Alle Kapitel von ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Kapitel 171 – Kapitel 180

“ชอบเขา แล้วรำคาญเขาเนี่ยนะ” คลาสขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจบทสนทนาเงียบลงเล็กน้อย ก่อนที่เอเดนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่แฝงความหมายบางอย่าง“มันอาจจะไม่ชอบแล้วก็ได้”บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เอเดนจะพูดขึ้นอีกครั้ง“กูว่ามันชอบน้องแฟร์รี่ว่ะ”“แต่กูว่ามันยังชอบเซญ่าอยู่” คลาสว่าเอเดนหันไปมองคลาสทันที แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ“งั้นต้องพิสูจน์…”“พิสูจน์ยังไงวะ?” เทรย์ถามพลางขมวดคิ้ว มองอีกฝ่ายอย่างสงสัยทันใดนั้น เอเดนก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ“เดี๋ยวกูจัดการเอง” สามวันต่อมาโฬม เทรย์ และคลาส นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ตึกวิศวกรรมศาสตร์ พวกเขาพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาพวกผู้ชายไม่นานนัก เอเดนก็เดินเข้ามา ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงตรงหน้าของเขา“ไปไหนมาวะ?” คลาสถามทันทีที่เห็นหน้า“หาเมียสิวะ” เอเดนตอบ พลางเหลือบมองโฬมที่ก้มหน้ากดโทรศัพท์นิ่งๆ แล้วยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดขึ้น“เออ! บริหารเขาไม่มีกฎห้ามจีบน้องรหัสใช่ไหมวะ” เทรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางย้อนถามกลับ“มึงถามทำไม?”เอเดนเหลือบมองโฬมอีกครั้ง แต่เจ้าตัวก็ยังคงจ้องโทรศัพท์ ไม่แสดงท่าทีใดๆ เขาจึงพูดต่อ

@ตึกคณะบริหารธุรกิจในขณะที่แฟร์รี่กำลังนั่งพูดคุยกับวีว่าเรื่องซีรีส์เกาหลีที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่นั้น จู่ๆ วีว่าก็เหลือบไปเห็นใครบางคนด้านหลังแฟร์รี่ พลางยิ้มกว้างออกมาทันที“พี่ลืมอะไรเหรอคะ?” วีว่าเอ่ยถามคนที่เดินเข้ามาด้านหลังของเพื่อนสาว“เปล่าค่ะ พี่แค่อยากมาหาน้อง” เอเดนตอบกลับทันควัน พลางเดินไปนั่งข้างแฟนสาวทันใดนั้น แฟร์รี่ก็หันไปสบสายตากับอีกคนเข้าอย่างจัง เธอจึงรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็ววีว่าขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าโฬมยืนมองแฟร์รี่อยู่เงียบๆ จึงเอ่ยถามขึ้น“แล้วพี่โฬมมาหายัยแฟร์เหรอคะ?” แฟร์รี่รีบเงยหน้ามองเพื่อนสาวทันที ก่อนจะหันไปมองเขาแวบหนึ่ง แล้วตอบกลับโดยเร็ว“กูกับพี่โฬมไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่ได้มาหากูหรอก”“แล้วพี่โฬมมาหาใครคะ?” วีว่าหันไปถามโฬมอีกครั้งเขาจ้องมองร่างบางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเอเดน แล้วพูดขึ้น“พี่แค่…มาส่งไอ้เดนอะ”“อ๋อออ” วีว่าพยักหน้ารับเข้าใจทันทีไม่นานนัก คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกอึดอัดเมื่อสายตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอไม่วางตา จึงเงยหน้าพูดกับวีว่า“มึง! กูขึ้นไปรอบนตึกนะ”“อืม เดี๋ยวกูตามไป” วีว่าพยักหน้ารับ พลางตอบกลับออกไป

