جميع فصول : الفصل -الفصل 30

30 فصول

บทที่ 14 มอมเมาน้องสาวคนโปรด (1)

สุ่ยตัวตัวลอบมองคนทั้งสองผ่านช่องแคบม่านประตู ใบหน้าจิ้มลิ้มยับยู่เมื่อเห็นรอยยิ้มอันสนิทสนมของคนด้านใน“พี่หญิงตัวตัว”“ชู่ว…”เสี่ยวเป้ยเม้มปากจนห้อเลือด ดวงตากลมหลุกหลิกไปมา ปลายนิ้วสะกิดต้นแขนหญิงสาวเบา ๆ “พี่หญิงตัวตัวแอบฟังเช่นนี้เป็นคนไม่ดีนะขอรับ”“เจ้าเงียบไปเลย ไม่เห็นหรือว่าหมอจ้าวคนนั้นจ้องจะเขมือบพี่หญิงของเราแล้ว”เสี่ยวเป้ยเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้าตาปริบ ๆ “เขมือบหมายถึงสิ่งใดขอรับ”สุ่ยตัวตัวกระซิบ “เขาคนนั้นจะมาแย่งพี่หญิงไปจากเรา เจ้ายอมได้หรือ”เสี่ยวเป้ยมองตามปลายนิ้วเรียวที่ลอบชี้ผ่านช่องแคบเข้าไป หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้ใกล้ชิดพี่สาวเช่นนี้ หากจ้าวจิ่วถงหวังมาแย่งความสนใจของนางไปจากเขาจริงเขาก็พร้อมปกป้องนางทุกเมื่อ“หมอซู ที่เจ้าพูดถึงเรื่องผ่าตัด การรักษาเช่นนี้ทำได้จริงหรือ” จ้าวจิ่วถงถามด้วยความใคร่รู้ซูเมิ่งหลานตอบ “ทำได้แน่นอน แต่ว่าต้องมีอุปกรณ์การแพทย์ที่เหมาะสม ที่ขาดไม่ได้คือความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่เช่นนั้นหากเกิดความผิดพลาดก็ไม่ต่างจากการฆ่าคน”จ้าวจิ่วถงตาเบิกโพลง เขาขยับ
last updateآخر تحديث : 2026-06-06
اقرأ المزيد

บทที่ 14 มอมเมาน้องสาวคนโปรด (2)

สุ่ยตัวตัวกอดเสี่ยวเป้ยแน่น เด็กทั้งสองมองหน้ากันล่อกแล่ก ร่างกายเริ่มสั่นสะท้านไม่อาจควบคุม ดวงตากลมโตกลอกมองตามปลายนิ้วเรียวที่กรีดกรายเพื่อทำหน้าที่เลือกเข็มแต่ละอันเมื่อซูเมิ่งหลานหยุดลงที่เข็มเล็กสุด สุ่ยตัวตัวก็พ่นลมหายใจออกมาราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก‘เข็มเล็กเช่นนี้อย่างน้อยก็คงเหมือนมดกัด’ครั้นเห็นเด็กเลี้ยงแกะเริ่มอยู่ไม่สุข ริมฝีปากสีกุหลาบก็เผยยิ้มขบขันออกมาเสียงเบา“มาเถอะ ใครจะเริ่มก่อน” ซูเมิ่งหลานเปลี่ยนทิศจากเข็มขนาดเล็กไปหยิบอันใหญ่สุดสุ่ยตัวตัวตกตะลึงตาตั้งเมื่อเห็นเข็มขนาดใหญ่อยู่ในมือซูเมิ่งหลานเสี่ยวเป้ยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบกล่าวเสียงสั่น “ข้า…ข้าเป็นเด็ก เช่นนั้นให้เกียรติผู้อาวุโสก่อน พี่หญิงซู ท่านฝังเข็มให้พี่หญิงตัวตัวเถิดขอรับ”สุ่ยตัวตัวหลุดจากภวังค์ “เจ้าตัวแสบ!”“มาเถอะน้องหญิงตัวตัว พี่สาวจะฝังเข็มคลายความเจ็บปวดให้เจ้าเอง” ซูเมิ่งหลานค่อย ๆ ยื่นเข็มปลายแหลมไปตรงหน้าเด็กสาวสุ่ยตัวตัวหวาดกลัวจนตาเข ก่อนเข็มปลายแหลมจะทิ่มลึกผ่านเนื้อหนัง เสียงแหลมเล็กก็ร้องดังออกมา “ข้าไม่เอ
last updateآخر تحديث : 2026-06-07
اقرأ المزيد

