All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 91 - Chapter 100

ธารน้ำใสกระจ่างมองเห็นฝูงมัจฉาแหวกว่าย ละอองน้ำเย็นสบายโปรยปรายต้องพฤกษาเขียวขจีที่เติบโตรายล้อมที่ที่หงหยางจูนำทางมา คือผืนป่าทึบซึ่งตั้งอยู่ทางทิศเหนือ ไม่อาจเรียกได้ว่าอยู่สุดขอบแดนมนุษย์อย่างสุดแดนพงไพรแต่ก็จัดได้ว่าค่อนข้างปลีกวิเวกและห่างไกลจากผู้คน“เมื่อก่อนเคยมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ที่นี่...” หงหยางจูเดินเตะก้อนกรวด ขณะที่หลิวฟางซวงกับเด็กชายทั้งสองเดินสำรวจ “แต่หลังจากพวกเขาถูกเข่นฆ่าและเผาทำลาย จึงทำให้ไม่มีมนุษย์ผู้ใดกล้ามาตั้งรกรากอยู่ที่นี่อีก”ระหว่างทางพวกนางพบฝูงนกกับกระรอกที่ทำรังอยู่บนต้นไม้ บางครั้งยังมีฝูงกระต่ายกำลังขุดหลุม คาดว่าสัตว์ใหญ่น่าจะอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในป่า“หงหยางจู”ผู้ถูกเรียกหมุนกายกลับมามองหลิวฟางซวงเป็นเชิงถาม ทว่าหญิงสาวไม่รีบร้อนพูด นางรอจนกระทั่งอี้เฟิงหลงกับมู่หรงอู่เดินออกไปไกลพอสมควรจึงเอ่ยปาก“ผู้ที่สังหารชาวบ้านเหล่านั้น...คือเจ้าใช่หรือไม่”นางถามเพียงเพราะอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับหงหยางจูหรือไม่ก็เท่านั้นหลิวฟางซวงยังจำเหตุการณ์ที่เขาเกือบแปลงกายอาละวาดในถ้ำเมื่อนานมาแล้ว คาดว่ามนุษย์คงทำให้หงหยางจูเจ็บปวดมามากทีเดียวหงหยางจูชะงักเล็

ชายฉกรรจ์เอื้อมมือออกมาหมายจะคว้าแขนบาง หากก็ถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่ามีเด็กชายในชุดดำคนหนึ่งเอาตัวเข้ามาขวางเดิมทีเขาคิดจะผลักเจ้าเด็กตัวเล็กที่เข้ามาแทรกไม่รู้จักเวล่ำเวลาออกไปให้พ้นทาง ทว่าเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่จ้องเขม็งมายังตน ร่างของคนตัวใหญ่ก็รู้สึกราวกับหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นขยำเข้าใส่เป็นแววตาเหี้ยมเกรียมทรงอำนาจ... ที่ทำให้มนุษย์โตเต็มวัยถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวลงกับพื้นตุบ!หลิวฟางซวงหมุนกายกลับมามองภาพดังกล่าว “อี้เฟิงหลง...”นางเตรียมจะพูดว่า ‘กลับกันเถิด’ ทว่ายังไม่ทันที่คำพูดที่เหลือจะออกมาจากปาก เด็กชายกลับหันไปตวาดใส่เขาเสียอย่างนั้น“หากสิ่งที่สาดมาเมื่อครู่ไม่ได้น้ำธรรมดา แต่เป็นน้ำร้อน จะทำอย่างไร!”“เจ้า...” หลิวฟางซวงงุนงงกับท่าทีที่ผิดปกติของผู้มีสายเลือดเทพอยู่ครึ่งตัว นางไม่มีทางได้รับอันตรายเนื่องจากตนเองเป็นเทพธิดา เพียงแต่ยามนี้ปิดกั้นพลังและกลิ่นอายเทพระหว่างมาเดินจ่ายตลาดเพื่อมิให้เหล่ามารตามกลิ่นมาได้เท่านั้นดูเหมือนจุดประสงค์ของนางจะส่งไปไม่ถึงอี้เฟิงหลงที่กำลังหน้าดำทะมึนเพราะความโกรธมือเล็กๆ ที่ยังกุมมือของนางออกแรงดึง แม้ร่างจะเด็กกว่าแต่พละก

