All Chapters of Mistakenly Yours, Boss: Chapter 91 - Chapter 98

Chloe’s POVMula nang matanggap namin ang video mula kay Don Emilio, tila mas bumigat pa ang hangin sa paligid—ngunit sa kabila ng pangamba, isang bagay ang naging malinaw: wala nang puwang para sa pagtatago. Gabing iyon, nang mahimbing nang nakatulog si Leonel, naramdaman ko ang pangangailangang maging ganap kaming buo ni Leo—walang itinatago, walang pag‑aalinlangan.Nakaupo kami sa balkonahe, pinagmamasdan ang mahinang hampas ng alon sa buhanginan. Sa liwanag ng buwan, kitang‑kita ko ang pagod na matagal niyang itinatago sa likod ng kanyang katatagan.“Alam mo ba,” panimula ko nang mahina habang pinaglalaruan ang dulo ng manggas niya, “madalas akong magtaka kung gaano karami pa ang hindi ko alam. Kahit matagal na tayong magkasama, minsan parang may pader pa ring nakaharang—mga sikretong iningatan mo, akala ko para protektahan lang ako.”Lumingon siya sa akin, hinawakan ang kamay ko at idinampi ito sa kanyang pisngi. “Dati… akala ko, ang pag‑iingat ay pag‑iwas sa sakit. I thought kee

Chloe’s POVPag‑uwi namin mula sa lumang bahay, parang may bigat na hindi maalis sa dibdib ko. Kahit pinag‑uusapan namin ni Leo ang tungkol kay Tiya Carmel at sa nawawalang ebidensya, may kakaibang pakiramdam—parang may nakatingin, parang bawat anino ay nagtatago ng banta. Gabing iyon, habang mahimbing na natutulog si Leonel, naramdaman ko ang pagyakap ni Leo mula sa likuran habang nakatayo kami sa balkonahe, malayo sa ingay.“Nag‑aalala ka pa rin,” sabi niya—hindi tanong, kundi parang nababasa lang niya ako. Idinikit niya ang pisngi sa buhok ko, mainit ang hininga sa leeg ko. “Kitang‑kita sa bawat galaw mo, Chloe. You’re carrying something heavy.”Humarap ako sa kanya at hinawakan nang mahigpit ang mga kamay niya. “Paano ba naman hindi, Leo? Bawat hakbang natin, parang may sumusunod. Bawat lihim na binubuksan natin, lalong lumalalim ang panganib. Pero higit sa lahat… natatakot ako para kay Leonel. He’s too small to be caught in this war.”Hinila niya ako palapit hanggang dumikit ang

Leo’s POV Kahit nakasiklo na si Don Emilio at kumpleto na ang mga nakumpiskang dokumento, alam kong hindi pa ito ang dulo. May isang pangalang paulit‑ulit na lumilitaw sa bawat talaan—ang “Silent Partner” na nasa likod ng lahat ng utos, nagpopondo at nagtatakip sa kanila mula pa sa simula. Buong gabi kaming naglatag ni Marco ng mga detalye sa mesa, parang puzzle na matagal nang kulang ang huling piraso. “Kung hindi siya magpapakita para iligtas si Emilio… pupunta siya para bawiin ang ebidensya,” sabi ni Marco habang tinuturo ang isang marka sa mapa—ang lumang daungan, malayo sa sentro pero madaling daanan ng tubig. “Ito lang ang pasok at labas na hindi madaling mapansin.” Tumango ako, pero naputol ang iniisip ko nang maramdaman ang kamay sa braso ko. Paglingon ko… si Chloe, nakatayo sa pintuan, naka‑pambahay pa rin pero matalas ang tingin. Kanina pa pala siya nakikinig. “Gagawin niyo siyang pain, ‘di ba?” tanong niya nang diretsahan. Kahit walang paligoy‑ligoy, ramdam ko ang bi

Leo’s POV Amoy semento, lumang bakal, at gamot ang hangin sa loob ng interrogation room—malamig, walang buhay, pero dito ko muling kahaharapin ang taong humubog at sumira sa bahagi ng buhay ko. Mahigit isang linggo na mula nang mahuli sila, pero ngayon lang ako nagkaroon ng lakas at pagkakataong humarap nang personal kay Don Emilio. Nasa likod ng one‑way mirror si Marco, nakabantay, pero alam kong mag‑isa lang akong haharap sa anino ng nakaraan. Bago ako umalis ng bahay, hinawakan ako ni Chloe sa pintuan. Kita ko sa mata niya ang pag‑aalala, pero hindi niya ako pinigilan. Sa halip, hinila niya ako palapit at niyakap nang mahigpit—‘yung yakap na nagsasabing babalik ka, at may naghihintay sa’yo. “Kahit gaano pa kabigat ang sasabihin niya… huwag mong hayaang baguhin ka niyan,” bulong niya, idinikit ang pisngi sa dibdib ko. “You know who you are. And so do I.” Hinalikan ko siya nang dahan‑dahan—maikli lang pero puno ng katatagan. “Babalik ako agad. Just stay close, okay?” Ngayon, nak