บททั้งหมดของ พิฆาตรักมาเฟียร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

เฟิ่งชิงเม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อของตนเองแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอผลักอกเขาออกเบาๆ ซึ่งครั้งนี้เขายอมปล่อยอย่างว่าง่าย หญิงสาวพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะของ คุณหนูตระกูลเฟิ่งผู้เย่อหยิ่งกลับคืนมา“ไอ้บ้ากาม... ฝากไว้ก่อนเถอะ” เฟิ่งชิงสบถเสียงแผ่ว หันหลังให้เขาเพื่อปกปิดใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง “รีบๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว ฉันไม่อยากลงไปสายให้คนอื่นนินทาเอาได้”หลงเหว่ยยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ รสชาติหวานล้ำที่เจือกลิ่นคาวเลือดนิดๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้น ความรู้สึกบ้าคลั่งเมื่อครู่ทำให้เขาเองก็สับสนไม่แพ้กัน... ทำไมเขาถึงรู้สึกดีกับจูบของผู้หญิงที่เขาเกลียดแสนเกลียดได้ขนาดนี้“เธอก็เติมลิปสติกซะใหม่ด้วยล่ะ ปากบวมเจ่อขนาดนั้น เดี๋ยวคนเขาก็รู้หมดหรอกว่าก่อนลงไปงานเลี้ยง เราทำอะไรกันมาบ้าง” หลงเหว่ยแกล้งทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อสูทมาสวม“ไอ้หมาบ้าเอ๊ย!” เฟิ่งชิงปาหมอนอิงบนโซฟาใส่หลังเขาเต็

“อยู่เฉยๆ น่า” หลงเหว่ยกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “อากาศบนเขามันหนาวมาก ไฟกองแค่นั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอก ถ้าไม่กอดกันไว้ เราได้แข็งตายก่อนสว่างแน่... ถือซะว่าฉันเป็นฮีตเตอร์เคลื่อนที่ให้เธอก็แล้วกัน”แปลกนัก... ที่ครั้งนี้เฟิ่งชิงไม่ได้ผลักไส หรือด่าทอเหมือนเช่นทุกครั้ง เธอปล่อยให้เขากอดรัดร่างของเธอเอาไว้ แผ่นหลังบางแนบสนิทกับแผงอกกว้างจนเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและสม่ำเสมอของเขา ไออุ่นจากร่างกายผู้ชายตัวโตค่อยๆ แผ่ซ่านเข้ามาขับไล่ความหนาวเหน็บ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างประหลาดความเงียบสงบของป่าเขายามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดเรไรที่กรีดปีก และแสงดาวที่ลอดผ่านทิวไม้ลงมา สร้างบรรยากาศที่ทั้งโดดเดี่ยวและเป็นใจ ท่ามกลางความเป็นความตาย ทั้งคู่ได้ละทิ้งทิฐิและหน้ากากของศัตรูคู่อาฆาตลงจนหมดสิ้น“หลงเหว่ย...” เฟิ่งชิงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและไร้ซึ่งความแข็งกร้าว “ตอนที่รถกำลังจะชนต้นไม้... ทำไมนายถึงดึงฉันเข้าไปกอดเพื่อรับแรงกระแทกแทนล่ะ