“ปกติเจ้าไม่ใช่คนที่กล้าขัดคำสั่งของอาจารย์ไม่ใช่หรือ” นัยน์ตาสีเงินของหญิงสาวทอประกายวิบวับเจ้าเล่ห์ “บอกข้ามาสิ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม”“ขะ...ข้าเพียงแค่คิดถึงศิษย์พี่”ท่าทีอึกอักของเฉียนอวี่ส่งผลให้คนมองถอนหายใจอย่างผิดหวัง “เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนที่หลอกคนได้ไม่เนียนมากที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ เพราะแบบนี้ท่านแม่ถึงให้ข้าติดตามเจ้ามาที่นี่ด้วย”พี่ชายของนางซื่อถึงเพียงนี้ หากเกิดพลาดพลั้งทำให้ตนเองเจอเรื่องที่เสี่ยงถึงแก่ชีวิตขึ้นมา ท่านพ่อของพวกนางคงเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุดหย่อน ดังนั้นท่านแม่จึงส่งนางมาช่วยดูแลพี่ชายฝาแฝดผู้ไม่ได้เรื่องคนนี้เฉียนอวี่คิดพลางถอนหายใจซ้ำเข้าไปอีกที กับผู้อื่นนางคือสตรีที่เจ้าเล่ห์ที่ใช้เล่ห์กลมากมายหว่านล้อมเป้าหมายเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่สำหรับพี่ชายผู้ไม่เอาไหนคนนี้ นางก็เปรียบเสมือนท่อนไม้ไร้พิษสงหลิวฟางซวงเป็นจุดอ่อนของหลี่ลู่ฉันใด เฉียนเสวี่ยก็เป็นจุดอ่อนของนางฉันนั้น“หากเจ้าอยากไปนักก็ลองไปถามที่อยู่ของศิษย์พี่สามจากศิษย์พี่รองดู ป่านนี้เขาคงอยู่กับเผ่ากิเลน เขาน่าจะรู้ว่าศิษย์พี่สามอยู่ไหน”ชายหนุ่มเบิกตากว้าง น้องสาวของเ

กิเลนร่างใหญ่สง่างามเหาะทะยานจากผ่านดินแดนมนุษย์ แม้รีบร้อนแต่ก็ชะงักอยู่หลายคราเมื่อเห็นภาพการต่อสู้เบื้องล่างกลียุคมาถึงแล้ว...ไอมารที่รั่วไหลกลับเข้าสู่ดินแดนมนุษย์ สร้างความวุ่นวายให้แก่สิ่งมีชีวิตที่แสนสั้นเหล่านี้อีกคราเสียงกรีดร้อง สงคราม การฆ่าฟัน ความโกรธแค้น ความทะเยอทะยานมิทันที่สงครามระหว่างพวกเขากับเผ่ามารจะเกิดขึ้น แดนมนุษย์ก็ได้รับความเสียหายถึงเพียงนี้แล้วกลุ่มควันที่โพยพุ่งขึ้นสู่ผืนฟ้าส่งผลให้หลี่ลู่ถอนหายใจพร้อมกับเด็กสายตากลับมันจะดีแค่ไหนหากเขาสามารถใช้สมองทั้งหมดในการคำนึงถึงความปลอดภัยของหลิวฟางซวงเพียงอย่างเดียวได้มันจะดีเพียงไรหากเขาสามารถทิ้งภาระทุกอย่างไว้เบื้องหลังและพานางหลบหนีไปตามลำพังหลี่ลู่ส่ายหน้าช้าๆ เพื่อไร้ความคิดที่ไม่มีทางเป็นไปไม่ได้ออกไปแต่ในเมื่อยามนี้ท่านอาจารย์เรียกตัวหลิวฟางซวงไปพบ เขาก็ควรปล่อยวางเรื่องนี้ได้เสียทีความมุ่งมั่นส่องประกายแวววาวในดวงตาสีทอง เขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็เกิดทางมาถึงสุดแดนพงไพร ครั้นเท้าแตะถึงพื้นก็คืนกายเป็นบุรุษตามเดิมแต่ทว่า... ภายในถ้ำที่เขาเคยแวะมาเยี่ยมเยือนเมื่อประมาณสองเดือนก่อนกลับดูไม่ต่างจากถ้ำร

第十七章ท่านอากับเสียงลั่นกลองศึก“อาหลง”เสียงที่เอ่ยเรียกส่งผลให้อี้เฟิงหลงที่เพิ่งออกจากห้องนอนของหญิงสาวหันเสี้ยวหน้าไปยังด้านหลัง เป็นมู่หรงอู่ที่เดินมาหาเขา“ท่านอาซวงตื่นแล้วหรือยัง” เด็กชายหน้าหวานถามด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง และเขาก็ไม่ลังเลที่จะทำลายความหวังนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ยัง”มู่หรงอู่ทำหน้าสลด ในมือของเขาถือฟักข้าวโพดที่ต้มเสร็จเรียบร้อย ช่วงเวลาที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหม่เขาเริ่มใช้เวลาว่างในการสังเกตอี้เฟิงหลงเวลาเข้าครัวและเริ่มฝึกทำตามนึกไม่ถึงว่าเด็กชายที่ดูภายนอกอ่อนแอไม่เอาไหนกลับมีจิตใจที่แข็งแกร่ง ครั้นมู่หรงอู่มุ่งมั่นที่จะถอนตัวจากการถูกถอนคำสาปและติดตามหลิวฟางซวง เขาก็เริ่มเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากขึ้นเพื่อให้ตนเองสามารถดูแลท่านอาได้ในวันข้างหน้าอี้เฟิงหลงเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางอันใด ดีเสียอีกหากมีคนช่วยเหลือเรื่องงานบ้านที่แต่เดิมเป็นภาระของเขาเพียงคนเดียวนอกจากความเปลี่ยนแปลงของมู่หรงอู่ ทางด้านปีศาจงูขาวเองก็ต่างไปจากเดิมเช่นกันจากท่าทีมุทะลุโมโหง่ายดูสงบมากขึ้น แม้หงหยางจูจะยังปากร้ายชอบประชดประชันแต่ก็ไม่อารมณ์ร้ายเหมือนแต่ก่อน ทั้งนี้เขายัง