Semua Bab ยอดชีวาชายาพระราชทาน: Bab 31 - Bab 40

งานเลี้ยงที่ควรเต็มไปด้วยความยินดี เริ่มตึงเครียด เมื่อชายาเจิ้นเป่ยอ๋องยังคงยืนยันคำพูดของตนว่าเจ้าของจวนทั้งนายอำเภอและฮูหยินต้องนำตัวคนที่พูดนินทาว่าร้ายมาพบหน้าให้ได้ นายหญิงของจวนนายอำเภอจึงมีสีหน้าเขียวคล้ำจนคนเป็นสามีมิอาจทานทนได้ พองานเลี้ยงเลิกราจึงเข้ามาคุยกับจ้าวสวี่ออกหน้าด้วยตนเอง“พระชายาเรื่องในวันนี้เดิมทีก็เป็นเรื่องเรื่องโคมลอยทั้งนั้น วันนี้แขกในจวนมากมาย หากทำอะไรล่วงเกินท่านเข้าข้าก็ขอรับผิดและขอโทษท่านแทนดีหรือไม่”“ไม่ดี” จ้าวสวี่พูดอย่างหนักแน่น “ข้าเป็นชายาเจิ้นเป่ยอ๋อง ย่อมต้องตรงไปตรงมา ใครทำก็ต้องรับ หากข้ารับคำขอโทษจากท่านนายอำเภอจะต่างอะไรกับการข่มขู่ให้คนจำยอมเล่า ข้าชายาเจิ้นเป่ยอ๋องไม่ทำเรื่องแบบนั้นแน่”“พระชายา อย่าทำให้มันเป็นเรื่องยากเลย ฮูหยินพวกนั้นก็หาใช่สตรีดาษดื่นที่ท่านจะสั่งสอนได้”“แล้วอย่างไร”จ้าวสวี่ไม่เชื่อฟังซ้ำยังดื้อรั้น ด้วยอยากจะรู้ว่านายอำเภอผู้นี้มองนางเช่นไร แต่ก็คงไม่ต่างจากที่คนอื่น ๆ พูดกัน“หากท่านอ๋องรู้เข้าก็เกรงว่าจะไม่เข้าข้างท่านเสมอไป...”คนผู้นี้คิดว่านางก็เป็นเพียงชายาที่ท่านอ๋องไม่เหลียวแลและอาจถึงขั้นนำเรื่องของนางไ

เช้าวันต่อมา ประตูจวนอ๋องก็ถูกเปิดกว้าง ท่านอ๋องและพระชายามารับน้ำชากันหน้าจวนอย่างไม่อายสายตาใคร พระชายารินน้ำชาให้กับท่านอ๋องอย่างพะเน้าพะนอเอาใจ ท่ามกลางเสียงการกล่าวขอโทษจากเหล่าสตรีที่ได้ล่วงเกินนางในงานเลี้ยงครบเดือนของบุตรชายนายอำเภอชาวบ้านแห่งเมืองเหลียนเซียวต่างมุงดูเหตุการณ์ และวิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา ทว่าไม่มีใครกล้าล่วงเกินท่านอ๋องและพระชายาแม้แต่คนเดียว เพราะขณะบุตรสาวของขุนนางท่านอ๋องยังไม่ละเว้น แล้วกับชาวบ้านหาเช้ากินค่ำเล่า หากไปล่วงเกินเข้าเกรงว่าชีวิตน้อย ๆ จะรักษาเอาไว้ไม่ได้เมื่อพวกนางกล่าวจบต่างคนก็ต่างก้มหน้า บัดนี้จะสำนึกหรือไม่ก็ไม่อาจหยั่งรู้ได้ แต่ที่แน่ ๆ พวกนางกำลังอับอายอย่างถึงที่สุดจนต้องก้มหน้าคนที่เห็นทุกอย่างก็หัวเราะ และหันมองชายาข้างกายที่ไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าการจัดแจงของว่าง และหยิบยื่นของพวกนั้นมาให้ตนจ้าวสวี่มิได้สนใจเรื่องพวกนี้ตั้งแต่แรก ทว่าเพราะเรื่องนี้หากปล่อยผ่านนางก็คงมิอาจเงยหน้าขึ้นได้อีก ซ้ำยังอาจโดนผู้เป็นสามีเช่นตนต่อว่านางจึงพยายามจัดการปัญหาตั้งแต่วันนั้น ทว่าเจิ้นเป่ยอ๋องจะให้ภรรยาทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างไรเขาไม่สนว่าจะโดนตำหนิ