บทที่ 15 เดินไม่ทัน

เซี่ยเวยทำศึกหนนี้ใช้เวลานานถึงครึ่งค่อนเดือน ทหารแนวหน้าของทั้งสองฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตายและเพลี่ยงพล้ำ หลังข้าศึกตัดสินใจถอนกำลังเขาก็ไม่ได้ไล่บี้เข้าตีต่อ ดังนั้นแม้ได้เปรียบก็ยังนับว่าเสียหายไม่น้อย การถอยเพื่อรอจังหวะรุกอีกคราจึงเหมาะกว่าการฝืนเข้าโจมตีโดยไร้แบบแผน“ท่านแม่ทัพแน่ใจหรือว่าเราจะไม่รุกต่อ ตอนนี้เรากำลังได้เปรียบมิใช่หรือ”เซี่ยเวยกวาดตามองทหารกล้าของตน แม้กำลังใจทุกคนเอ่อล้น ทว่าพละกำลังกลับเริ่มถดถอย“ไม่ต้องตาม รีบพาคนบาดเจ็บกลับไปรักษา”“ขอรับ”ส่วนทางด้านซูเมิ่งหลาน หลังเซี่ยเวยออกนำทัพได้สามวันนางก็สามารถคิดค้นสูตรยาที่ช่วยบรรเทาอาการทรมานจากพิษได้สำเร็จ แม้หนึ่งเม็ดมีประสิทธิภาพเพียงครึ่งเดือน แต่ก็ดีกว่าต้องฝังเข็มแต่ยังหลงเหลืออาการในทุกวันขณะที่นางยุ่งมากก็ยังต้องคอยรักษาระยะห่างจากจ้าวจิ่วถง นั่นเพราะต้องการตัดปัญหาเด็กน้อยงอแง ทว่านางต้องอาศัยพื้นที่ของแพทย์ทหารเพื่อทำงานจึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องพบหน้าของเขาจ้าวจิ่วถงเป็นคนรู้ความเขาไม่เคยทำให้ซูเมิ่งหลานลำบากใจ หากแต่เมื่อสบจังหวะที่สุ่ยตัวตัวเหนื่อยจะวิ่งไ
last updateآخر تحديث : 2026-06-08
اقرأ المزيد

บทที่ 16 วิถีแห่งแพทย์

ทุกเส้นทางที่เซี่ยเวยอุ้มซูเมิ่งหลานล้วนผ่านสายตาของเหล่าทหารยาม ขณะที่ทุกคนต่างก็เปลี่ยนสีหน้าไปหลายแบบ ทว่าเซี่ยเวยกลับมีใบหน้าเรียบเฉยดุจดั่งน้ำแข็งซูเมิ่งหลานแทบมุดจมแผงอกกว้างด้วยความอับอาย “ท่านแม่ทัพ ข้าเดินเองได้ ปล่อยข้าลง” เสียงใสกระซิบเซี่ยเวยทำหูทวนลม เขาไม่ตอบซ้ำยังกระชับอ้อมแขนแน่นกว่าเดิม“นี่ท่าน ไปรบนานจนแก้วหูพังไปแล้วรึ ข้าบอกว่าให้ปล่อยข้าลง”“ได้”ตุ๊บ!อั๊ก!ซูเมิ่งหลานหน้านิ่วคิ้วขมวด พลางประคองเอวที่เจ็บปวดเอาไว้ “ท่าน! นี่ท่านจงใจรังแกข้าหรือ”“ข้าเปล่า” เซี่ยเวยลอยหน้าตอบซูเมิ่งหลานพ่นลมขึ้นจมูก นางโมโหจนอยากกระโดดงับหูเขา แต่เมื่อกวาดสายตามองแขนและใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล ความหงุดหงิดทั้งหลายก็ถูกทำลายทิ้ง “ช่างเถอะ ข้าไม่รู้ว่าท่านอารมณ์เสียอะไรมา แต่ข้าจะรักษาแผลให้ท่านก่อนก็แล้วกัน”เซี่ยเวยปรายตามอง เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าตนอารมณ์เสียเรื่องใด หากแต่เขาเห็นสตรีร่างบอบบางต้องเดินขากะเผลกเพราะฝีมือตนเช่นนั้น ในใจชายหนุ่มกลับรู้สึกผิดขึ้นมา 
last updateآخر تحديث : 2026-06-09
اقرأ المزيد

