جميع فصول : الفصل -الفصل 30

สุ่ยตัวตัวลอบมองคนทั้งสองผ่านช่องแคบม่านประตู ใบหน้าจิ้มลิ้มยับยู่เมื่อเห็นรอยยิ้มอันสนิทสนมของคนด้านใน“พี่หญิงตัวตัว”“ชู่ว…”เสี่ยวเป้ยเม้มปากจนห้อเลือด ดวงตากลมหลุกหลิกไปมา ปลายนิ้วสะกิดต้นแขนหญิงสาวเบา ๆ “พี่หญิงตัวตัวแอบฟังเช่นนี้เป็นคนไม่ดีนะขอรับ”“เจ้าเงียบไปเลย ไม่เห็นหรือว่าหมอจ้าวคนนั้นจ้องจะเขมือบพี่หญิงของเราแล้ว”เสี่ยวเป้ยเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้าตาปริบ ๆ “เขมือบหมายถึงสิ่งใดขอรับ”สุ่ยตัวตัวกระซิบ “เขาคนนั้นจะมาแย่งพี่หญิงไปจากเรา เจ้ายอมได้หรือ”เสี่ยวเป้ยมองตามปลายนิ้วเรียวที่ลอบชี้ผ่านช่องแคบเข้าไป หลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้ใกล้ชิดพี่สาวเช่นนี้ หากจ้าวจิ่วถงหวังมาแย่งความสนใจของนางไปจากเขาจริงเขาก็พร้อมปกป้องนางทุกเมื่อ“หมอซู ที่เจ้าพูดถึงเรื่องผ่าตัด การรักษาเช่นนี้ทำได้จริงหรือ” จ้าวจิ่วถงถามด้วยความใคร่รู้ซูเมิ่งหลานตอบ “ทำได้แน่นอน แต่ว่าต้องมีอุปกรณ์การแพทย์ที่เหมาะสม ที่ขาดไม่ได้คือความรู้ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่เช่นนั้นหากเกิดความผิดพลาดก็ไม่ต่างจากการฆ่าคน”จ้าวจิ่วถงตาเบิกโพลง เขาขยับ

เซี่ยเวยทำศึกหนนี้ใช้เวลานานถึงครึ่งค่อนเดือน ทหารแนวหน้าของทั้งสองฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตายและเพลี่ยงพล้ำ หลังข้าศึกตัดสินใจถอนกำลังเขาก็ไม่ได้ไล่บี้เข้าตีต่อ ดังนั้นแม้ได้เปรียบก็ยังนับว่าเสียหายไม่น้อย การถอยเพื่อรอจังหวะรุกอีกคราจึงเหมาะกว่าการฝืนเข้าโจมตีโดยไร้แบบแผน“ท่านแม่ทัพแน่ใจหรือว่าเราจะไม่รุกต่อ ตอนนี้เรากำลังได้เปรียบมิใช่หรือ”เซี่ยเวยกวาดตามองทหารกล้าของตน แม้กำลังใจทุกคนเอ่อล้น ทว่าพละกำลังกลับเริ่มถดถอย“ไม่ต้องตาม รีบพาคนบาดเจ็บกลับไปรักษา”“ขอรับ”ส่วนทางด้านซูเมิ่งหลาน หลังเซี่ยเวยออกนำทัพได้สามวันนางก็สามารถคิดค้นสูตรยาที่ช่วยบรรเทาอาการทรมานจากพิษได้สำเร็จ แม้หนึ่งเม็ดมีประสิทธิภาพเพียงครึ่งเดือน แต่ก็ดีกว่าต้องฝังเข็มแต่ยังหลงเหลืออาการในทุกวันขณะที่นางยุ่งมากก็ยังต้องคอยรักษาระยะห่างจากจ้าวจิ่วถง นั่นเพราะต้องการตัดปัญหาเด็กน้อยงอแง ทว่านางต้องอาศัยพื้นที่ของแพทย์ทหารเพื่อทำงานจึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องพบหน้าของเขาจ้าวจิ่วถงเป็นคนรู้ความเขาไม่เคยทำให้ซูเมิ่งหลานลำบากใจ หากแต่เมื่อสบจังหวะที่สุ่ยตัวตัวเหนื่อยจะวิ่งไ

