Todos os capítulos de ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Capítulo 101 - Capítulo 110

“อื้อ เสียว อ่าา~”วีว่าร้องครวญครางออกมาอย่างต่อเนื่อง พลางแอ่นสะโพกให้เขาปรนเปรอได้อย่างเต็มที่ มือเล็กจิกลงบนแขนแกร่งจนเลือดซิบ เพื่อระบายความวาบหวิวที่ได้รับ“อ่าา~ พี่คะ เสียวจัง เค้าเสียว…”คำพูดและเสียงครางหวานๆ ของเธอ ทำเอาเขากัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามขมับ เพื่อพยายามข่มอารมณ์คุ กรุ่นที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายจากนั้น เอเดนจึงกระแทกนิ้วใส่ช่องทางรักของเธออย่างถี่รัว เพื่อส่งคนตัวเล็กไปให้ถึงฝั่งฝันไม่นานนัก ภายในของเธอก็ขมิบตอดเรียวนิ้วหนาอย่างรุนแรง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีใสออกมาจนชุ่มง่ามนิ้ว“พอใจหรือยัง หืม?” เขาเอ่ยถามในขณะที่ดึงนิ้วออกจากรูคับแคบ“เค้าอยากได้อีก อยากได้อันนี้ของพี่...” เธอเอื้อมมือมาลูบแก่นกายของเขาผ่านทางเนื้อผ้ากางเกงวอร์มเบาๆ ซึ่งตอนนี้มันโคตรแข็งและผงาดพร้อมออกรบเป็นอย่างมาก“อ่าา~ อย่าลูบดิ เดี๋ยวพี่ก็แตกหรอก”ทันทีที่เขาพูดจบ วีว่าก็ลุกพรวดขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขาอย่างรวดเร็ว ทำให้กลางกายสาววางทับลงบนท่อนเอ็นพอดิบพอดี จากนั้นเธอจึงพูดอย่างยั่วยวนกัน“งั้นมาแตกในตัวเค้าดีไหมคะ”เธอค่อยๆ ร่อนเอวใส่แก่นกายของเขาทั้งที่มีเสื้อผ้าขวางกั้น ซึ่งท

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจและสับสน คือ เขาไม่แตะต้องตัวเธอเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่แววตาและอาการของเขากลับบอกชัดเจนว่าต้องการเธอ“แล้วทำไมพี่ถึงไม่เอาเค้าล่ะคะ?” คนตัวเล็กเลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ หรือเธอไม่น่าเอาขนาดนั้นเลยเหรอ?เอเดนมองสบตากับเธออย่างจริงจัง ก่อนจะพูดขึ้น“พี่อยากให้น้องรู้ไว้ว่าตอนพี่เงี่ยน พี่ก็ไม่ได้เอาทุกคนที่อยู่ตรงหน้าหรอกนะ”คำตอบของเขา ทำเอาร่างบางนิ่งไปชั่วขณะ เธอพยายามคิดตาม...แล้วก็ยิ่งรู้สึกได้ว่ามันคือความจริง ซึ่งเธอทั้งยั่วยวนและอ่อยเขาขนาดนั้น แต่เขากลับไม่แม้แต่จะแตะต้องเธอเลยสักนิด เขาควบคุมตัวเองได้ดีเกินไป ดีจนเธอไม่รู้จะรู้สึกยังไงกับมันในระหว่างที่วีว่ากำลังจมอยู่กับความคิด เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ตอนนั้นที่พี่มีอะไรกับเราอ่ะ พี่ไม่ได้ทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ…พี่ตั้งใจ ตั้งใจในทุกๆ ท่าจริงๆ”คำพูดนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่างในร่างกายเธอให้ลุกพรึบ วีว่าขบเม้มริมฝีปากแน่น พยายามข่มอารมณ์ร้อนวูบวาบในอกไม่ให้แสดงออกทางสีหน้า“อือ...เค้ากลับก่อนนะ” เธอพูดอย่างรวดเร็ว โดยไม่สบตากับเขา ก่อนจะลุกลงจากเตียงด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน แล้วรีบคว้ากระเป๋าสะพาย

