All Chapters of คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล): Chapter 21 - Chapter 30

บทที่21 กูตายแน่ ๆ คืนนี้ครืดดด ครืดดดด “ฮัลโหลค่ะ” (เกลแต่งตัวเสร็จรึยังครับ ที่บ้านน้องเกลให้พี่เข้าไปรับ) “เสร็จแล้วค่ะ” (อีกครึ่งชั่วโมงพี่ถึงครับ ตอนนี้พี่ขับรถออกมาแล้วถึงแล้วพี่ทักอีกทีนะครับ) “ได้ค่ะ” วางสายจากไมเลอร์อบิเกลเริ่มทำหน้ากลุ้มใจขึ้นมาทันที เธอบอกมาวินว่าจะไปงานพร้อมกับคนรถที่บ้านแล้วตอนนี้กลับเป็นไมเลอร์มารับถ้ามาวินรู้เข้ามีหวังเป็นเรื่องอีกแน่ “มึงเป็นอะไร ใครจะเข้ามารับมึง” “ลูกชายเพื่อนแม่จะเข้ามารับไปงานนะสิ” “เชี่ยแล้วไหมล่ะ มึงบอกไอ้วินมันว่าไง มันรู้เข้าตัวมึงไม่ต้องมีรอยรักประกาศติดทั่วหน้าเลยเหรอวะ” ริชชี่เริ่มจะกลุ้มใจแทนเพื่อนแล้วสิ “ช่างแม่งเถอะ! กูก็ไม่รู้จะทำไงแล้ววินมันก็ไม่รู้จะอะไรกับกูหนักหนาผู้หญิงมันก็มีเยอะแยะแล้วบ้านกูก็ไม่รู้อะไรหนักหนาเหมือนกันขยันหาหนุ่ม ๆ มาแนะนำให้กูรู้จักเหลือเกินเหมือนกับกลัวกูจะหาผัวไม่ได้งั้นแหละ มึงดูดิริชชี่กูสวยขนาดนี้อายุก็แค่นี้บ้านกูไม่รู้จะรีบให้กูมีคู่ไปไหน” อบิเกลส่าย

บทที่23 เด็กมาวิน ร่างหนาตอนนี้ถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวหนาเผยให้เห็นความแข็งแรงของร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจากการออกกำลังกายมาอย่างหนัก ลำแขนแกร่งเข้ามาโอบกอดร่างบางจากด้านหลัง “วันนี้เธอสวยมากเกล” มือหนารูดซิปชุดเดรสจากด้านหลังออกจนชุดหล่นไปกองอยู่กับพื้นเผยให้ร่างขาวผ่องที่มีก้อนเนื้อกลมกลึงสองก้อนที่ใหญ่โตที่มีที่ปิดจุกอันเล็กปิดบังยอดอกเอาไว้ สองมือใหญ่เข้ามากอบกุมขย้ำสองเต้าอย่างมันมือ “อะ อ่า ไม่เอาได้ไหม ยังเจ็บอยู่เลย” เสียงใสครางสะท้านออกมาเมื่อนิ้วยาวเขี่ยที่ปิดจุกอันเล็กหลุดออกไปแล้วนิ้วยาวก็เขี่ยที่ปลายยอดอกปลุกเร้าจนแข็งเป็นไต “ไม่ได้แล้ววะ ลูกชายฉันตื่นมาผงานเต็มตัวแล้ว” ไม่พูดเปล่ามาวินก็แอ่นท่อนเอ็นที่แข็งเต็มลำถูไปกับบั้นท้ายกลมกลึงที่เปลือยเปล่า “เอาหน้ากระจกนี่แหละเกล ฉันชอบมองหน้าเธอเวลาเธอเสียว” มือหนากดตัวของอบิเกลให้ก้มลงเล็กน้อยแล้วรีบปลดผ้าเช็ดตัวโยนทิ้งไปที่พื้น ลิ้นสากไล่เลียตามแผ่นหลังขาวเนียนและมือหนาก็บีบเคล้นที่ก้นงามงอนจนขึ้นรอยนิ้วมือ เจ้าของเรือนร่า

