บททั้งหมดของ The CEO's Hidden Son: บทที่ 11 - บทที่ 20

SOFIA ELAINE RIVERA POV Matapos ang araw na iyon nang bisitahin namin ang paaralan, tila bumilis ang ikot ng panahon at naging mas puno ng mga pangyayari ang aming pangaraw-araw na buhay. Sa labas, maaaring magmukhang walang malaking pagbabago, pumapasok pa rin ako nang maaga sa opisina, ginagawa ang aking mga tungkulin bilang sekretarya, at umuuwi tuwing hapon para samahan si Cael. Ngunit sa likod ng karaniwang gawaing iyon, may tumatakbo nang mas malalim at mas masalimuot na katotohanan na unti-unti nang bumubuo sa aming kinabukasan. Araw-araw ko na nararamdaman ang pagbabago sa pakikitungo sa amin ni Enzo. Sa harap ng ibang mga empleyado, nananatili siyang mahigpit at propesyonal, at ako naman ay maingat na pinapanatili ang aming pormal na ugnayan. Walang sinuman ang makapansin ng kahit anong kakaiba, at iyon ang gusto namin. Ngunit kapag kaming dalawa na lang sa loob ng kanyang opisina, kapag pinag-uusapan namin ang tungkol kay Cael o ang aming kaligtasan, nagbabago ang kanyang

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Minsan, habang tahimik ang paligid at nakikinig lang ako sa mahinang paghinga ni Cael habang natutulog, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung totoo ba ang lahat ng nangyayari. Parang isang mahabang panaginip, mula sa panahong ako lang ang humawak ng lahat ng responsibilidad, hanggang sa biglang bumalik si Enzo at dala niya ang lahat ng solusyon, proteksyon, at pagmamahal na matagal naming hinihintay. Pero alam ko, sa likod ng bawat ngiti at bawat hakbang na ginagawa namin, may mga tanong pa ring gumagapang sa isip ko at mga takot na mahirap tuluyang palayain. Lumipas ang ilang araw matapos naming mamili ng mga gamit ni Cael. Sa opisina, nanatili ang aming pormal na ugnayan. Sa harap ng ibang mga empleyado, siya pa rin si Sir Cortez, ang may-ari ng kumpanya, mahigpit ngunit makatarungan, at iginagalang ng lahat. Ako naman ay nanatili bilang kanyang sekretarya, gumagawa ng mga iskedyul, tumatanggap ng mga tawag, at tinitiyak na maayos ang daloy ng trab

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Dumating ang Sabado nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Buong magdamag, hindi ako nakatulog nang mahimbing hindi dahil sa takot lang, kundi dahil sa halo-halong kaba at pananabik. Sa loob ng limang taon, sanay na sanay na ako sa buhay na simple, tahimik, at walang masyadong ingay. Ang paglipat sa ibang lugar ay parang pagtawid sa isang tulay papunta sa mundong hindi ko pa lubusang nakikilala. Pero sa tuwing titingnan ko si Cael habang natutulog, naaalala ko kung bakit ko ito ginagawa para sa kanyang kaligtasan, para sa kanyang kinabukasan, at para sa pamilyang unti-unti na naming binubuo. Maaga pa lang ay narinig ko na ang mahinang paggalaw sa kanyang kwarto. Pagbukas ko ng pinto, nakaupo na siya sa kanyang kama, nakangiti nang malaki habang nakatingin sa mga bagong gamit na inayos namin noong nakaraang gabi. “Mama! Darating na po ba si Tito Enzo?” tanong niya agad, halatang sabik na sabik na lumabas. Lumapit ako at hinaplos ang kanyang buhok. “Oo

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Ang mga unang linggo sa bagong bahay ay tila isang mahabang panaginip maganda, payapa, pero may bahid ng kaba na laging nasa dulo ng isip ko. Sanay na sanay na ako sa maliit at simpleng tirahan noon, kaya sa tuwing lilingon lingon ako sa malalawak na kwarto at malinis na pasilyo, hindi ko maiwasang isipin kung nararapat ba kaming manirahan sa ganitong lugar. Pero sa tuwing makikita ko ang ngiti ni Cael habang tumatakbo sa hardin o naglalaro sa kanyang bagong kwarto, nawawala ang lahat ng pagdududa. Kung ito ang kapalit ng kanyang kaligtasan at kapayapaan, handa akong sanayin ang sarili ko sa anumang pagbabago. Maaga pa lang noong Lunes, gising na kaming lahat. Ito ang unang araw ni Cael sa kanyang bagong eskwelahan. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang kanyang uniporme, at napansin ko ang kanyang mga mata na kumikinang sa halo halong pananabik at kaba. Hinaplos ko ang kanyang buhok at ngumiti upang ipakita na ayos lang ang lahat. “Handa ka n

SOPHIA ELAINE RIVERA POV Matapos umalis si Enzo sa kwarto, nanatili akong nakahiga sa tabi ni Cael, pero hindi na muling dumalaw ang antok sa aking mga mata. Kahit payapa ang paligid at tahimik ang buong bahay, parang may bigat na nakadagan sa aking dibdib na mahirap ilabas. Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata, sinusubukang patahimikin ang magulong isipan, pero ang mga salitang binitiwan ni Enzo kanina ay paulit-ulit na umuugong sa aking pandinig. May mga taong nagmamasid. Hindi pa natin sigurado kung sino sila. Ilang buwan na ang nakalipas mula noong tumakas kami sa dating bahay na akala ko ay magiging aming tahanan magpakailanman. Sa loob ng panahong iyon, unti-unti ko nang naramdaman ang tunay na kahulugan ng kaligtasan ang pakiramdam na makahinga nang maluwag, makita ang anak kong lumalaki nang walang takot, at makasama ang lalaking matagal ko nang itinatago sa puso ko. Pero ngayon, parang biglang bumalik ang dating pangamba. Parang ang mga aninong akala ko ay naiwan ko