Semua Bab Eski Ruh Eşimin Kayınpederini Baştan Çıkarmak: Bab 11 - Bab 20

Judy’nin Bakış Açısı“Elini kolunu sallayan herkesin evime girmesine nasıl müsaade edersin, Adam? Bu evde artık bir düzen kalmadı mı? Bir de kadını oğlumla yalnız bırakmışsın. Aklından ne geçiyordu?”Matt çoktan babasının yanına koşturmuştu. Bense olduğum yerde çakılmış, gözlerimi Gavin’inkilerden ayıramıyordum. “Bu evin sahibinin o olduğuna inanamıyorum.” diye geçirdim içimden. “Şu zalim kader benimle nasıl bir oyun oynuyor böyle? Neden bu adamdan bir türlü yakamı kurtaramıyorum?”Gavin, oğlunun başını okşadıktan sonra yanından geçip bana doğru bir adım attı. Bakışları zifiri karanlıktı, malikânesinde olmamdan ne kadar rahatsız olduğu her halinden belliydi.“Bir daha görüşmeyeceğimizi gayet açık bir dille belirttiğimi sanıyordum, Bayan Montague,” dedi sertçe. “Evime kadar gelmen biraz gülünç, sence de öyle değil mi?”Utançtan yüzüm alev alev yandı. Neden burada olduğumu tamamen yanlış anladığını hemen fark ettim. Onun peşinden geldiğimi sanıyordu. Oysa ben sadece kurt adam iş panosund

Judy’nin Bakış AçısıGavin’in âdem elmasının hafifçe hareket edişini izledim.O, biraz daha dikleşip başını bana doğru eğene kadar ona ne kadar yakın durduğumun farkına varmamıştım. Boğazıma oturan yumruyu yutkunarak geçirmeye çalıştım ve elimi uzatıp ona dokunma isteği uyandıran o tuhaf dürtüye karşı koymaya çalıştım.“Son zamanlarda bana ne oluyor böyle?” diye geçirdim içimden.Kesinlikle Ethan’ın boşluğunu doldurmaya çalışıyor olmalıydım. İhanetinin yarası hâlâ o kadar tazeydi ki içimdeki kurt kabuğuna çekilmiş, tamamen sessizliğe gömülmüştü. Ancak ne zaman Gavin yakınımda olsa kurdum biraz kıpırdanır gibi oluyordu. Gavin’den hoşlandığı ortadaydı. Buna rağmen ruh eşimin ihanetinden kaynaklanan o derin sızıyı hâlâ hissedebiliyordum. Ethan’ın boynuma vurduğu mühür hâlâ oradaydı ve o, Irene ile her yakınlaştığında kopan eş bağımızın sancısını iliklerime kadar hissediyordum.“Karşıma çıkan ilk çekici adama bir anda tutunmaya çalışmama şaşmamalı,” diye geçirdim içimden.Gavin’in dudaklar

Judy’nin Bakış AçısıEthan’ı karşımda, Irene’nin hemen yanı başında dikilirken görmek beni tamamen dumura uğratmıştı. İçimdeki kurt anında zihnimin en ücra köşesine kaçıp saklandı, kendini benden bile soyutladı.“Ethan?” dedi Irene bir kez daha, elini adamın koluna koyarak. Ethan ise karanlık gözleriyle bana dik dik bakmakla o kadar meşguldü ki nişanlısının dikkatini çekmeye çalıştığını fark edemiyordu.Ancak Irene koluna dokunduğu anda, nerede ve kiminle olduğunu yeni hatırlamış gibi birkaç kez gözlerini kırpıştırdı.Sonunda nişanlısına döndü ve yüzündeki endişeyi gördü.“Bu kadını tanıyor musun?” diye tekrarladı Irene.“Şey, hayır,” dedi Ethan başını iki yana sallayıp boğazını temizleyerek. “Kusura bakma, az önce ne oldu anlamadım. Onu daha önce hiç görmedim.” Sözleri yüzüme inen sert bir tokat gibiydi. “Birlikte geçen iki koca yılın ardından geldiğimiz nokta bu mu? İki yabancı mıyız?” diye geçirdim içimden.Irene’nin yüzündeki o şüphe hâlâ silinmemişti; bunu görebiliyordum. Yaşadığ

Judy’nin Bakış Açısı“Ben artık gitsem iyi olur,” dedim hızla, gözlerimi Ethan’dan kaçırarak. “Bu fırsat için teşekkür ederim Alfa. Çalışma saatlerini konuşabilmemiz için belki telefon numaralarımızı birbirimize verebiliriz. Döndüğümde de sözleşmeyi imzalarım.”Gavin bir anlığına bana tepeden baktı; yüzündeki ifadeyi okumak imkânsızdı.“Numaran Adam’da var. Seninle iletişime geçeceğim,” dedi.Başımı salladım. Yanından geçip gidecekken Irene’nin sesi beni durdurdu.“Baba, neden Judy’i eve sen bırakmıyorsun? Kapıda arabasını göremedim.” dedi Irene, bir babasına bir bana bakarak.“Gerek yok, teşekkür ederim,” dedim aceleyle. “Bir taksi çağırırım—”“Evet, şoförüm onu bırakacak,” dedi Gavin, sözümü keserek. Bu teklif karşısında şaşırarak gözlerimi onun gözleriyle buluşturdum. “Ben de sana eşlik edeceğim. Böylece yolda konuşma fırsatımız olur.”İtiraz etmek istedim ama bana attığı bakış açıkça meydan okur gibiydi. Dudaklarımı sımsıkı kapatıp başımı sallayarak onay verdim ve kısık bir sesle t

Judy’nin Bakış AçısıBabam sürünün Gamma’ları tarafından götürüldüğünden beri annem ilk defa gülümsüyordu.“Ah, Judy. İyi ki geldin. Bak bizi ziyarete kim gelmiş,” dedi annem, yüzünde güller açarak Ethan’a bakarken. “Eğer onunla iş birliği yaparsan bize yardım edebileceğini söyledi.”Yeniden bana döndüğünde gözlerinde sorgulayan bir ifade vardı. Ona Ethan’ın yardım etmeyi reddettiğini söylemiştim. Ancak Ethan şimdi sanki ben onun taleplerine ayak diriyormuşum da yardım etmemesinin tek sebebi buymuş gibi bir hava yaratmıştı. Bu taleplerin ne olduğunu anneme anlatmadığından adım gibi emindim ve ben de anlatacak değildim.Bu durum annemin kalbini yalnızca daha da fazla kırardı ve şu an bunu kaldıracak gücüm yoktu. Geçirdiğim gün pestilimi çıkarmıştı ve tek isteğim yatağıma girip uyumaktı. Şu an istediğim en son şey Ethan’la uğraşmaktı.Kollarımı göğsümde kavuşturdum ve yüzünde o kendini beğenmiş, küstah gülümsemesiyle duran Ethan’a dik dik baktım.“Onun burada ne işi var anne?” diye sordu