บทที่25 มึงรักมันไหม มาวินเขาพอรู้จักตามข่าวหน้าเพจมหาลัยอยู่บ้างว่าควงสาว ๆ ไม่ซ้ำหน้าแต่ในบรรดาสาว ๆ เหล่านั้นไม่เคยมีชื่อของอบิเกลเกี่ยวข้องด้วยเลยสักครั้ง งานของคณะหรือกิจกรรมของอื่น ๆ ที่มีอบิเกลร่วมด้วยเขาก็ไม่เคยเห็นมาวินเข้ามาเฉียดใกล้เลยสักครั้งแล้วสองคนนี้ไปรู้จักกันได้ยังไง ในครั้งนี้ไม่ใช่แค่แดนดินที่สงสัยคนที่อยู่ในโรงอาหารทั้งหมดก็กำลังอยากรู้อยากเห็นด้วยเหมือนกัน “เพื่อนที่โรงเรียนเก่านะคะ” อบิเกลตอบแดนดินแต่คำตอบมันให้มาวินถึงกับควันออกหูด้วยความโกรธ “มั่นใจว่าเพื่อน” เขาหันไปถามย้ำกับคำตอบของอบิเกลอีกรอบ “นายมีอะไรวิน โน่นที่ของนายเด็กนายกำลังไม่พอใจอยู่นายรู้ตัวไหมฮะ” “กินอิ่มแล้วก็ลุก” มาวินดึงมืออบิเกลให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินออกจากโรงอาหารไม่สนใจใครจะมองและไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนตัวเองและเพื่อนของอบิเกล “วินนายเป็นบ้าอะไรห๊ะ” พอเดินพ้นจากโรงอาหารแล้วอบิเกลก็สะบัดมือออกแล้วถามตะคอกเขาเสียงดัง “เธอแรดนักรึไง ไปนั่งให้มันจีบอยู่ได้” มาวินคอกใส่อบิเกลเหมือนกัน เขาข่มอารมณ์ไ

บทที่27 อย่าใส่ใจคำพูดให้ดูที่การกระทำดีกว่า “มึงเข้าไปดูเกลเถอะ พยาบาลเขาออกมาเรียกแล้ว” เกรทดันตัวมาวินที่ให้เข้าไปในห้อง “จะลุกขึ้นมาทำไม” พอเข้าก็เห็นร่างบางกำลังยันตัวเองลุกขึ้น “วิน หิวน้ำ” เสียงแหบแห้งเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบา “รอเดี๋ยว” มาวินเดินออกไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำ “กินน้ำแล้วก็กินยาต่อเลย” มือหนายื่นเม็ดยาที่หมอได้จัดเอาไว้ให้ “เดินยังไงให้รถเฉี่ยวได้วะ” “เฮอะ! ไม่ว่าสักวันจะตายไหมถามจริง ๆ เถอะ” “แล้วเธอไม่ก่อเรื่องสักวันมันจะตายไหมเกล” เสียงเข้มกระแทกกลับ “ยังปวดหัวอยู่ไหม” พอมองเห็นใบหน้าซีดก็อดเป็นห่วงไม่ได้แต่ก็ยังใช้น้ำเสียงห้วนเอ่ยถาม “ปวดอยู่นิดหน่อยแต่ไม่มาก” เกลเอ่ยตอบเสียงเบา “ร้องไห้เหมือนจะตายแผลแค่นิดเดียว” มาวินบ่นอย่างไม่จริงจังหนัก “ก็ตกใจเลือดอ่ะ มันไหลออกมาเยอะจนจะเป็นลมเลยนะ” “จะลุกได้ยังจะได้กลับสักที เสียเวลากับเธอมานานแล้วรู้ไหม” “ถ้าฉันทำนายเสียเวลามาก นายก็กลับไปได้เลยฉันโทรใ

บทที่29 ยังไม่เบื่อ ออสตินมองไปที่มาวินที่กำลังนั่งทำแผลให้อบิเกลแล้วยังลุกมาเตรียมข้าวให้ที่โต๊ะอีก อบิเกลไม่ต้องร้องขอเพราะมาวินนั่นทำให้เองทุกอย่างเรียกว่าดูแลประดุจเจ้าหญิง เตรียมข้าวเสร็จก็เรียกอบิเกลให้มานั่งทาน ทานข้าวเสร็จก็เตรียมยามาให้ เพื่อนทุกคนมองหน้ากันอย่างเข้าใจตรงกันว่าตอนนี้มาวินมันหลงรักอบิเกลจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วแต่มันยังไม่รู้ตัว “จะนอนไหมจะไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้” ทานข้าวอิ่มอบิเกลก็มานั่งทำตาปรืออยู่ที่โซฟาจนมาวินเห็นเข้า “มึงก็ให้เกลเข้าไปนอนในห้องสิวะ ข้างนอกเสียงดังจะนอนยังไงหลับลง” เกรทบอกมาวิน “นอนข้างนอกนี่แหละทานยาไปแล้วไม่นานก็หลับ หมอบอกทานยาแล้วจะง่วงมาก” มาวินตอบแล้วลุกเข้าไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้เกลนอนที่โซฟาใกล้ ๆ ตัวเอง “ทำไมไม่ให้เขาไปนอนในห้องวะ มึงจะทรมานเกลทำไมกูไม่เข้าใจ” ไคโรพูดออกมาด้วยความเห็นใจคนป่วย “หมอบอกอาจจะมีไข้ กูขี้เกียจเดินเข้าเดินออกไปดูพวกมึงพอใจยัง” มาวินตอบแล้วจัดที่นอนให้กับเกล “ครับ พวกผมพอใจแล้วครับ” ไคโรตอบกลับเสียงห