เมื่อได้ฟังความจริง ดวงตาของเทียนอี้ที่เคยหม่นหมองก็กลับมามีประกายความหวังอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “อย่างนั้นเองเหรอ... พี่เข้าใจแล้วล่ะ งั้นพี่ก็ยังพอมีหวังสินะ” ประโยคหลังเขาพึมพำกับตัวเองเบาๆแต่คำพึมพำนั้นไม่พ้นหูของหลงเหว่ย สัญชาตญาณความเป็นชายและการหวงแหนของส่วนตัวกระตุกวาบขึ้นมาทันที ไอ้หมอนี่มันแอบชอบเฟิ่งชิงชัดๆ และยัยแม่มดนี่ก็ซื่อบื้อซะจนดูไม่ออกเลยหรือไง วันๆ เอาแต่แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด ควงผู้ชายเล่นไปวันๆ แต่กลับอ่อนต่อโลกเรื่องความรักจริงๆ จังๆ เสียอย่างนั้นความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกของหลงเหว่ย เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงต้องรู้สึกหวงก้าง ทั้งๆ ที่ก็ตกลงกันแล้วว่าจะหย่า แต่การที่มีไอ้หน้าจืดมาทำสายตาหวานเยิ้มใส่เมียของเขา ต่อหน้าต่อตาแบบนี้ มังกรอย่างเขายอมไม่ได้เด็ดขาด!“นี่คุณพี่ชายบุญธรรมครับ” หลงเหว่ยจงใจเน้นคำว่าบุญธรรม เสียงดังฟังชัด เขาผุดลุกขึ้นยืน แทรกตัวเข้าไปยืนบังระหว่างเฟิ่งชิงและเทียนอี้ “ผมเข้าใจนะว่าคุณเป็นห่วงน้องสาว แต่คุณคงจะลืมไปว่าตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว และถึงแม้เราจะตกลงกันว่าจะห

“บ้าเอ๊ย! ประตูล็อก!” หลงเหว่ยทุบประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น “อาเฉิน! ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เปิดประตูเดี๋ยวนี้โว้ย!”ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความเงียบสงัดที่น่าอึดอัด เฟิ่งชิงทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอยู่บนโซฟาหนัง ดวงตาที่เคยเฉี่ยวคมและเย่อหยิ่งบัดนี้ฉ่ำปรือและหยาดเยิ้มไปด้วยแรงปรารถนา ที่ยาปลุกกำหนัดชั้นเลิศกำลังกระตุ้นอย่างบ้าคลั่ง สมองอันชาญฉลาดของหงส์สาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว“เรา... เราถูกวางยา...” เฟิ่งชิงกัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อเรียกสติ หยดเลือดสีสดซึมออกมาตัดกับริมฝีปากที่บวมเจ่อ “ไวน์ขวดนั้น... ไอ้ตาแก่พวกนั้น! วางแผนขังเราไว้ด้วยกัน!”หลงเหว่ยหันขวับมามองร่างอรชรบนโซฟา เส้นฟางแห่งความอดทนของมังกรหนุ่มกำลังถูกไฟราคะแผดเผาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ภาพของเฟิ่งชิงในชุดนอนสายเดี่ยวบางเบาที่แนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้า เนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ ผิวสีชมพูระเรื่อที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ... ทุกอย่างดึงดูดสายตาและจิตวิญญาณของเขาอย่างรุนแรง“เฟิ่งชิง...” หลงเหว่ยครางเสียงพร่าต่ำในลำคอ ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำไปด้วยแรงอารมณ์ เขาสาวเ

ถ้อยคำสารภาพที่อ่อนหวาน จริงใจ และตรงไปตรงมาของมังกรหนุ่มผู้หยิ่งยโส ทำเอากำแพงน้ำแข็งในใจของเฟิ่งชิงละลายฮวบลงอย่างไม่มีชิ้นดี ความดื้อรั้น ทิฐิ และความพยายามที่จะเข้มแข็งมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ขัดขืนอย่างรุนแรงเหมือนเคย หลงเหว่ยก็ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดจูบในค่ำคืนนี้ปราศจากฤทธิ์ยาเจือปน มันไม่ใช่จูบที่เกิดจากความบ้าคลั่ง หรือความอยากเอาชนะ แต่มันคือจูบที่หลอมรวมมาจากความโหยหา ความหึงหวง และความรักที่เริ่มผลิบานในหัวใจของชายผู้แข็งกระด้าง เขาจูบเธออย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ตะล่อมและล่อลวงให้เธอเปิดรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ ปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้า แลกเปลี่ยนความหวานล้ำจนหญิงสาวหลุดเสียงครางหวานหู ร่างกายของเธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขาเฟิ่งชิงหลับตาลง ปล่อยให้หัวใจและสัญชาตญาณนำทาง สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง สอดนิ้วสางเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา ตอบรับจูบของเขาด้วยความเต็มใจและเร่าร้อนไม่แพ้กัน หลงเหว่ยช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว เดินตรงไปยังเตียงคิงไซส์กว้างใหญ่ เขาวางเธอลงบน