สุดท้ายแล้วด้วยหลักฐานที่เจิ้นเป่ยอ๋องมีก็ทำให้นายอำเภอถังพ้นจากตำแหน่งและรับโทษตามกฎหมาย ครอบครัวแตกฉานซ่านเซ็น ภรรยาของเขาต้องหอบบุตรชายที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่เดือนกลับไปยังบ้านเกิดพร้อมน้ำตาที่นองหน้า แต่ใครจะช่วยนางได้เล่าในเมื่อสามีของนางทำตัวเองทั้งนั้นทว่าคนอื่นไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็เอาไปพูดกันหนาหูว่า เพราะวันงานครบเดือนของบุตรชายนายอำเภอทำให้เกิดเหตุการณ์ล่วงเกินกันเกิดขึ้นนี่จึงเป็นเหตุที่ทำให้นายอำเภอถังประสบเคราะห์หนักในหนนี้แต่ใครจะพูดอะไรก็พูดกันไปเถิด เพราะเจิ้นเป่ยอ๋องและพระชายาต่างรู้ดีว่าแท้จริงแล้วเรื่องพวกนี้คืออะไรอีกทั้งพวกเขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องใส่ใจ ไม่มีเวลาไปให้ค่ากับคำพูดพวกนั้นหรอก เพราะมีเรื่องที่พวกเขาต้องใส่ใจมากกว่าอย่างเรื่องกบฏเผ่าเฉวียนที่เกิดขึ้นจริง ๆ ตามที่กังวล และเจิ้นเป่ยอ๋องต้องออกไปปราบกบฏด้วยตัวเองหากเป็นแต่ก่อนก็ช่างเถิด มีศัตรูที่ใดก็ไปที่นั่น ทว่าในตอนนี้กู้เหิงกลับคิดว่าการตัดใจไปปราบกบฏในครั้งนี้ยากกว่าทุกครั้งอาจเพราะที่จวนมีอีกคนอยู่ อะไร ๆ ก็เลยดูยากไปเสียหมด...“ทำหน้าอะไรของเจ้า แล้วไยยังไม่กลับไปเตรียมตัวเล่า อีกสองวันจะเคลื่อ

ด้านนอกห้องสว่างแล้ว แต่ท่านอ๋องกับพระชายายังเกียจคร้านอยู่บนเตียง อีกทั้งยังไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวาย ด้วยว่าเดิมทีหากไม่มีการเรียกใช้บ่าวทั้งหลายก็จะไม่กล้าเข้ามายุ่ง ไหนจะเกิดเรื่องก่อนหน้านี้ยิ่งทำให้ทุกคนระวังตัวในการเข้าหาท่านอ๋องและพระชายามากขึ้นเป็นเท่าทวี ดังนั้นต่อให้ทั้งคู่จะตื่นตอนบ่ายก็ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายอยู่ดีแต่ก็ใช่ว่ากู้เหิงและจ้าวสวี่จะนอนเกียจคร้าน พวกเขาตื่นแล้ว เพียงแต่ยังไม่อยากลุกก็เท่านั้น ทั้งคู่ตระกองกอดกันอยู่บนเตียง แขนแกร่งโอบร่างของภรรยาเข้ามาแนบอก มือกร้านลูบต้นแขนเนียนลื่นมือของจ้าวสวี่และเริ่มพูดเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจของตนออกมา“เคยได้ยินเรื่องของท่านแม่ข้าหรือไม่”เรื่องที่ทำให้ผู้คนขยาดในตัวของเจิ้นเป่ยอ๋อง“ที่พูดกันว่า เพราะมารดาของข้าคบชู้และหนีตามชายชู้ผู้นั้นไป ทำให้ข้ามีโทสะช่วงชิงดินแดนทางเหนือและสังหารชายชู้ผู้นั้นต่อหน้ามารดา และจองจำนางไว้บนภูเขา”จ้าวสวี่มิได้ตอบ เพียงช้อนตามองคนที่อยู่ ๆ ก็พูดเรื่องนี้ออกมา“กลัวหรือไม่”“...ข้าไม่เคยคิดว่าจะมีคนที่ชั่วช้าแบบนั้น”“อย่างนั้นหรือ เจ้าพูดเพื่อเอาใจข้าหรือไม่”“ท่านบอกให้ข้าเชิดหน้าเข้า

จ้าวสวี่มีแผนจะจับโจร และโชคดีที่ท่านอ๋องมิได้มอบเพียงเว่ยอี้ แต่ยังมอบคนอีกจำนวนหนึ่งเอาไว้ให้คอยปกป้องจวน และคุ้มกันนาง ทว่าในยามวิกฤตนางก็จำต้องหยิบยืมคนพวกนั้นมาเพื่อประโยชน์ของชาวบ้านสองสามวันนี้จ้าวสวี่ให้ท่านอาสะใภ้พูดกับเหล่าลูกค้าว่าอีกสองวันจะมีเครื่องประดับชุดใหม่เข้ามา หากมาถึงเมื่อใดจะเร่งแจ้งให้ทุกคนมาเลือกดู นั่นมิใช่การแจ้งข่าว แต่เป็นการป่าวประกาศว่าอีกสองวันข้างหน้าเครื่องประดับมูลค่ามหาศาลกำลังจะเข้ามาวางในร้านเพื่อล่อโจรต่างหากซึ่งจ้าวสวี่ก็มิได้ทำแค่นั้น แต่ให้คนนำเรื่องนี้ไปพูดกันปากต่อปาก และแสร้งให้คนของตนออกความเห็นว่าญาติ ๆ ของเจิ้นเป่ยอ๋องช่างมิเกรงกลัวโจรผู้ร้าย ยังขายของราคาแพงได้อย่างผ่าเผย คงไม่พ้นเป็นบารมีของเจิ้นเป่ยอ๋องที่แม้แต่โจรชั่วยังไม่กล้าเข้าไปปล้นร้านค้าที่มั่งคั่งร้านนั้น ส่วนชาวบ้านตาดำ ๆ ก็ต้องนั่งหวาดกลัวกันต่อไปจ้าวสวี่มิได้ปล่อยข่าวให้ชาวบ้านนำไปนินทา แต่เป็นการเชื้อชวนให้โจรพวกนั้นมองร้านของท่านอาสะใภ้เป็นดั่งเนื้อชิ้นโตต่างหาก อีกทั้งหากโจรพวกนั้นอยากจะประกาศกร้าวว่าไม่เกรงกลัวสิ่งใดเพื่อสร้างอำนาจให้กับตัวเอง การปล้นร้านค้าญาติของเ