ภาพลวงตางั้นเหรอ! ผู้หญิงปากกล้า ดื้อรั้น และเย่อหยิ่งคนนี้... เก็บซ่อนความบริสุทธิ์ของตัวเองเอาไว้จนถึงวินาทีนี้ และเขากำลังพรากมันไปอย่างป่าเถื่อนและหยาบคายที่สุด“หยุดพูด... แล้วขยับสักที ไอ้บ้าเอ๊ย!” เฟิ่งชิงกัดริมฝีปากกลั้นสะอื้น แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจจนน้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดที่แผดเผาอยู่ในกายทำให้เธอทรมานยิ่งกว่าการถูกฉีกทึ้ง เธอต้องการให้คว

บรรยากาศบริเวณโถงทางเดินตึงเครียดขึ้นมาทันที บอดี้การ์ดของทั้งสองฝั่งเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ แต่เฟิ่งชิงยกมือขึ้นห้ามไว้ นัยน์ตาคมกริบของเธอกวาดมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความริษยาของเหม่ยหลิน หญิงสาวก้าวเดินเข้าไปหาอย่างเชื่องช้า สง่างาม ทว่าแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต“ฉันเคยเตือนเธอแล้วใช่ไหม ว่าอย่ามาปากดีต่อหน้าฉันอีก” เฟิ่งชิงกระซิบเสียงเย็นและโดยไม่มีใครตั้งตัว มือเรียวที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามก็ตวัดขึ้นสุดวงแขน แล้วฟาดลงบนแก้มของเหม่ยหลินอย่างเต็มแรง!เพียะ!เสียงตบหน้าดังกึกก้องไปทั่วโถงทางเดิน แรงตบมหาศาลจากลูกสาวมาเฟีย ทำเอาหน้าของเหม่ยหลินหันสะบัด ร่างของเธอเซถลาไปชนกับผนังโรงแรม เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากทันที รอยนิ้วมือสีแดงเถือกปรากฏเด่นชัดบนแก้มที่เคยขาวซีด“กรี๊ด! นังเฟิ่งชิง แกตบฉันอีกแล้วเหรอ!” เหม่ยหลินกรีดร้องเสียงแหลมปรี๊ด เอามือกุมแก้มตัวเอง น้ำตาร่วงเผาะเสียงโวยวายทำให้แขกวีไอพีคนอื่นๆ ที่พักอยู่ในชั้นเดียวกันเริ่มเปิดประตูออกมาดูเหตุการณ์ รวมถึงพนักงานโรงแรมที่พากันมามุงดูอยู่ห่างๆ เสียงซุบซิบนินทาดังระ