Semua Bab My Quadruplets Dad is my Boss : Bab 11 - Bab 20

GRACE POINT OF VIEW Nagising na naman ako na maramdaman kong wala akong katabi. Saan na naman kaya nagpunta ang mga anak ko? Ngunit, imbis na mangamba. Bigla na lang akong napangiti. May na aamoy akong masarap na pagkain. Tiyak akong ang apat na mga bata ang naghanda ng mga pagkain. Kaya naman pala wala sila dito sa tabi ko. Rinig ko ang yapak papalapit sa akin. "Good morning po Mommy, gising na po kayo. Nakahanda na po ang pagkain. Inihanda na po namin," tinig ni Juliana. "Sige anak, pupunta na si mommy. Sabay-sabay na tayong kumain," sabay ngiti ko. "Opo mommy." Hinawakan niya ang aking kamay. Inalalayan niya akong lumakad. Ma-swerte talaga akong nagkaroon ako ng mga anak na tulad nila. Hindi nila ako pinababayaan. Kaya naman sa araw na ito. Sa panibagong araw na 'to. Napapangiti pa rin ako."Mommy! Good morning mommy!" Ramdam ko ang masasayang umaga ng mga anak ko. Binigyan ko sila nang matamis kong ngiti. Inalalayan nila akong umupo sa upuan. Langhap na langhap ko ang mga pa

JOHN POINT OF VIEW "Maayos na ba si mommy? Nakatulog na ba siya?" Tanong ko sa mga kapatid ko. Narito kaming apat sa sala. Malawak kasi ang room namin, parang isang bahay na. "Oum, nakatulog si mommy. Napagod yata si mommy sa paglalakad." Ito naman ang naging sagot ni Juliana. "Malungkot si mommy. Kasi nawala sa kaniya ang piano niya. Kailangan humanap tayo ng paraan para ibalik sa kaniya ang piano niya. Kaso lang hindi natin alam kung saan natin hahanapin." Ito naman ang seryosong suggestion ni Gerald. "Ang sungit naman kasi ni lola ehh. Ang sama niya kay mommy ehh," nakasimangot na wika ni Gia. "Gia, kahit na ganun si lola. Sinabi pa rin sa atin ni mommy na hindi tayo magtatanim nang sama ng loob. Dahil, masama 'yon," paliwanag ni Gerald dahilan ng pagkunot noo ni Gia. Ano ba ang gagawin namin para kay mommy? Mga cute na babies lang naman kami ehh. Pero, ayaw din namin na masaktan na lang palagi si mommy. Kasi palagi na lang din siya magiging malungkot. "Ano ba

GERALD POINT OF VIEW "Gerald saan ka pupunta? Sabi ni uncle magpahinga na daw muna tayo at samahan si mommy. Kaya naman, dito ka na muna. Dito lang tayo sa room," sabi ni kuya John. "Kuya John, gusto ko sanang pumasok ulit sa opisina. 'Yong napasukan natin. May gusto lang ako tingnan doon. Kasi napansin ko ang kilos ni uncle. Parang kilala niya talaga tayo. Hindi naman niya tayo tutulungan agad ehh kung hindi niya tayo kilala. Tapos nakita niyo kanina si lola? Takot na takot si lola sa kaniya. Pari ang nakakatakot na masungit na babae noon na humarang sa atin dito." Alam ko naman na bata pa ako. Pero marami na akong napapansin na mga bagay-bagay at alam nila 'yon. "Kasi nga kuya Gerald secretary si uncle Gelo ng hotel. Kaya dapat lang talaga matakot sila kay uncle. Mabuti nga 'yon ehh. Ibig-sabihin po, may magtatanggol na rin po sa atin," wika ni Gia habang pinaglalaruan ang mga papel sa ibabaw ng mesa. "Basta, huwag na huwag niyo rin sasabihin kay mommy ang mang nangyari ah

Habang nagpapatugtog ako. Ramdam na ramdam ko ang lamig sa aking puso. Malamig dahil nalulungkot akong wala sila kuya sa harapan ko upang makinig sa pmpinapatugtog ko. Pero kahit na ganun, masaya pa rin ako. Dahil labis kong pinapasalamat na nagkaroon ako ng mga mabubuting anak. Hindi ko nga ma-imagine sa edad ng mga anak ko. Naiintindihan nila ako. Ginagawa nila ang lahat para sa akin. Kapag malungkot ako, gumagawa sila ng paraan upang maging masaya ako. Kaya masasabi ko talaga na ako ang maswerteng ina sa mundo. Kahit na naging ganito ang kalagayan ko. At kahit na kailan wala akong sinisisi sa pagkabulag ko. Kung tutuusin labis ang kaligayahan ko kahit nahihirapan ako. Rinig ko ang malalambing na tinig ng mga anak ko habang patuloy pa rin akong nagpiano. Kahit sa ganitong oras naka-suporta pa rin sila sa akin. Nang matapos ako sa pagpapatugtog. Rinig na rinig ko ang malakas na palakpakan sa paligid. Dahilan na mas lalo akong napangiti. "Grabe naman parang isang anghel ang kum

JULIAN POINT OF VIEW Agad kaming nagtungo sa Sant Hotel. Pero hindi pa rin nagbabago. Tulad pa rin ng dati na hindi kami basta-basta nagpapakita ng mukha. Kaya may suot kaming mask. Nang makapasok kami sa hotel deretsahan kaming nagtungo sa office. Ang pribadong opisina namin. "Magandang gabi mga seniorito. Mabuti at sabay-sabay kayong pumunta ngayon. Hindi ko na kailangan magpaliwanag pa isa-isa," nakangiting bungad sa amin ni Gelo. "Sige Gelo, sabihin mo sa amin kung may alam ka sa kapatid namin," mahinahon kung tugon. "Opo, may alam ako sa kapatid niyo. Nakita ko na si Grace. At ngayon, nandito siya sa hotel." Agad kong ikinagulat ito ganun din ang reaksyon ng mga kapatid ko. "Seniorito Jackson, naalala niyo po ba ang mga batang tumulong sa inyo? Ang gumamot ng sugat mo?" Hindi ko magawang magsalita, nakikinig lamang ako. "Oo naalala ko ang dalawang bata, babae at lalaki," sagot ni Jackson. "Ang dalawang batang 'yon an pamangkin niyo." Mas lalo akong nagulat sa nar