มือหนาผลักไหล่ของอีกฝ่ายออกห่างทันที พลางจ้องมองด้วยสายตาดุดัน“ทำเชี่ยอะไรของมึงวะ” เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจวีว่าหันมาด้วยความตกใจ เธออ้าปากเล็กน้อย ก่อนจะรีบถามกลับอย่างรวดเร็ว“พี่ทำอะไรเนี่ย? มาที่นี่ได้ยังไง”สิ้นเสียงหวาน สายตาคมที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเมื่อครู่ก็อ่อนลงทันที เมื่อหันมาสบกับดวงตากลมโตของเธอเอเดนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดกับท่าทีเมื่อครู่ราวกับคนละคน“มาหาน้องไงคะ แล้วเมื่อกี้…กำลังทำอะไรอยู่ หืม?” เขาเอ่ยขึ้น พลางมองเธออย่างรอคำตอบ“ไม่มีอะไรค่ะ” วีว่ารีบตอบกลับทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลบสายตาแพรวพราวของอีกฝ่ายแต่คำตอบนั้นกลับยิ่งกระตุ้นบางอย่างในใจเขาให้เดือดพล่านเอเดนค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก จนแผ่นหลังบางแนบชิดไปกับชั้นหนังสือ แทบไม่มีช่องว่างให้เธอได้หลีกหนี“ไม่น่ารักเลยนะคะ ยืนคุยกับผู้ชายแบบนี้ พี่ไม่โอเคเลย” เขาก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชิดใบหูเล็ก จนลมหายใจอุ่นร้อนแตะลงบนผิวเนื้อเบาๆวีว่าใบหน้าแดงซ่าน พลางเม้มริมฝีปากแน่นพยายามข่มความประหม่าเอาไว้ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอีกครั้ง พร้อมกับพูดเสียงเบา“มันไม่เกี

“นั่นไง มีคนโทรตามแล้ว” เธอเอ่ยขึ้นอย่างโล่งอก พร้อมกับใช้สองมือดันไหล่กว้างให้ขยับออกห่าง“ช่างมัน” เขาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของเธอต่อวีว่าสะดุ้งเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอด้วยความตกใจ“อื้อ..ถ้าพี่ทำตัวเกเร เค้าจะไม่ให้อึ๊บนะ”สิ้นเสียงของเธอ เอเดนชะงักทันที พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมกับยัดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างจำยอม ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเจ้าปัญหาออกมากดรับสาย“ไอ้เชี่ยคลาส มึงมีอะไร แม่งขัดจังหวะฉิบหาย” เขาเอ่ยออกไปอย่างหัวเสียทันที(กี่โมงแล้วไอ้สัส รีบมา...จะได้ทำให้มันเสร็จๆ ไป) เสียงจากปลายสายตะโกนกลับมาด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน“ขอเลทสักชั่วโมงได้ไหมวะ” เขาต่อรองเสียงนิ่ง สายตายังคงจ้องมองคนข้างๆ(อย่าคันไอ้เหี้ย มึงรีบมาเลย ถ้ามาช้ามึงทำคนเดียวเลยนะเว้ย)“เออๆ เดี๋ยวกูรีบไป...”พูดจบ เขาก็กดวางสายทันที แล้วหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ กันด้วยสายตาออดอ้อน“ไม่อยากไปเลยอ่ะ พี่อยากอยู่กับเรา”วีว่าหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดูกับท่าทางของเขาในตอนนี้“งอแงเป็นเด็กไปได้ รีบไปทำงานเลยค่ะ”ทันใดนั้น เอเดนจึงยื่นหน้ามาใกล้กัน พลางชี้นิ

“รู้ใช่ไหมคะ ว่าเด็กดื้อที่ชอบพูดโกหก จะต้องถูกลงโทษแบบไหน?” เขาพูดกระซิบชิดใบหูเล็กประโยคนั้นไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังก้องอยู่ในหัวของเธอ คนตัวเล็กตัวสั่นระริก หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มจนแทบไม่เหลือแรงยืน“พี่คะ คือเค้า…อื้อ~”ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงบนกลีบปากบางอย่างรวดเร็วเขาขบเม้มเรียวปากของเธอตามแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน จนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากเมื่อจูบคนตัวเล็กจนพึงพอใจ เอเดนจึงถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“พี่ขอมือถือเราหน่อย”วีว่าล้วงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูออกมาให้เขาอย่างว่าง่ายเอเดนรับมาทันที พลางกดจิ้มหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง เพื่อส่งข้อความไปบอกเพื่อนของเธอว่ากลับคอนโดแล้ว ก่อนจะเก็บมันยัดใส่ในกระเป๋ากางเกงยีนของตัวเอง“ขอกุญแจรถด้วย” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้งวีว่าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะยื่นกระเป๋าทั้งใบให้กับเขา แต่กลับต้องชะงัก เมื่อเห็นอีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้น พร้อมสายตาคมกริบที่จ้องมองเธออย่างไม่พอใจกัน“นี่ประชดพี่เหรอคะ? อยากโดนเย็บบนรถใช่ไหม หืม?”ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไรกลับไป มือ