บททั้งหมดของ The CEO's Hidden Son: บทที่ 1 - บทที่ 10

Sophia Elaine Rivera POVUmiikot na ang paningin ko. Ang bigat din ng bawat hakbang ko habang naglalakad sa mahabang hallway ng hotel. Hindi ko na alam kung pang-ilang baso o bote ng alak ang nainom ko sa bar sa ibaba. Ang natatandaan ko lang, gusto kong lunurin 'yung boses ng nanay ni Jayson na paulit-ulit na pumapasok sa isip ko. Isang hamak na empleyado lang.Pumasok ako sa elevator, sumandal sa dingding, at pinindot ang floor kung saan alam kong may kwarto ako. O baka kwarto nina Jayson 'yun? Hindi ko na maisip nang maayos. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ng elevator, sumuray-suray ako palabas. Malabo na ang mga numero sa pinto.Huminto ako sa tapat ng isang pinto. May hawak akong card key na nakuha ko sa lamesa kanina sa bar bago ako umakyat, o baka naiwan ko sa bag? Tiningnan ko ang hawak ko. Card key nga. Idinikit ko iyon sa sensor. Click.​Bumukas. Ni hindi ko napansin na hindi man lang umilaw nang pula 'yung card reader. Pumasok ako sa madilim na kwarto. May kaunting liwan

Sophia Elaine Rivera POVNanginginig ang mga kamay ko habang nakatayo sa harap ng malaking salamin sa banyo ng ground floor. Inayos ko ang pinalantsa kong itim na slacks at sky blue na button-down shirt. Malinis, presentable, at mukhang propesyonal—eksaktong hitsura ng isang Executive Secretary na handang magtrabaho sa Cortez International Holdings.​"Kaya mo 'to, Elaine. Para kay Cael," bulong ko sa sarili ko bago huminga nang malalim.Iniwan ko si Cael doon sa nakuha kong apartment sa Mandaluyong kasama si Aling Nena—'yung kapitbahay kong nakiusap akong mag-babysit muna sa kanya. Umiyak pa nga si Cael kaninang umaga dahil naninibago sa ingay ng Maynila, kaya lalo akong nag-alala habang naiwan siya dun.​Sumakay ako sa elevator paakyat sa 25th floor kung nasaan ang executive boardroom. Pagpasok ko, may ilang department heads na ang nakaupo sa mahabang conference table."Good morning, Ms. Rivera. Pwesto ka na doon sa dulo, katabi ng projector. Ikaw ang kukuha ng minutes ng meeting nga

ENZO MATTEO CORTEZ POV Ilang sandali kaming natahimik. Mabigat ang hangin sa loob ng silid, tila dinadala ang katotohanang limang taon na niyang ibinaon at ngayon ay biglang lumutang, matalas, malinaw, at hindi na maikakaila. Tinitigan ko muna ang batang nakatayo pa rin sa labas ng salamin. Nakatalikod ito habang pinupulot ang kanyang kwaderno at mga krayolang nagkalat sa sahig. Ang bawat galaw niya, ang paraan ng pagyuko at pag-abot, ay tila kapareho ng aking sarili noong ako ay kasing-edad o kasing bata pa lamang niya. Pagkatapos ay ibinalik ko ang aking paningin kay Sophia, na nakatayo doon na parang naghihintay na sumabog ang aking galit. At marahil ay nararapat lang na magalit talaga ako. May bahagi ng pagkatao ko, ang bahaging laging naghahanap ng katotohanan at ayaw sa pagtatago, na gustong magtanong, humingi ng paliwanag, at ilabas ang damdaming unti-unting namumuo sa aking dibdib. Ngunit may isa pang bahagi, ang bahaging laging naghahap ng sagot sa aking mga katanongan

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Lumipas ang isang linggo, at sa loob ng pitong araw na iyon, unti unting nagbago ang takbo ng aming buhay. Sa opisina, nanatili kaming pormal, siya ang aking boss, at ako ang kanyang sekretarya. Walang sinuman sa ibang empleyado ang nakakaalam ng katotohanan, at sinisiguro naming manatiling propesyonal ang aming pakikitungo sa isa’t isa. Ngunit sa labas ng opisina, nagsisimula nang mabuo ang isang bagong ugnayan, hindi bilang magkasintahan, kundi bilang mga magulang na nagtutulungan para sa kanilang anak. Tulad ng napagkasunduan, dumalaw si Enzo sa aming munting tahanan sa Mandaluyong tuwing hapon pagkatapos ng kanyang trabaho. Sa una, nanatili siyang pormal at maingat, tila natatakot na baka magkamali siya ng kilos sa harap ng bata. Ngunit sa paglipas ng mga araw, nakita ko ang pagbabago. Unti unting nawala ang kanyang pagiging istrikto, at napalitan ito ng pagiging mapagpasensya at mapagmasid. Isang hapon, habang naghahanda ako ng meryenda sa kusina, n

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Dumating ang Sabado na hinihintay namin, at sa kabila ng payapa at magandang panahon, may halong kaba at pananabik pa rin ang aking dibdib. Maaga pa lang ay nakahanda na kami ni Cael. Suot niya ang kanyang paboritong asul na polo at maayos na pantalon, habang hawak nang mahigpit ang isang maliit na kwaderno at lapis, handa raw siyang tumingin at magtanong sa kung anong paaralan ang pupuntahan namin. Ilang minuto bago ang itinakdang oras, narinig ko ang busina ng sasakyan sa labas ng bahay. Pagtingin ko sa bintana, nakita ko ang pamilyar na itim na sasakyan ni Enzo, kasama ang isa sa kanyang mga tauhan na nakatayo nang maayos sa tabi nito. Nang lumabas kami, agad na bumaba si Enzo upang salubungin kami. May ngiti sa kanyang mga labi, hindi ang pormal na ngiti na nakikita ko sa opisina, kundi isang mainit na tingin na lalo pang lumawak nang makita si Cael. “Magandang umaga sa inyong dalawa,” bati niya nang malumanay. “Handa na ba kayung tumingin ng magigi