@ผับ Aloft ย่านมหาวิทยาลัยบรรยากาศภายในผับคึกคักเหมือนเช่นทุกคืนที่ผ่านมา ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามาเพื่อปลดปล่อยความเหน็ดเหนื่อยจากวันอันแสนหนักหน่วงภายในห้องวีไอพี โฬมยืนกอดอกพิงผนังมองดูกลุ่มเพื่อนของเขากำลังสวีทหวานกับแฟนสาว พลางกลอกตาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่จนกระทั่ง…แฟร์รี่เดินเข้ามาพร้อมกับเขตแดน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกคุกรุ่นแล่นวาบขึ้นมาในอกทันที“อ้าว! ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะ?” วีว่าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นแฟร์รี่เดินเคียงมากับเขตแดน“รถกูสตาร์ทไม่ติดอะ พี่เขตโทรมาพอดี ก็เลยอาสาแวะมารับ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม พลางชำเลืองมองไปทางโฬมเล็กน้อย“อ๋อ นั่งก่อนๆ” สิ้นเสียงของเพื่อนสาว แฟร์รี่ก็เดินไปนั่งโซฟาตัวที่ว่างทันที โดยมีเขตแดนเดินตามมานั่งเก้าอี้ข้างๆทันใดนั้น โฬมก็เดินตรงเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับแฟร์รี่แบบไม่บอกกล่าว มือหนาวางพาดบนพนักพิงด้านหลังเธออย่างแนบเนียนคนตัวเล็กเบิกตากว้าง พลางหันไปมองเขาด้วยความงุนงง ทว่าโฬมกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเรียบ“วันนี้แต่งตัวน่ารักนี่ ไม่โชว์นมเหมือนทุกครั้ง”คำพู

แฟร์รี่รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการหนีบางอย่างที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ เธอยืนหยุดอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ พลางมองเงาสะท้อนของตัวเอง ในตอนนี้ใบหน้าสวยแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนริมฝีปากอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อคำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ซ้ำไปซ้ำมา…“ไม่รู้ว่าชอบหรือเปล่า แต่ไม่อยากให้ใครอยู่ใกล้เธอ”“ฉันอยากมีเธออยู่ในชีวิต…ได้ยินไหมวะ! ว่าฉันอยากมีเธอในชีวิต”คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดปากทั้งสองข้าง แทบจะกลั้นเสียงกรี๊ดจากความดีใจไว้ไม่อยู่ ร่างบางยืนบิดไปมาด้วยท่าทีเขินอายอย่างน่าเอ็นดูอยู่พักหนึ่ง ทว่าจู่ๆ ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขามีใครบางคนอยู่ในใจ รอยยิ้มจึงค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าสวยอย่างช้าๆ“เขาแค่เมา…ก็เลยพูดอะไรไม่คิด” เธอพึมพำกับตัวเองแผ่วเบา ทว่าหัวใจดวงน้อยกลับไม่ยอมเชื่ออย่างที่ปากพูด มันยังคงเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมาจากอก จนเธอต้องยกมือขึ้นทาบไว้บนหน้าอก พยายามสะกดความรู้สึกนั้นไม่ให้เอ่อล้นออกมาอีกครั้งเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง เมื่อคนตัวเล็กเรียกสติคืนมาได้ เธอจึงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องวีไอพีเช่นเดิม

เช้าวันใหม่แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนขนาดใหญ่ โฬมค่อยๆ ลืมตาตื่นอย่างเชื่องช้า มือหนาควานหาใครบางคนที่นอนอยู่ข้างกาย ทว่ากลับพบแต่ความว่างเปล่า ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบดีดตัวลุกพรวดขึ้นทันที ทันใดนั้น เขาก็เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะกดโทรออกหาใครบางคนทว่าเมื่อหน้าจอสว่างวาบ ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชั่นสีเขียวก็ปรากฏอยู่กลางหน้าจอFairy : ฉันซื้อโจ๊กกับยาแก้แฮงค์วางอยู่บนโต๊ะด้านนอก พี่อย่าลืมกินด้วยล่ะทันทีที่อ่านจบ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่เขาจะลุกจากเตียงแล้วก้าวออกไปยังด้านนอกอย่างรวดเร็วไม่รอช้า โฬมรีบแกะถุงโจ๊กออก ก่อนจะเทใส่ชามอย่างคล่องแคล่วจากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดถ่ายรูปแล้วอัปลงสตอรี่ทันที พร้อมแคปชั่นสั้นๆ ‘ขอบคุณครับ’เขานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ขณะตักโจ๊กเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ความสุขเล็กๆ ในยามเช้าแผ่ซ่านไปทั่วอกไม่นานนัก เขาก็จัดการโจ๊กในชามจนเกลี้ยง จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายภาพชามเปล่า แล้วส่งไปให้แฟร์รี่ทันทีRome : พี่กินหมดแล้ว ขอบคุณน