Alle Kapitel von ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Kapitel 161 – Kapitel 170

คนตัวเล็กพยักหน้ารับช้าๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง เพื่อปกปิดความรู้สึกบางอย่างที่หน่วงอยู่ในอก“อือ…ได้ดิ ฉันไปไหนมาไหนเองบ่อยจะตาย”“อืม!” เขาตอบสั้นๆ แฟร์รี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจ“แล้ว…เมื่อกี้คือแฟนพี่เหรอคะ?”ทว่าเขายังไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงเรียกของคนที่อยู่ด้านในร้านก็ดังขึ้น “โฬม!”เซญ่ารีบก้าวออกมาจากร้าน สีหน้าแสดงถึงความร้อนใจเล็กน้อย“ออกมาทำไม โฬมกำลังจะเข้าไปแล้ว” พูดจบ เขาก็เอื้อมมือโอบเอวเซญ่าเบาๆ ก่อนจะพาเธอเดินกลับเข้าไปในร้านโดยไม่หันกลับมามองด้านหลังแม้แต่น้อยแฟร์รี่ได้แต่มองตามแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินเคียงกันเข้าไปในร้าน หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบแน่นความเจ็บแปลบแล่นวูบขึ้นมาอย่างกะทันหัน จุกจนแทบหายใจไม่ออก เพราะเธอได้ยินทุกคำที่เขาพูดและรู้ว่าผู้หญิงคนนั้น...คือแฟนเก่าของเขาทันทีที่เธอหันหลังเดินออกมา จู่ๆ หยดน้ำตาก็รินไหลลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจห้ามได้“เขาเป็นแฟนเก่ากัน ไม่ใช่แฟนปัจจุบันสักหน่อย จะร้องไห้ทำไมเนี่ย…” พูดพลางยกหลังมือเช็ดน้ำตาออกลวกๆ“แต่ถ่านไฟเก่า มันสามารถปะทุได้ทุกเมื่อนะ” เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจาก

ทางด้านของโฬมหลังจากที่เซญ่าขอแวะมาที่คอนโดของเขา เธอก็หิ้วอาหารติดมือมาด้วย แต่ระหว่างทางขึ้นไปยังห้อง กลับบังเอิญเจอแฟร์รี่อยู่ภายในลิฟต์ โฬมจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเธออยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกหลากหลายพุ่งขึ้นมาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัวทันใดนั้น เซญ่าก็หันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงปกติ“เราชวนน้องเขามากินข้าวด้วยกันดีไหมโฬม”เขาเหลือบตามองไปทางแฟร์รี่เล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือกของเธอ ทำให้เขาตอบปฏิเสธทันที“เรากินกันสองคนดีกว่า” ไม่นาน ลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงยังชั้นแปด แฟร์รี่รีบเดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างรวดเร็วโฬมได้แต่มองตามแผ่นหลังบางที่ค่อยๆ ไกลออกไป จนประตูลิฟต์ปิดลง พร้อมกับความรู้สึกที่ตีกันวุ่นอยู่ภายในใจเมื่อมาถึงห้อง ชายหนุ่มก็เดินไปเสียบสายชาร์จแบตโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะจัดการเทอาหารลงใส่จาน แล้วนำเข้าไมโครเวฟเพื่ออุ่นอีกครั้งจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าน้ำเปล่าหมด จึงหันไปพูดกับเซญ่า“เดี๋ยวโฬมจะลงไปซื้อน้ำเปล่า ญ่าจะเอาอะไรไหม?”“เอาน้ำโค้กด้วยก็ได้” เซญ่าตอบกลับ“อืม…” เขาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องลงไปยังมินิมาร์ทด้านล่างทันทีหลังจากที่โฬมเดินออกไปได้ไม่นานนัก เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาที

อีกฟากฝั่งในขณะที่โฬมกำลังนั่งเรียนวิชาสำคัญของอาจารย์วิเชียรอยู่นั้น โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนก็สั่นขึ้นเบาๆ เขารีบล้วงมือไปหยิบมาดูด้วยความเคยชินหน้าจอสว่างวาบขึ้นทันที เผยให้เห็นแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันหนึ่งที่ปรากฏอยู่กลางหน้าจอFraya กำลังไลฟ์สด เข้ามาดูเลย!!นิ้วหนารีบกดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว เขาตั้งค่าปิดการปรากฏตัวและออนไลน์เอาไว้ จึงไม่มีใครเห็นว่าเขาอยู่ในห้องไลฟ์สดของเธอดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าสวยอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมกับอ่านคอมเมนต์ที่ไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสายทันใดนั้น คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นผื่นแดงขึ้นตามแขนเรียวของเธอ ก่อนที่สายตาจะเลื่อนอ่านคอมเมนต์ให้กำลังใจจำนวนมากความหงุดหงิดค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงของเธอ ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร จึงรีบหันไปถามเทรย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ทันที“กูยืมหูฟังหน่อยดิ”“เอาไปทำเชี่ยไร ตั้งใจเรียนสิวะ” เทรย์ว่า“แป๊บเดียวไอ้สัส! เอามายืมหน่อย” “เออๆ”จากนั้น เทรย์ก็หยิบหูฟังไร้สายออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขาโดยไม่พูดอะไรไม่รอช้า โฬมรีบคว้าหูฟังมาสวม แล้วเชื่อมต่อทันทีเพื่อฟังเสียงของเธอด้วยใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างไ