บทที่ 17 เวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ (1)

น้ำอุ่นถูกเตรียมเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย ซูเมิ่งหลานจึงใช้สมุนไพรผ่อนคลายผสมลงไปอีกขั้นตอนหนึ่ง ครั้นย้ายสายตาไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ซูเมิ่งหลานก็ถึงกับสำลักน้ำลาย“ท่านแม่ทัพ นี่ท่านกำลังทำอะไรเจ้าคะ”“ข้าจะอาบน้ำก็ต้องถอดเสื้อผ้า หรือเวลาเจ้าอาบน้ำใส่เสื้อผ้าอาบด้วย” ขาสูงขยับใกล้เข้ามาทีละก้าว ส่วนมือของเขาก็ปลดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นก่อนที่ร่างสูงจะโผล่มายืนประชิดตัว ซูเมิ่งหลานก็รีบสับเท้าหนีไปด้านนอก “ท่านช่างหน้าไม่อาย ข้ายังผสมเครื่องหอมอยู่ เหตุใดไม่รอให้ข้าออกมาก่อน”ซูเมิ่งหลานได้ยินเสียงทุ้มขบขันบางเบา ใบหน้าเกลี้ยงก็ร้อนผ่าวจนสีแดงก่ำ “หมอซูนี่ความจำแย่จริง ๆ ปกติก็กล้าจับข้าแก้ผ้าอยู่ตลอด อ้างว่ารักษาอย่างโน้นอย่างนี้ ทำไมยามนี้เกิดหน้าบางเสียได้ ข้าว่าดูไม่ใช่เจ้าเลยนะ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ“นั่นมันไม่เหมือนกันนะเจ้าคะ ท่านจะเอาการรักษามารวมไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะออกไปรอท่าน อาบเสร็จแล้วข้าจะเข้ามา” เสียงใสโต้กลับข้าง ๆ คู ๆ นางก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองจับเขาแก้ผ้าบ่อยจริง ๆ‘น่าอายชะมัด!’“ลองขยับอีกก้าว ข้าจะใ
last updateآخر تحديث : 2026-06-10
اقرأ المزيد

บทที่ 17 เวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ (2)

“ท่านยังจะยิ้ม ว่ามา ตอนนี้ยังเจ็บหรือไม่”เซี่ยเวยพยักหน้า ไม่เพียงสายตาที่เปลี่ยนเป็นหงอดังลูกสุนัข น้ำเสียงของเขาก็อ้อนราวกับเด็ก“ข้า…เจ็บมาก”ดวงตากลมเกลี้ยงหลุกหลิกไปมา นางต้องรีบทำลายบรรยากาศชวนเข้าใจผิดนี้เสียก่อน ไม่เช่นนั้นคนที่อาจใจเต้นจนสิ้นชีพคงได้เปลี่ยนเป็นตัวนางเอง‘เขาทำบ้าอะไร ข้าใจจะวาย’“ข้าว่าท่านรีบขึ้นจากน้ำดีกว่า ดูสิเจ้าคะตามตัวยังมีบาดแผลอีกด้วย ขืนอยู่นานกว่านี้ต้องมีไข้แทรกซ้อนแน่”“แต่เจ้ายังไม่ถูหลังให้ข้า” เซี่ยเวยมองตาปริบ ๆ“ท่านยังจะอยากให้ถูหลังอีก”“ช่วยข้าที ไม่อาบน้ำหลายวันแล้ว ข้าไม่ชอบความสกปรก”“ก็ได้เจ้าค่ะ ท่านรีบหันหลังมา”พญายมเซี่ยที่เย็นชาหน้าน้ำแข็งอยู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาราวกับถูกใจของล้ำค่าหายาก ท่าทางของเขาตอนนี้เล่นกับใจของนางยิ่งนัก ทำเอาซูเมิ่งหลานแทบตกใจตาย‘ผีเข้าหรือไง’ซูเมิ่งหลานหลับตาแน่นเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนตัดสินใจกวาดสายตามองไปบนแผ่นหลังกว้างทันทีที่ภาพตรงหน้าปรากฏดวงตาดุจไข่มุกเม็ดงามพลันระริกไหว บาดแผลบนตัวของเขามากมายจนนับไม่ถ้วน
last updateآخر تحديث : 2026-06-11
اقرأ المزيد

