บททั้งหมดของ โสเภณียอดรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

Chapter 32 “คุณแก้วครับ” ซาฮัคเอ่ยทักทายธาริกาที่กำลังดื่มน้ำส้มอยู่ เธอหันมามองผู้เรียก ทำให้ซาฮัคหัวใจกระตุกไหวในความสวยใสของเธอ แม้ชุดที่เธอสวมใส่จะดูเรียบ เป็นเพียงชุดเดรสสีชมพูอ่อน แต่เน้นสัดส่วนของร่างกายให้ดูโดดเด่นมากยิ่งขึ้น ใบหน้าของเธอแต่งแต้มเพียงเล็กน้อย ผมสลวยถูกเกล้าไว้อย่างสวยงามและประณีต “สวัสดีค่ะ คุณซาฮัค ยินดีด้วยนะคะ” ธาริกากล่าวแสดงความยินดีเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับส่งยิ้มให้กับเขา ซึ่งเขาก็เต็มใจรับรอยยิ้มจากเธออยู่แล้ว “ผมนึกว่าคุณจะไม่มาซะแล้ว” “มาสิคะ คุณเชิญมาทั้งที” “ผมกลัวคุณลืม เลยย้ำที่ตลาดกับคุณอีกที” ซาฮัคหมายถึงเมื่อตอนสายที่เขาไปช่วยวาติยาเข็นผัก และย้ำกับผู้เป็นน้องสาว เพราะนึกว่าผู้หญิงคนนั้นที่เขาเจอเป็นตัวเธอ ธาริกาจำได้ว่าเธอไม่ได้ออกไปไหนเมื่อช่วงสาย แต่คนที่ออกไปคือน้องสาวของเธอ แสดงว่าซาฮัคเจอกับ วาติยาตัวจริงเข้าให้แล้ว แต่ทำไมน้องสาวจึงไม่บอกให้เธอรู้ล่วงหน้า เธอจะได้เตรียมรับมือได้ แต่มีหรือคนอย่างธาริกาจะแก้สถานการ

Chapter 34 เสียงรถยนต์ที่คุ้นหูวาติยาดังอยู่ที่หน้าบ้านของพี่สาว ร่างบางสวมกระโปรงสีชมพูและเสื้อสีเดียวกันเดินออกมาดูที่หน้าบ้าน วาติยาตกใจจนแทบลืมหายใจเมื่อเห็นราเชนทร์ก้าวลงมาจากรถยนต์หรูของเขา ในใจของเธอร้อนรน นี่เพิ่งจะห้าโมงเย็น ทำไมราเชนทร์จึงมารับพี่สาวของเธอเร็วนัก แล้วเธอจะทำยังไงดี “แก้วจ๋า แก้ว แก้วพี่มารับแล้ว” ราเชนทร์ร้องเรียกชื่อภรรยาเสียงดังลั่น วาติยาเดินวนเวียนอยู่ในบ้านเพราะไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี ในที่สุดเธอก็เดินไปที่ประตูหลังบ้าน ก่อนจะเดินลงไปในสวนผัก เพื่อเดินทางไปหาจ้อยตัวช่วยของเธอ ราเชนทร์เดินไปเดินมาที่หน้าบ้าน เห็นบ้านเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่เขาจึงนั่งลงที่ไม้แคร่ที่อยู่หน้าลานบ้าน รับลมยามเย็นที่พัดโชยมาด้วยความสดชื่น ส่วน วาติยารีบเดินไปตามท้องร่องที่เธอค่อนข้างชำนาญทางมากขึ้น หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ราวหนึ่งสัปดาห์ “จ้อย จ้อยอยู่หรือเปล่า จ้อย” วาติยาร้องเรียกจ้อยคนงานของพี่สาว ไม่นานร่างของจ้อยก็เดินออกมาจากบ้านไม้หลังเล็กที่อยู่ท้ายสวนผัก “มีอะ

