Semua Bab วาตะหวงรัก: Bab 31 - Bab 40

หัวไหล่ทั้งสองร่างเบียดชิดกันจนไม่มีช่องว่างให้อากาศได้ผ่านไปได้ ก่อนจัสมินจะนอนตะแคงหันใบหน้าเข้าหาร่างสูงพร้อมยิ้มให้เขา วาตะที่หันมาสบตาเข้ากับดวงตากลมโตพอดีก็ตกอยู่ในภวังค์ความหลงใหล เลื่อนตัวลงมานอนตะแคงหันเข้าหาร่างเล็กทั้งสองมองสบตากันเนิ่นนานจนไม่รู้เวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหน รอยยิ้มหวาน ๆ ที่เขามองไม่เคยเบื่อกำลังทำให้เขาหลงเธอจนหาทางออกไม่เจอ และเขาก็ไม่คิดจะหาทางออกด้วย“…ลมหล่อจัง” ชมอีกฝ่ายด้วยความจริงใจ เห็นเขาตั้งแต่ครั้งแรกก็มีแต่คำว่าหล่อมากขึ้นมาในหัวตลอดเวลา “ชอบไหม?”“ชอบสิ”เสียงหวานที่ตอบกลับมาทำให้หัวใจเขาพองโตขึ้น หลังจากที่มันห่อเหี่ยวไปจากเมื่อช่วงเย็น มือหนาขยับเข้าไปกุมแก้มเนียนใส ที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก“เธอก็ทั้งสวยทั้งน่ารัก” พูดไปหัวใจเขาก็เต้นแรงไปด้วย ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก ใบหน้าจิ้มลิ้มนี้ก็อยู่ในหัวเขาตลอด“แล้วลมชอบไหม?”“ชอบ…ชอบมาก”หัวใจของจัสมินเต้นแรงและพองโตขึ้นมาเช่นกัน หน้าเขาที่นิ่งยามปกติ แต่บัดนี้เขากลับยกมุมปากทั้งสองข้างยิ้มให้กับเธอ ทั้งสองสบตาสื่อความรู้สึกผ่านสายตาที่จ้องมองลึกกันและกัน ก่อนจะเป็นวาตะที่ทนไม่ไหว เลื่อนใบห

วันต่อมา…เสียงนาฬิกาปลุกของหญิงสาวที่ตั้งเอาไว้ก่อนนอนร้องดังขึ้น เธอที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาพร้อมด้วยมีร่างสูงกำยำกอดรัดแน่น ดิ้นไปมาเพื่อให้หลุดพ้น“อื้อ!…ลม…” เรียกร่างสูงที่กอดไม่ยอมปล่อย เพื่อจะลุกไปปิดเสียงของนาฬิกาที่ยังคงดังไม่หยุด“ปล่อยมินได้แล้ว” เมื่อเขายังนิ่ง เธอก็พูดกับเขาไปอีกรอบ“จะไปไหนแต่เช้า” เขาตื่นมาได้สักพักแล้ว เพียงแต่ไม่อยากออกห่างร่างนุ่มนิ่มที่อยู่ในอ้อมกอด“มินต้องกลับบ้าน มินบอกแม่จินว่าจะกลับตอนเช้า”“กลับไหว?”“ไหว…” คำพูดขาดหายไป เมื่อภาพความทรงจำเรื่องเมื่อคืนวนเข้ามาในความคิดและรู้สึกถึงความเจ็บที่กลางกาย“……” ก้มลงมองหน้าคนตัวเล็กที่เงยขึ้นมามองเขา สายตาแป๋วที่ทำให้เขารู้สึกมันเขี้ยว จนต้องเข้าไปหอมแก้มนุ่มแรง ๆ“อือ~ มินเจ็บ” พยายามหันใบหน้าหนีปากและจมูกร้ายที่กดหอมแก้มเธอแรง จนเจ็บไปทั่วพวงแก้มทั้งสองข้าง ไม่เพียงเท่านั้นยิ่งขยับตัวยิ่งรู้สึกเจ็บช่วงล่าง“เจ็บตรงไหน” ถามไปทั้งที่ก็พอจะรู้คำตอบอยู่บ้าง เพียงแต่อยากให้คนตัวเล็กพูดออกมาตรง ๆ“เจ็บแก้ม…เจ็บ…” ก้มหน้าลงไปด้านล่างเพื่อสื่อความหมาย เธอไม่กล้าที่จะพูดมันออกมาตรง ๆ“ขอดูหน่อย”“มะ…ไม่เอา

