All Chapters of Günahkâr Eş: General Alp'in Teslim Oluşu: Chapter 21 - Chapter 30

Gözlerini kapattı, derin derin nefes alarak bu boğucu histen kurtulmaya çalıştı.Ama çok acıyordu; öyle acıyordu ki gözyaşlarının aktığını fark etmemişti bile.***Ertesi sabah.Damla kalktı, yüzünü yıkadı ve odadan çıktı.Salondaki koltukta oturan birkaç yüksek rütbeli yetkiliyi görünce bir an kalakaldı.Devlet meselelerini konuşuyorlardı, Damla'nın belirmesiyle sohbet kesildi.Herkes merakla Damla'ya bakıyordu.Alp ayağa kalktı, nazikçe tanıştırdı: "Sayın Başkanım, eşim Damla."Kuzey Ülkesi'nin Başkanı, elli yaşlarında, sevecen ve sıcakkanlı bir adamdı. Gözlerinin kenarı kırışmış, yüzünde içten bir tebessümle son derece cana yakın duruyordu.Damla, Alp'in onu böyle açıkça tanıştıracağını hiç beklemiyordu. Belki de Başkan'ın önünde hiçbir şeyi gizlemek istememişti.Birden gerginleşti, içini derin bir saygı kapladı. Yanlarına yürüyüp saygıyla eğildi: "Sayın Başkanım, günaydın. Saygı değer beyler, günaydın.""Hanımefendi, günaydın," diyerek Başkan elini uzattı.Damla büyük bir onur duya

Damla sivrisinek kovucu tütsü kabını alıp villaya yöneldi."Hanımefendi."Damla sesin geldiği yöne döndü.Takım elbiseli bir adam uzun adımlarla yanına geldi, saygıyla başını eğip selam verdi, iki eliyle bir zarf uzattı: "Alp Bey bunu size iletmemi söyledi."Damla merakla aldı. "Nedir bu?""Bilmiyorum. Alp Bey resmi bir işi olduğunu, yakın zamanda dönmeyeceğini söyledi. Bir ihtiyacınız olursa bize iletmeniz yeterli," adam dedi.Dönmeyeceğini duyunca Damla'nın kalbi sıkıştı.Ama hemen toparlandı. Tütsü kabını adama verdi, zarftan bir banka kartı çıkardı.Zarfta ayrıca, üzerine güçlü ve sert bir el yazısıyla yazılmış bir not vardı."Kapı ve kredi kartı şifresi: 151617. Resmi görevle Doğu Cumhuriyeti'ne gidiyorum, dönüş tarihim belirsiz."Damla notu usulca katlayıp cebine koydu, başını eğip elindeki banka kartına baktı. Parmakları istemsizce Alp'e ait bu eşyaya dokunup duruyordu.Kalbini onlarca kilo ağırlığında bir taş bastırmış gibiydi, tarifsiz bir sıkıntı ve boğuntu içindeydi.Hem özl

Bunu duyan Alp'in yüzü karardı, gözleri öfkeyle parlıyordu. Etrafını öyle ürkütücü bir hava sardı ki, sanki hava buz kesecekti.Damla'nın içi büyük bir korkuyla doldu. Bu adamı kızdırırsa, öldürülebileceğini düşündü.Ama pes edemezdi. Ölse bile kendini savunacaktı.Alp'in inanıp inanmaması artık umurunda değildi.Çünkü İlay'ın Alp'in kalbindeki yeri asla değişmezdi.Alp sustu.Damla'nın zayıf ve çaresiz bakışlarının ardındaki pes etmeyen dirayeti gördü.Suç şebekesinde onu kurtardığı zamanki gibiydi. Kumarhanede öz ağabeyini dövdüğü zamanki gibi.Ne var ki bu zayıf ama dirayetli bakışlar, gözyaşlarını var gücüyle tutarken bir yandan da sel gibi akıtışındaki o çaresizlik... küçükken hiçbir zorluk karşısında pes etmeyen İlay'ın çocukluk halini andırıyordu.Kalbi hafifçe sıkıştı, kısa bir dalgınlık zihnini bulandırdı.Damla sözlerini bitirince elinin tersiyle gözyaşlarını sildi. Avucundaki yara iç burkacak kadar kötüydü, Alp yaranın vahametini o an kavradı.Damla çantasını yerden aldı, ka

Akşamüstüydü.Yemek masasında üçü de sessizce akşam yemeklerini yiyordu.Alp'in telefonunun zili bir anda çaldı, bu sakin yemek vaktini bozdu.Telefonu cebinden çıkarıp ekrana baktı, kaşlarını hafifçe çattı.Arayan İlay'dı, görüntülü arıyordu.Babaannesinin ve Damla'nın önünde onunla konuşması uygunsuz kaçardı. Üstelik dün Damla'ya attığı iftiranın hesabını sormaya henüz fırsatı bile olmamıştı.Alp hiç tereddüt etmeden aramayı reddetti, mesaj yazdı: "Meşgulüm, müsait olunca seni ararım."Mesajı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktı, çubuğunu kaptığı gibi yemeğine devam etti.Fikriye, Alp'in tabağına yemek koydu, yumuşak bir sesle sordu: "Bu aralar yoğun musun?""Biraz yoğunum.""İş mi, özel mesele mi?" diye babaannesi telefonu işaret etti."Önemsiz bir arama," diye açıkladı Alp.Daha sözünü bitirir bitirmez görüntülü arama bir kez daha düştü.Damla'nın arayanın İlay olduğunu anlaması için aramaya gerek yoktu. İçi iyice karardı, sessizce yemeğini yemeye devam etti.Alp bir an Damla

Fikriye öfkeyle titriyordu, yumruklarını sıkarak Alp'e döndü. "Alpçim, yalan söylüyor, değil mi?"Alp'in yüzü karardı, durgun bir sesle cevap verdi, "Babaanne, o İlay."Fikriye büyük bir darbe almıştı, gözleri doldu. Titreyen eliyle yanındaki Damla'nın elini tuttu, sesi düğümlendi, "Minik, sen söyle babaannene. Hepsi yalan söylüyor, değil mi? Benim torunumun karısı sensin."Damla, babaannesinin duygularının altüst olduğunu hissediyordu, ama bu gün er ya da geç gelecekti.Eskiden babaannesinin onu başkasıyla karıştırdığını bilmediği için, ondan gördüğü bütün o sevgiyi gönül rahatlığıyla kabul etmişti.Şimdiyse her şeyin bir yanlış anlaşılmadan ibaret olduğunu biliyordu. Artık Alp'in karısı olarak kalmaya, üstüne üstlük babaannesinin boşuna sevgisini almaya ne hakkı vardı?Damla elindeki son sevgiyi de kaybedeceğini hissediyor, yüreği sızlıyordu. Yine de metin olmaya çalışarak konuştu: "Babaanne, bana hep Minik derdin. Ben de küçük yapılı ve narin olduğum için böyle sevgi dolu bir isim t