บททั้งหมดของ โสเภณียอดรัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

Chapter 11 “พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ผู้ชายบ้า ไอ้เฮงซวย” “ทำไมเมื่อกี้ไม่กรี๊ดๆ ลั่นรถแบบนี้บางล่ะ เผื่อคุณตำรวจเขาจะช่วยได้” ราเชนทร์ถามพร้อมกับรอยยิ้ม ส่วนธาริกาทำได้แค่เพียงฮึดฮัดและใช้มือทุบไปที่เบาะที่เธอนั่งเท่านั้น ‘ไม่พูดเพราะนายถลึงตาใส่ฉัน แถมยังพูดไม่ออกเสียง ว่าจะปล้ำฉันอีก แล้วฉันจะกล้าพูดได้ยังไงเล่า’ “เงียบทำไม ที่ไม่พูดเพราะกลัวฉันปล้ำใช่ไหม” เสียงของราเชนทร์กวนอารมณ์เธอสุดๆ ธาริกาจึงตวัดมือฟาดที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ใบหน้าคมสันหันไปตามแรงตบก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอด้วยใบหน้าที่เรียบตึงดุดัน ใบหน้าซีกที่เธอตบมีรอยฝ่ามือขึ้นอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาฉายแววโกรธจนเธอรู้สึกกลัว หัวใจเต้นแรงกลัวเหลือเกินว่าจะต้องตายคามือเขาแน่ หากความคิดของธาริกากับความเป็นจริงไม่เป็นอย่างนั้น เพราะราเชนทร์ไม่ทำอะไรเธอ เขาทำได้แค่เพียงขับรถมุ่งทะยานไปตามท้องถนนที่เริ่มมีรถน้อยลง แต่ความเร็วแรงของรถที่เขาขับอยู่นี้ต่างหากที่เธอกลัว ธาริกานั่งตัวเกร็งตลอดทางภาวนาอย่าให้เขาเอารถราคาหลายสิบล้าน ไปเสยกับรถ

Chapter 13 “พี่เชนทร์อย่าทิ้งแก้วนะ” ธาริกาพูดเสียงเครือ เมื่อขาสัมผัสความเย็นยะเยือกของน้ำทะเล “ไม่ปล่อยหรอกน่า ลงมาเถอะ” เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังกลัว เพราะไม่ว่าน้ำเสียงหรือสีหน้าที่แสดงออกมา ทำให้เขาแกล้งเธอไม่ลง เมื่อขาทั้งสองข้างแตะลงบนผิวน้ำราเชนทร์ก็คว้าร่างของเธอมาอยู่ในอ้อมแขนทันที และอุ้มร่างของเธอด้วยลำแขนของเขา ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงขึ้นไปบนฝั่ง ทันทีที่ขาทั้งสองข้างของเธอสัมผัสกับพื้นทรายที่ทอดยาวตามชายฝั่ง ธาริกาก็ผลักร่างของราเชนทร์ออกให้ไกลร่างของเธอ ก่อนจะเดินสะบัดหน้าเข้าไปในบ้านพักที่ราเชนทร์บอกว่าเป็นของเขาทันที โดยไม่สนใจร่างของราเชนทร์ที่ลงไปนั่งอยู่ที่พื้นตามแรงผลักของเธอ “แหม! พอถึงฝั่งก็ถีบหัวส่งเลยนะ” ราเชนทร์พูดต่อว่าก่อนจะลุกขึ้นและเดินตามเธอเข้าไปในบ้าน ธาริกามองสำรวจบ้านไม้ชั้นเดียว แต่กว้างขวางพอที่จะอยู่กันได้เกือบสิบคน มีห้องนอน 2 ห้อง มีห้องรับแขกขนาดใหญ่ มีห้องครัวที่แยกออกเป็นสัดส่วน และที่สำคัญมีห้องน้ำที่ทันสมัย “จะสำรวจถึงเช้า