น้ำอุ่นถูกเตรียมเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย ซูเมิ่งหลานจึงใช้สมุนไพรผ่อนคลายผสมลงไปอีกขั้นตอนหนึ่ง ครั้นย้ายสายตาไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ซูเมิ่งหลานก็ถึงกับสำลักน้ำลาย“ท่านแม่ทัพ นี่ท่านกำลังทำอะไรเจ้าคะ”“ข้าจะอาบน้ำก็ต้องถอดเสื้อผ้า หรือเวลาเจ้าอาบน้ำใส่เสื้อผ้าอาบด้วย” ขาสูงขยับใกล้เข้ามาทีละก้าว ส่วนมือของเขาก็ปลดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นก่อนที่ร่างสูงจะโผล่มายืนประชิดตัว ซูเมิ่งหลานก็รีบสับเท้าหนีไปด้านนอก “ท่านช่างหน้าไม่อาย ข้ายังผสมเครื่องหอมอยู่ เหตุใดไม่รอให้ข้าออกมาก่อน”ซูเมิ่งหลานได้ยินเสียงทุ้มขบขันบางเบา ใบหน้าเกลี้ยงก็ร้อนผ่าวจนสีแดงก่ำ “หมอซูนี่ความจำแย่จริง ๆ ปกติก็กล้าจับข้าแก้ผ้าอยู่ตลอด อ้างว่ารักษาอย่างโน้นอย่างนี้ ทำไมยามนี้เกิดหน้าบางเสียได้ ข้าว่าดูไม่ใช่เจ้าเลยนะ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ“นั่นมันไม่เหมือนกันนะเจ้าคะ ท่านจะเอาการรักษามารวมไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะออกไปรอท่าน อาบเสร็จแล้วข้าจะเข้ามา” เสียงใสโต้กลับข้าง ๆ คู ๆ นางก็เพิ่งรู้ว่าตัวเองจับเขาแก้ผ้าบ่อยจริง ๆ‘น่าอายชะมัด!’“ลองขยับอีกก้าว ข้าจะใ

ยู่หลงยื่นม้วนภาพเหมือนไปเบื้องหน้า “ท่านแม่ทัพ เด็กที่ติดตามมากับหมอซูเป็นอย่างที่ท่านคิดจริง ๆ ขอรับ”เซี่ยเวยคลี่ม้วนภาพวาดแช่มช้า เขากวาดสายตาสำรวจทุกรายละเอียด ลายเส้นที่ละเลงด้วยพู่กันอย่างประณีตสะท้อนองคาพยพของเสี่ยวเป้ยออกมาทุกกระเบียดนิ้ว ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม พลางหรี่ตาใช้ความคิดยู่หลงรายงานต่อ “ตอนนี้เด็กคนนั้นความจำเสื่อม แต่หลายวันมานี้เขากลับใช้เพลงดาบโค้งคู่อย่างชำนาญ มิสู้เราใช้จังหวะนี้…”“ไม่จำเป็น” เซี่ยเวยตัดบท“ทำไมหรือขอรับ มีเขาอยู่เราไม่มีทางเสียเปรียบแน่”เซี่ยเวยแค่นเสียง “เช่นนั้นเจ้าว่านาง…จะใช่สายลับด้วยหรือไม่”“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ตอนที่ท่านออกไปรบที่แนวหน้า ข้าไม่เห็นความผิดปกติจากนางแม้แต่น้อย อีกอย่างนางก็ดูจริงจังกับการหาสูตรยาถอนพิษให้ท่านอย่างแข็งขัน แต่ก็ไม่แน่ว่านางอาจใช้แผนสร้างความไว้ใจ”คิ้วเข้มขยับเข้าใกล้กัน นัยน์ตาคมกริบเหลียวมองขวดยาที่ซูเมิ่งหลานเพิ่งมอบให้เขาเมื่อชั่วยามก่อน เขายอมรับว่าตนเผลอเชื่อใจนางไปแล้วแปดในสิบส่วน กระทั่งเรื่องที่ให้ไปสืบตัวตนของเสี่ยวเป้ยถูกเผยออกมา จิตใจขอ

หลังจากเสี่ยวเป้ยและสุ่ยตัวตัวได้ข่าวเรื่องการหายตัวไปของซูเมิ่งหลานพวกเขาทั้งสองก็ดื้อดึงจะตามเซี่ยเวยไป อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดถูกยกให้ยู่หลง เขาจึงเลือกขังเด็กดื้อทั้งสองเอาไว้ เพื่อไม่ให้ก่อปัญหาในภายหลัง“ปล่อยข้าออกไป ฮื่อ…ข้าจะไปหาพี่หญิง…” เสี่ยวเป้ยกระจองอแงสุ่ยตัวตัวเองก็โวยวายจนเหนื่อยมาทั้งวัน อย่างไรนางก็อายุมากกว่าเสี่ยวเป้ย ร้องไห้ต่อไปก็ไม่เกิดประโยชน์ มิสู้อยู่รอฟังข่าวอย่างเชื่อฟังอาจช่วยให้เซี่ยเวยเบาใจมากกว่า“เสี่ยวเป้ย เด็กดีไม่ต้องร้องแล้ว พี่หญิงเป็นคนดีนางจะต้องปลอดภัยแน่นอน” สุ่ยตัวตัวคว้าเด็กชายที่สูงเกือบเท่าตนแล้วมาสวมกอดเสี่ยวเป้ยสะอื้นเล็กน้อย “แต่ข้าเป็นห่วงพี่หญิงซู ข้าอยากไปช่วยนาง”“เจ้าจะไปช่วยอย่างไร ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ แค่ใช้ดาบโค้งเชี่ยวชาญใช่ว่าเจ้าจะต่อกรกับศัตรูได้ เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เมื่อโตแล้วข้าเชื่อว่าเจ้าจะปกป้องคนที่ตนรักได้แน่นอน”เสี่ยวเป้ยหน้านิ่วคิ้วขมวด คำพูดของสุ่ยตัวตัวเผลอกระทบความทรงจำที่ฝังลึกของเขา เด็กชายทรุดตัวลงพลางยกมือกุมขมับ“ข้าปวดหัว ปวดหัวจัง”สุ