Chapter 36 ห้องที่อยู่ภายหลังบานประตูห้องนี้กลับไม่ใช่ห้องน้ำอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันเป็นห้องนอนขนาดใหญ่มาก ซึ่งภายในห้องมีเครื่องอำนวยความสะดวกทุกอย่าง เธอเดินเข้าไปภายในห้องเหมือนคนเหม่อลอย ตื่นตาตื่นใจกับความสวยงามที่อยู่ในห้องนอนนั้น พื้นพรมที่เธอย่ำเดินนุ่มดุจแพรไหม มีหนังเสือปูอยู่ตรงด้านหน้าของเตียง เธอยืนชิดริมเตียงก่อนจะใช้มือลูบไปบนที่นอนขาวสะอาดของเขา เธอมัวแต่เพลิดเพลินชมความงามจึงไม่รู้ตัวเลยว่า ซาฮัคได้มายืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอในระยะประชิด “สวยถูกใจคุณแก้วหรือเปล่าครับ” เขาพูดกระซิบอยู่ที่ข้างๆ หูของเธอ ลมหายใจของเขากระทบกับใบหูของเธออย่างไม่ตั้งใจ ทำให้ร่างของเธอทุกสัดส่วนแข็งเกร็งขึ้นมาทันที เธอจึงหันมาหาเขาอย่างช้าๆ หวังจะปลีกตัวออกจากห้องนี้ “ห้องของผมสวยหรือเปล่าครับ” เขาถามอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองใบหน้าของเขาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาโน้มใบหน้ามาหาเธอพอดี ดวงตาคมเข้มสายตาดุจเหยี่ยว จ้องมองดวงตาหวานซึ้งของเธออย่างหลงใหล เหมือนเข็มนาฬิกาหยุดเดิน เหมือนทั้งคู่ยืนอยู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีใครหาเจอ

Chapter 38 “แก้ว แก้วของพี่ โอ้ว” ราเชนทร์ร้องเรียกชื่อคนรักไม่ขาดปาก ในขณะที่มือของเขาข้างหนึ่งละจากเอวบาง หลังจากที่เธอเริ่มคุ้นเคยกับร่างกายของเขามากขึ้นโดยไม่ต้องสอน ริมฝีปากหนาดูดเม้มที่เม็ดบัวก่อนจะดูดดึงเข้าไปในอุ้งปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นนิดและใช้ปลายลิ้นตวัดไล้ที่เม็ดบัวชูช่อนั้น จนร่างของเธอสั่นไหวขยับร่างกายเหนือร่างเขาอย่างรุ่มร้อนและร้อนแรง ดุจดั่งสมิงสาวกำลังแปลงร่างเป็นหญิงงามเข่นฆ่าบุรุษที่มากด้วยตัณหา และกลืนกินเข้าท้องไปในเวลาต่อมา มือบางเกาะที่บ่าแกร่งของเขาแน่น เพื่อเป็นหลักยึดในการขยับร่างเคลื่อนไหวบนร่างหนา กลีบปากบางสีกุหลาบเผยอนิดๆ เพื่อปลดปล่อยเสียงครวญครางที่แสนไพเราะของเธอ “อ๊า อ๊า” เหมือนมีดวงตะวันดวงใหญ่อยู่ใจกลางศีรษะบาง ร่างกายของเธอร้อนซาบซ่านไปด้วยความเสน่หาที่แผดเผาร่างกายเธอ ทรวงอกคู่งามที่ท้าทายสายตาราเชนทร์ จนเขาแทบไม่อยากผละหนีห่างเลยสักเสี้ยววินาทีเดียว ความร้อนระอุจากเรียวปากหนาทำให้คลื่นความร้อนที่กำลังแผดเผาเธอกระจายไปทั่วร่างกาย จนกระทั่งแสงจากดวงจันทร์ที่ลอยเด่นขับไล่ดวง

Chapter 40 “ไม่มีใครผิดหรือว่าใครถูกหรอกครับ เพราะโชคชะตามักเล่นตลกกับเราเสมอ” ใช่ โชคชะตากำลังเล่นตลกกับเขา ที่นำเขามารู้จักกับเธอ ให้มาเจอเธอด้วยความบังเอิญที่ชายหาด อ้อมกอดของลำแขนบางที่โอบกอดเขาด้วยความดีใจ เมื่อนึกว่าเขาเป็นชายอีกคนหนึ่ง และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของความรักครั้งแรกของเขา รักทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้วก็ตาม แต่สิ่งหนึ่งที่ซาฮัคไม่รู้คือ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้เป็นคนละคนกับผู้หญิงที่เขาหลงรัก เพราะเธอทั้งสองหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ “ไปที่บ้านดีกว่าค่ะ” วาติยาพูดเสียงนุ่ม ก่อนจะนำช่อดอกไม้วางลงในตะกร้า มือบางจับที่หูของตะกร้าทั้งสองข้างเพื่อยกตะกร้าผักไปที่บ้านพัก หากมือหนาของใครคนหนึ่งทาบทับที่มือของเธอ ดวงตาของทั้งสองสบกันนิ่งในระยะใกล้ จ้องมองลึกลงไปในแววตาคู่นั้นจนเห็นกันและกัน ใบหน้าของซาฮัคโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้างามที่มองเขาอย่างตื่นตะลึง ริมฝีปากของเขากำลังแตะที่ริมฝีปากบางในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที ร่างของวาติยาผงะหงายเมื่อตั้งสติได้อีกครั้ง “ไปกันเถอะค่ะ” วาติยาหยิบช่อดอกไม้ที่วาง