บทที่ 18 บทพิสูจน์ความจริงใจ

ยู่หลงยื่นม้วนภาพเหมือนไปเบื้องหน้า “ท่านแม่ทัพ เด็กที่ติดตามมากับหมอซูเป็นอย่างที่ท่านคิดจริง ๆ ขอรับ”เซี่ยเวยคลี่ม้วนภาพวาดแช่มช้า เขากวาดสายตาสำรวจทุกรายละเอียด ลายเส้นที่ละเลงด้วยพู่กันอย่างประณีตสะท้อนองคาพยพของเสี่ยวเป้ยออกมาทุกกระเบียดนิ้ว ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม พลางหรี่ตาใช้ความคิดยู่หลงรายงานต่อ “ตอนนี้เด็กคนนั้นความจำเสื่อม แต่หลายวันมานี้เขากลับใช้เพลงดาบโค้งคู่อย่างชำนาญ มิสู้เราใช้จังหวะนี้…”“ไม่จำเป็น” เซี่ยเวยตัดบท“ทำไมหรือขอรับ มีเขาอยู่เราไม่มีทางเสียเปรียบแน่”เซี่ยเวยแค่นเสียง “เช่นนั้นเจ้าว่านาง…จะใช่สายลับด้วยหรือไม่”“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ตอนที่ท่านออกไปรบที่แนวหน้า ข้าไม่เห็นความผิดปกติจากนางแม้แต่น้อย อีกอย่างนางก็ดูจริงจังกับการหาสูตรยาถอนพิษให้ท่านอย่างแข็งขัน แต่ก็ไม่แน่ว่านางอาจใช้แผนสร้างความไว้ใจ”คิ้วเข้มขยับเข้าใกล้กัน นัยน์ตาคมกริบเหลียวมองขวดยาที่ซูเมิ่งหลานเพิ่งมอบให้เขาเมื่อชั่วยามก่อน เขายอมรับว่าตนเผลอเชื่อใจนางไปแล้วแปดในสิบส่วน กระทั่งเรื่องที่ให้ไปสืบตัวตนของเสี่ยวเป้ยถูกเผยออกมา จิตใจขอ
last updateآخر تحديث : 2026-06-12
اقرأ المزيد

บทที่ 19 รอยยิ้มปีศาจ

ซูเมิ่งหลานสะดุ้งตื่นขึ้นมาในกลางยามอิ๋น [1] ก่อนเข้านอนยังจำได้ว่าตนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ทว่าตอนนี้แขนของนางกลับพาดอยู่บนร่างของเซี่ยเวย ซ้ำยังกอดเขาไว้แน่นยิ่งกว่าปลาหมึกซูเมิ่งหลานกลั้นหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ยกแขนของตนขึ้นแช่มช้า“นึกไม่ถึงว่าทั้งข้าและเขาจะหลับลึกกันได้จริง ๆ” ซูเมิ่งหลานพึมพำกว่าจะดึงมือออกมาได้ก็เล่นเอาหอบ มือเรียวคว้าเอาล่วมยาส่วนตัวที่วางบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาพาดร่าง ไม่ทันได้ย่องออกไปขาที่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก“ข้าให้เจ้าไปแล้วหรือ”ซูเมิ่งหลานสะดุ้งสุดตัว ฝ่ามือทั้งสองกำสายคาดล่วมยาเอาไว้จนแน่น “ท่านตื่นแล้วหรือ”“อืม”ซูเมิ่งหลานค่อย ๆ หันหลังกลับด้วยความประหม่า “ฟ้ายังไม่สว่างเลย ท่านไม่นอนต่ออีกหน่อยหรือเจ้าคะ”“เจ้าเสียงดัง ทำข้าตื่น”ซูเมิ่งหลานแทบอยากกัดลิ้นแล้วนอนสิ้นใจไปเสียตรงนี้ เมื่อครู่นางมั่นใจแล้วว่าตนพยายามทำทุกอย่างด้วยความเงียบเชียบ เป็นเซี่ยเวยเองต่างหากที่ความรู้สึกไวประหนึ่งปีศาจ“ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าไม่ได้ตั้งใจ เ
last updateآخر تحديث : 2026-06-13
اقرأ المزيد