“แม่จิน น้องมินกลับมาแล้วค่ะ” เอ่ยกับแม่ที่อยู่ในห้องครัวด้วยความดีใจ“กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง”“ดีค่ะแม่จิน เนื้อหาการเรียนเยอะกว่าเทอมที่แล้วหน่อยค่ะ”“อืม ดีแล้ว” “แม่จินทำอะไรอยู่คะ?” ชะโงกหน้าเข้าไปดูหม้อที่แม่จินกำลังยืนคนอยู่“ทำแกงส้ม คุณเฟิร์นเขาอยากกินน่ะ”“น่ากินจังเลยค่ะ” สูดดมกลิ่นหอมของแกงส้มที่อยู่ในหม้อ ชวนให้รู้สึกหิวขึ้นมา“รอก่อนนะน้องมิน เสร็จแล้วเดี๋ยวแม่เรียก”“ได้ค่ะ งั้นน้องมินขอไปหาหนูเฟย์ก่อนนะคะ”“อืม น่าจะอยู่ที่บ้านต้นไม้นะ” เธอเห็นคุณหนูของบ้านเดินไปทางสวนตั้งแต่เช้า ก็ยังไม่เห็นกลับเข้ามา“ค่ะแม่จิน” จัสมินเดินออกจากห้องครัวไปยังบ้านต้นไม้ที่ประจำของเฟย์รินที่ชอบไปอยู่ ตอนนี้น้องโตจนขึ้นมาอยู่มัธยมปลายแล้ว เริ่มโตเป็นสาวเต็มวัยขึ้นเรื่อย ๆไม่นานเธอก็เดินมาถึงต้นไม้ใหญ่ มองขึ้นไปสักพักก่อนจะค่อย ๆ ปีนบันไดขึ้นไปอย่างช้า ๆ“หนูเฟย์ พี่มินนะ” เอ่ยเรียกคนข้างในก่อน เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้น้องกำลังทำอะไรอยู่“พี่มิน!” เฟย์รินเปิดประตูออกมาหาพี่สาวคนสนิทด้วยความดีใจ ก่อนจะโผเข้ากอดด้วยความคิดถึง“อ๊ะ!” แรงกอดทำให้เธอเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ความเจ็บกลางกายส

สองสาวเดินออกจากห้องของเฟย์รินลงมาด้านล่าง ที่มีร่างสูงกำลังรอพวกเธออยู่เฟย์รินอยู่ในชุดกระโปรงความยาวเหนือหัวเข่าขึ้นมา อวดโชว์ขาเรียวยาว ช่วงบนเป็นเสื้อแขนตุ๊กตาเข้ากันได้ดี ไม่ต่างไปจากจัสมินที่แต่งตัวคล้ายกัน เพียงแต่เสื้อเป็นแขนยาวถึงข้อมือ ความยาวกระโปรงเหนือหัวเข่าขึ้นมาเพียงนิด“มาแล้วค่ะ รอนานไหมพี่ลม” เฟย์เอ่ยทักพี่ชายหน้านิ่งที่นั่งรอพวกเธออยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกวาตะหันมามองคนที่ทัก ก่อนสายตาเขาจะมองผ่านน้องสาวไปยังร่างเล็กด้านหลัง หัวคิ้วกระตุกขมวดเข้าหากัน มองการแต่งตัวของเธอกับเฟย์รินสลับกันไปมา “เดี๋ยวหนูมานะคะ ขอไปกินน้ำแป๊บ” พอเฟย์รินเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อจะหาน้ำกิน ร่างสูงก็เดินเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่ยืนอยู่ทันที “ไปเปลี่ยนเป็นกางเกงขายาว”“หื้ม? เปลี่ยนทำไม มินว่าชุดนี้ก็ดีแล้วนะ หนูเฟย์เป็นคนเลือกให้” เอ่ยถามเขาอย่างไม่เข้าใจ เพราะชุดที่เธอสวมใส่มันเป็นชุดที่เฟย์รินเลือกให้ และเธอว่ามันก็น่ารักดี“…มันหนาว” เขาพยายามใจเย็นและสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ “อากาศมันร้อนมากเลยนะ ไม่เห็นจะหนาวตรงไหนเลย”“ไปกันเถอะค่ะ!” วาตะยังไม่ได้พูดอะไรต่อ เสียงแสบแก้วหูของน้องสาวด

สวบ!!เขาคุยหลอกล่อให้คนตัวเล็กสนใจเพียงเขาจนเธอเริ่มคลายแรงตอดลง ก่อนเขาจะกระแทกเข้าไปสุดความยาว“อะ! โอ๊ย!” ร้องออกมาเสียงดังลั่น เมื่อวาตะดันเจ้าท่อนนั้นของเขาเข้ามา มันทั้งเจ็บทั้งจุก ไม่เห็นจะมีความรู้สึกอื่นอย่างที่เขาบอกเลย“……” ข่มความเสียวของตัวเองเอาไว้ เงยหน้ามองใบหน้าสวยหวานที่ทำเหมือนจะร้องไห้ออกมา ก่อนจะโน้มเข้าไปกอดเธอเอาไว้เป็นการปลอบ สูดดมกลิ่นกายหอมอย่างหลงใหล“ลม…” กอดตอบร่างสูงแน่น ซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งอย่างรู้สึกปลอดภัย แม้เขาจะเป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บขนาดนี้“เธอเป็นเมียฉัน…ลองพูดว่าเป็นเมียฉันหน่อย”“……” ไม่กล้าจะพูดมันออกไป เธอพอจะรู้ความหมายว่ามันคืออะไร“พูด”ตั่บ!“อ๊ะ!!…มินเป็นเมียลม” แรงกระแทกทำให้เธอต้องพูดออกไปตามที่เขาต้องการ เพราะกลัวว่าเขาจะกระแทกเข้ามาอย่างแรงอีก“……” พอได้ยินเสียงหวานของเธอพูดว่าเป็นเมียเขา หัวใจแกร่งที่ก่อนจะเจอเธอมันช่างด้านชาจนเหมือนไร้ความรู้สึก กลับเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ความรู้สึกที่มีต่อเธอมันเพิ่มมากขึ้นทุกวันจนวันที่ได้ครอบครองเธอมันก็ยิ่งทั้งหลง ทั้งรัก ทั้งคลั่ง อยากกลืนกินเธอจนไม่เหลือให้ใครได้มองโน้มเข้าไปกดจูบปากเล็กจิ้