“เจ็บอะไรของเธอ?” เขาถามกลับ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจดวงตาคู่สวยแดงก่ำราวกับพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอมองสบตากับเขา แล้วเอ่ยออกไปตามความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก“ฉันชอบพี่…แล้วพี่คิดว่าฉันจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ? ที่เห็นพี่อยู่กับพี่เซญ่า ที่รู้ว่าพี่เอากัน ฉันแม่งโคตรเจ็บเลย ฮึก! เจ็บเหมือนจะขาดใจ เจ็บจนป่วยเข้าโรงพยาบาล พี่รู้บ้างไหม? แล้วกว่าฉันจะดีขึ้นได้ขนาดนี้ มันไม่ง่ายเลยนะเว้ย ฮึก! ฮือ…” เธอรีบยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ ทันทีโฬมยืนนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมสบกับเธอโดยไม่พูดอะไร ความเงียบปกคลุมระหว่างพวกเขา ทว่าภายในใจของคนตัวโตกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะเอื้อมมือไปจับใบหน้าสวยเพื่อเช็ดน้ำตาออกให้กับเธอ“อย่าร้อง…” เขาเอ่ยเสียงเบา“แฟร์ขอร้องนะพี่โฬม พี่ปล่อยแฟร์ไปเถอะนะ ถือว่าสงสารแฟร์เถอะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน พลางมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและน่าสงสาร“ไม่…” เขาตอบสั้นๆ เพราะเขายังไม่อยากปล่อยเธอไปในตอนนี้ เขายังอยากมีเธออยู่ในชีวิตต่อไปแฟร์รี่ปัดมือหนาที่จับใบหน้าสวยออกอย่างรวดเร็ว พลางมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

“ปล่อยน้องกูนะไอ้เหี้ย” ช็อปเปอร์พูดขึ้น ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าไปชกใบหน้าของโฬมอย่างเต็มแรงผลัวะ!โฬมดันลิ้นใส่กระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด สายตาดุดันจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย แล้วพูดขึ้น“มึงต่อยกูเหรอ?”ไม่ทันขาดคำ เขาก็สวนหมัดกลับทันทีผลัวะ! ผลัวะ!ทั้งคู่ผลัดกันชกอย่างเดือดดาล โดยไม่มีใครยอมใคร“พี่โฬมหยุด! พี่เปอร์…หยุดเดี๋ยวนี้นะ” แฟร์รี่ตะโกนสุดเสียง เพื่อพยายามห้ามทั้งสองคน แต่กลับไม่มีใครฟังเสียงของเธอเลยสักนิดผลัวะ! ตุบ!ตุบ!“ใครก็ได้…ช่วยห้ามพวกเขาที” เธอร้องลั่น น้ำตาเอ่อล้นจนไหลลงมาอาบแก้มเนียน ทว่าคนรอบข้างกลับยืนนิ่งเฉย ไม่มีใครขยับเลยสักคนผลัวะ! ผลัวะ!ในที่สุด เธอก็รวบรวมความกล้า เดินเข้าไปกลางวงเพื่อหวังจะหยุดพวกเขา แต่แล้ว...พลั่ก!แรงผลักที่ไม่ตั้งใจทำให้ร่างบางล้มกระแทกพื้นอย่างแรง“อ๊ะ! โอ๊ยยย” เสียงร้องของเธอ ทำให้ทั้งสองฝ่ายชะงัก ก่อนจะหันขวับมามองทันที“แฟร์รี่…” โฬมเอ่ยเสียงเบา สีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดทันใดนั้น ช็อปเปอร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาน้องสาวอย่างรวดเร็ว“น้องเป็นอะไรไหม?” เขาถามเสียงสั่น พลางก้มลงจับตัวเธอไว้ด้วยความเป็นห่วงคนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบใบหน้าพี่ชา