บทที่ 20 เด็กชายกับความทรงจำที่เลือนหาย

หลังจากเสี่ยวเป้ยและสุ่ยตัวตัวได้ข่าวเรื่องการหายตัวไปของซูเมิ่งหลานพวกเขาทั้งสองก็ดื้อดึงจะตามเซี่ยเวยไป อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดถูกยกให้ยู่หลง เขาจึงเลือกขังเด็กดื้อทั้งสองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ก่อปัญหาในภายหลัง“ปล่อยข้าออกไป ฮื่อ…ข้าจะไปหาพี่หญิง…” เสี่ยวเป้ยกระจองอแงสุ่ยตัวตัวเองก็โวยวายจนเหนื่อยมาทั้งวัน อย่างไรนางก็อายุมากกว่าเสี่ยวเป้ย ร้องไห้ต่อไปก็ไม่เกิดประโยชน์ มิสู้อยู่รอฟังข่าวอย่างเชื่อฟังอาจช่วยให้เซี่ยเวยเบาใจมากกว่า“เสี่ยวเป้ย เด็กดีไม่ต้องร้องแล้ว พี่หญิงเป็นคนดีนางจะต้องปลอดภัยแน่นอน” สุ่ยตัวตัวคว้าเด็กชายที่สูงเกือบเท่าตนแล้วมาสวมกอดเสี่ยวเป้ยสะอื้นเล็กน้อย “แต่ข้าเป็นห่วงพี่หญิงซู ข้าอยากไปช่วยนาง”“เจ้าจะไปช่วยอย่างไร ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ แค่ใช้ดาบโค้งเชี่ยวชาญใช่ว่าเจ้าจะต่อกรกับศัตรูได้ เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เมื่อโตแล้วข้าเชื่อว่าเจ้าจะปกป้องคนที่ตนรักได้แน่นอน”เสี่ยวเป้ยหน้านิ่วคิ้วขมวด คำพูดของสุ่ยตัวตัวเผลอกระทบความทรงจำที่ฝังลึกของเขา เด็กชายทรุดตัวลงพลางยกมือกุมขมับ“ข้าปวดหัว ปวดหัวจัง”สุ
last updateآخر تحديث : 2026-06-14
اقرأ المزيد

บทที่ 21 เผชิญหน้าปีศาจคลาดจากพญายม (1)

เสียงย่ำใบไม้แห้งใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว ปลายเท้าเล็กเปิดขึ้นพลางถอยกรูดไปเบื้องหลัง อาชาตัวสูงใหญ่ทะยานเข้าประชิดตัวของนางไม่กี่ฉื่อ [1] ซูเมิ่งหลานหลับตาแน่นเพราะคิดว่าตนกำลังจะถูกม้าเตะกระเด็นไปแล้ว ทว่าเท้าหน้าของม้ากลับตะกุยยกขึ้นกลางอากาศ มันร้องออกมาเสียงดังสะท้านก่อนจะหยุดลงอย่างนิ่งสงบเปลือกตาบางแง้มเปิดแช่มช้า ลมหายใจที่พ่นออกมาถี่กระชั้น ‘ตกใจหมด นึกว่าจะถูกม้าเหยียบตายแล้วเสียอีก’ “เจ้าเป็นใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความทรงพลังเอ่ยถามซูเมิ่งหลานแหงนหน้าขึ้นแช่มช้า บนหลังม้าคือบุรุษร่างสูงโปร่ง ม่านดวงตาที่หดเล็กค่อย ๆ ขยายกว้าง “เสี่ยวเป้ย!”คิ้วเข้มขมวดแน่นด้วยความฉงน เขาคว้าดาบโค้งคู่มาจากแผ่นหลัง แล้วพลิกกายลงหลังม้าเพื่อประจันหน้ากับหญิงสาวซูเมิ่งหลานขยี้ตาซ้ำ “ไม่ใช่สิ เสี่ยวเป้ยยังเด็กอยู่เลย เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว แค่หน้าคล้ายกันเท่านั้น”“เจ้าพึมพำอะไร” ปลายคมกริบของดาบโค้งยื่นจ่อเข้าที่ต้นคอระหงซูเมิ่งหลานยกมือทั้งสองฝั่งขึ้นทันควัน “อ๊
last updateآخر تحديث : 2026-06-15
اقرأ المزيد
السابق
123
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status