Chapter 15“พี่เชนทร์” เสียงเรียกเหมือนคนละเมอของธาริกาเลือนหายไปในลำคอ เมื่อเรียวปากของทั้งคู่แนบสนิทกัน จูบที่อ่อนหวานและเต็มไปด้วยการเรียกร้องที่เขามอบให้ ธาริกามีความรู้สึกเหมือนมีคนเอาน้ำที่เย็นจัดมาราดรดใส่ศีรษะของเธอ ร่างกายเธอเย็นเฉียบ มือของเธอไม่สามารถยกขึ้นมาต่อต้านการกระทำของเขาได้ ไอเย็นจากลมพายุด้านนอกทำให้อุณหภูมิภายในห้องหนาวเหน็บมากยิ่งขึ้น แต่ร่างสองร่างที่ตระกองกอดกันอยู่กลับร้อนดั่งไฟแผดเผา มือของเขาเริ่มสำรวจตามร่างกายของเธอ มือสากสอดเข้าไปในเสื้อตัวสวยก่อนจะมาวางหยุดนิ่งที่ทรวงอก แรงบีบเคล้นที่ทรวงอกทำให้ธาริกาเริ่มรู้สึกตัว และรีบดึงสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้เสียก่อน “อย่าค่ะ ” ธาริกาวางมือของเธอทับมือสากของเขา และพยายามดึงออกจากทรวงอกเต่งตึงของเธอ หากแต่มือหนาก็ยังคงบีบเคล้นอยู่อย่างนั้น จนร่างกายของเธอเริ่มอ่อนแรงลง “ทำไมล่ะ หรือว่าเธอไม่ต้องการ” เขาถามเสียงเบา ริมฝีปากหนายังคงวนเวียนอยู่ที่ใบหน้าอิ่มของเธอ “คือว่า ” เสียงของเธอเบาเหมือนปุยนุ่นจนเขาแทบไม่ได้ย

Chapter 17ความน้อยใจบวกกับความเหนื่อยล้ากับการงอนง้อ ทำให้ธาริกาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทั้งๆ ที่ทานอาหารไปได้เพียงครึ่งจานเท่านั้น “ไม่งงไม่ง้อแล้ว อยากโกรธก็โกรธไปเลย” ธาริกาพูดด้วยความน้อยใจก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในบ้าน โดยมีสายตาของราเชนทร์มองตามไปก่อนจะหันมาสนใจอาหารบนโต๊ะต่อ ธาริกาหมกตัวอยู่แต่ในห้องนอนตั้งแต่เที่ยง จนบัดนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แล้ว ความมืดปกคลุมโดยรอบบริเวณ ฟ้าเบื้องบนเริ่มแผดเสียงร้องดั่งไปทั่วท้องฟ้าอีกครั้ง ลมเริ่มกระโชกแรงเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดูเหมือนวันนี้จะแรงมากกว่าหลายเท่าตัว เสียงเม็ดฝนกระทบกับหลังคากระเบื้องด้วยความแรง ธาริกามองไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่เธอเห็นคือแรงลมที่มีพละกำลังมหาศาลกำลังพัดพาสิ่งของที่อยู่ด้านนอก ลอยละลิ่วสู่ท้องทะเลบ้างริมชายหาดบ้าง หลอดไฟที่อยู่ในห้องเริ่มดับๆ ติดๆ ใจของเธอเริ่มสั่น บานหน้าต่างตีเข้าตีออกตามแรงลม ธาริกานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง ความหวาดกลัวเริ่มวิ่งเข้ามาในจิตใจ แสงไฟในห้องดับสนิทพร้อมกับเสียงกรีดร้องของธาริกา “กรี๊ดดดดดดด”

Chapter 19 ชีคซาฮัค อิสบาฮิม อับดุลมาฮาล เดินออกมานอกที่พักด้วยใบหน้าที่สดชื่น เพราะเมื่อคืนเขาฝันดีที่สุดในรอบปี ความฝันที่เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย หากเป็นจริงเหมือนในความฝันก็คงจะดี แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะผู้หญิงที่เขาฝันถึงเธอมีครอบครัวแล้ว “วันนี้ดูท่านชีคอารมณ์ดีนะครับ” จาเหม็ดลูกน้องคนสนิททักผู้เป็นเจ้านายด้วยรอยยิ้ม เพราะเขาไม่เคยเห็นท่านชีคมีสีหน้าที่สดชื่นเช่นนี้นานแล้ว “ฝันดีน่ะ” ซาฮัคตอบก่อนจะดื่มกาแฟรสนุ่มที่จาเหม็ดเตรียมไว้ให้ “วันนี้ท่านชีคจะไปไหนดีครับ” ซาฮัคเมื่อได้ยินคำถามเขาทำท่าครุ่นคิดก่อนจะตอบ “ไปที่เกาะนู้น” ซาฮัคพูดพร้อมกับชี้ไปที่เกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก สามารถมองได้ด้วยตาเปล่าได้ จาเหม็ดมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไปยังจุดหมายที่เจ้าชีวิตต้องการไป “ได้ครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปเตรียมเรือก่อนนะครับ” จาเหม็ดเดินจากไปพร้อมกับความสงสัย เกาะนั้นมีอะไรเจ้าชีวิตของเขาถึงอยากไปที่นั่นนัก ทั้งๆ ที่มีโปรแกรมดีๆ มาเสนอให้ตั้งมากมาย หากเขาเก็บ ควา