All Chapters of DUMPED TO FOREVER : Chapter 1 - Chapter 10

Umuulan nang malakas noong gabing iyon.Wala akong payong. Wala rin akong pera pampamasahe.Nakaupo ako sa gilid ng kanto, yakap ang aking sarili habang pinipigilan ang pag-iyak. Hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa mensaheng kababasa ko pa lamang:“Lyka, hindi na ito gagana. Paalam.”Si Alejandro iyon. Ang taong akala ko ay makakasama ko habambuhay.Tatlong taon kaming nagsama. Tatlong taon na inakala kong totoo ang lahat. Ngunit sa isang gabi, biglang nagbago ang lahat. Walang alitan. Walang paliwanag. Basta na lang niya akong iniwan.“Anong kasalanan ko?” bulong ko sa aking sarili habang tumutulo ang mga luha.Wala akong makuhang sagot.Makalipas ang dalawang taon, wala pa rin akong natatanggap na paliwanag.Ngayon, dalawampu’t limang taong gulang na ako. Nagtatrabaho ako bilang tindera sa isang mall. Maliit ang aking kinikita, ngunit sapat ito pambili ng gamot ni Ina at pambayad sa pag-aaral ng aking nakababatang kapatid.“Lyka! May customer!” sigaw ni Ate Mila, ang aking katrabah

Alas-sais ng gabi. Nasa loob na ako ng Cafe Luna.Pinili ko ang pinakasukong mesa sa gilid. Malayo sa ibang tao, malayo sa ingay ng paligid.Alam kong hindi ako dapat naririto. Sa loob ng dalawang taon, pilit kong pinigilan ang sarili kong hanapin siya. Sa loob ng mahabang panahon, nagpanggap akong maayos ang lahat at nakalimutan ko na siya.Ngunit ngayon, narito pa rin ako. Sinabi niya na ito ay isang pagkakataon lamang, at matapos ang usapan ay hindi na niya ako guguluhin pa.“Sabi mo nga,” bulong ko sa aking sarili habang hawak ang basong malamig na inumin na hindi ko pa man nahahawakan upang inumin.Biglang bumukas ang pinto ng kainan.Pumasok si Alejandro.Suot pa rin niya ang kanyang itim na amerikana, tila kagagaling lamang sa kanyang trabaho. Ngunit ang kanyang mga mata ay nakatuon agad sa akin. Hindi siya lumingon sa iba, parang ako lamang ang tao sa buong lugar na iyon.Umupo siya sa tapat ko nang hindi na nagtatanong pa.“Huli ba ako?” tanong niya nang mahinahon.“Hindi,” s

Nang isara ko ang pinto matapos umalis si Alejandro, naiwan akong nakatayo sa tapat nito habang ang tibok ng aking puso ay tila hindi pa bumabalik sa kanyang normal na tiyempo. Ang mga pangyayari sa maghapon ay mabilis at puno ng pagbabago—mula sa paggising na puno ng pag-aalinlangan, hanggang sa makita ko ang kanyang sinseridad sa harap ni Mama, at sa huli ay ibigay ko ang munting pagkakataong hinihingi niya.Pumasok ako sa sala at naabutan ko si Mama na nakangiti nang bahagya habang inaayos ang mga pinggan. Nang mapansin niya ang aking pagbabalik, tumingin siya sa akin nang may kakaibang kislap sa kanyang mga mata.“Anak,” panimula niya nang malumanay, “mabuti ang ugali ng batang iyan. Hindi siya ang uri ng mayaman na nakasanayan nating makita sa mga balita o sa mga kwento ng ibang tao. May respeto siya, at higit sa lahat, makikita sa kanyang mga mata na seryoso siya sa kanyang pakikitungo sa iyo.”Umupo ako sa tabi niya at huminga nang malalim, hinahaplos ang aking mga palad na may

Matapos ang araw na lumabas ang buong katotohanan, tila bumagal ang ikot ng panahon para kina Lyka at Alejandro. Wala na ang bigat ng pagdududa, wala na ang mga tanong na walang sagot, ngunit sa kabila nito, may natitira pa ring kakaibang lamig sa pagitan nila—ang lamig ng dalawang taong pagkawalay, na kailangan nilang unti-unting tunawin. Kaya nang imbitahan siya ni Alejandro makalipas ang tatlong araw, hindi na ito para maghanap ng ebidensya o magharap ng kaaway. Ito ay para sa kanilang unang date, ang tawag ng binata. “Isang simpleng hapunan lang, Lyka,” paalala niya sa kanya sa telepono, ang kanyang boses ay tila nanginginig nang bahagya sa kaba. “Walang ibang tao, walang negosyo, at walang nakatagong dahilan. Gusto ko lang… makilala ka ulit. At ipakilala rin ang sarili ko sa iyo, bilang taong handang bumuo ng panibagong simula.” Pumayag si Lyka, ngunit habang papalapit ang oras ng pagkikita, lalo siyang kinakabahan. Nakaharap siya sa salamin sa kanyang silid, inaayos ang kanya

Matapos unti-unting makuha ang tiwala ng pamilya ni Lyka, naging mas matatag ang desisyon ni Alejandro na wakasan na ang gulo na matagal nang bumabalot sa kanilang buhay. Naintindihan niya na habang nariyan si Trixie na patuloy na nagpapakalat ng maling balita, hindi kailanman magkakaroon ng tunay na kapayapaan para sa kanila. Kaya sa halip na hayaan na lamang itong mangyari, nagplano siya ng isang hakbang na magtatapos sa lahat ng pagdududa—hindi sa pamamagitan ng dahas, kundi sa harap ng katotohanan at mga taong nakikinig sa mga kwentong kanyang ikinakalat. Sa tulong ng isang tapat na tauhan na dati ay inupahan ni Trixie upang baguhin ang mga mensahe at magkalat ng tsismis, nakuha ni Alejandro ang lahat ng ebidensyang kailangan niya. May mga nakasulat na kasunduan, mga talaan ng tawag, mga orihinal na kopya ng mga mensaheng binago, at pati na rin ang pahayag ng taong mismo ang nagsabing siya ay inutusan ng dalaga. Ang lahat ng ito ay nasa kanyang mga kamay, handang ilabas sa tamang