All Chapters of The Billionaire's Forgotten Heir: Chapter 151 - Chapter 160

AZRIEL POVMula sa backseat ng SUV, pinanood ko ang dahan-dahang paggalaw ng trapiko sa C5 habang pabalik kami ng Forbes Park. Tuyo ang lalamunan ko, at ramdam ko ang bigat sa aking mga balikat matapos ang halos dalawang oras na tensyon sa loob ng courtroom. Sa tabi ko, nakasandal si Elira sa bintana, habang si Zion naman ay mahimbing na namang natutulog, ang kaniyang maliit na ulo ay komportableng nakalapag sa hita ng kaniyang ina.Inayos ko ang pagkakasuot ng aking relo at sumandal sa headrest. Tumingin ako kay Elira. Mukha siyang pagod, pero may bahagyang luwag sa kaniyang mga reaksyon kumpara kaninang alas-singko ng madaling-araw nung pababa kami ng hagdanan.Habang pinakikinggan ko ang mahinang ugong ng makina ng sasakyan, hindi ko maiwasang balikan sa isip ko ang lahat ng naging paghahanda ko nitong mga nakaraang araw. Ang akala ng marami, madali lang ang ginawa kong pag-asikaso sa kasong ito dahil ako ang CEO ng Monteverde Holdings. Pero ang totoo, bawat hakbang ko mula noong i

ELIRA POVGabi na pero hindi pa rin ako tinatablan ng antok. Pagkatapos naming maghapunan nina Zion at Manang Melba, dinala ko na ang anak ko sa kwarto niya para patulugin. Pero heto ako ngayon, nakaupo sa gilid ng kama ko habang nakabukas ang laptop. Maliwanag ang screen sa gitna ng madilim kong kwarto, ipinapakita ang bukas kong email inbox.Muli kong binasa ang mensahe mula sa potential client ko para sa Lunes. “Hi Elira, just confirming your technical check for the freelance writing role on Monday at 10:00 AM. Please ensure a stable internet connection and a quiet environment.”Huminga ako nang malalim at dahan-dahang isinarado ang laptop. Quiet environment. Sa laki ng mansyong ito ni Azriel, hindi problema ang katahimikan. Ang totoong problema ay kung paano ko gagawin ang interview na ito nang hindi niya nalalaman.Tumayo ako at lumapit sa bintana, tinitingnan ang tahimik na courtyard sa ibaba. Ang daling masanay sa karangyaan ng lugar na 'to. 'Yung pakiramdam na ligtas ka dahil

ELIRA POVLumipas ang buong katapusan ng linggo na parang may nakatagong kuryente sa loob ng mansyon. Kahit anong gawin kong pag-iwas sa study room ni Azriel, pakiramdam ko ay sinusundan pa rin ako ng kaniyang mga paalala. Noong Linggo ng gabi, halos hindi ako nakatulog. Paulit-ulit kong nirebisa ang aking portfolio sa laptop, sinisigurong maayos ang mga sample articles ko para sa freelance gig.Ngayong Lunes ng umaga, eksaktong alas-nuwebe, narinig ko ang pag-andar ng SUV ni Azriel palabas ng main gate. Sumilip ako sa bintana at nakita ang huling sulyap ng itim na sasakyan habang nilalamon ng modernong kalsada ng Forbes Park. May board meeting siya sa main office at susunod siya sa opisina ni Atty. Ramos pagkatapos.Ito na ang pagkakataon ko.Bumaba ako sa kusina para matingnan si Zion. Kasalukuyan siyang pinapakain ni Manang Melba ng hiniwang saging at oatmeal sa may hapunan. Mukhang masigla ang anak ko, malayo sa matatakuting bata na binuhat ko palabas ng probinsya ilang linggo na

ELIRA POVNanginginig ang mga daliri ko habang tinatapos ko ang huling pangungusap sa aking typing test. Eksaktong dalawang minuto bago maubos ang oras sa timer nang mapindot ko ang Submit button sa portal ng kliyente."I've submitted the sample, Ms. Katherine," hingal na pahayag ko sa earphones ko, pilit na itinatago ang kaba na dulot ng muntikang pagkahuli ni Azriel kanina."Perfect, Elira. I actually saw your live updates on the document tracker. Impressive turn-around time despite the minor distraction on your end," nakangiting sagot ng interviewer mula sa Singapore. "We will review this with the editorial team today. You can expect an update by Wednesday regarding the final contract offer and onboarding details.""Thank you so much. I appreciate your time," sagot ko bago tuluyang nagpaalam at pinindot ang *End Call*.Nang mag-black ang screen ng laptop, doon ko lang naramdaman ang matinding panghihina ng tuhod ko. Napasandal ako sa swivel chair at napapikit. Nagawa ko. Sa kabila

ELIRA POVNanatili akong nakatayo sa may madilim na bahagi ng kusina. Tanging ang ilaw lang mula sa refrigerator at ang mahinang liwanag mula sa garden ang nagbibigay ng anino sa aming dalawa. Nakatitig lang ako kay Azriel habang dahan-dahan niyang ibinababa ang kaniyang sapatos sa sahig. Mukha siyang pagod na pagod. Ang kaniyang mga balikat na palaging tuwid at nagpapakita ng awtoridad ay tila bumagsak, at ang kaniyang buhok na palaging maayos ay magulo na, na parang kanina pa niya ito sinasabunutan sa tindi ng stress.Nang mag-tama ang mga mata namin, pakiramdam ko ay umurong lahat ng sasabihin ko. Walang bakas ng galit sa mukha niya mula sa pagtatalo namin kaninang hapon. Puro pagod lang. Isang malalim at mabigat na pagod.Dahan-dahan siyang naglakad palapit sa kitchen island. Ipinatong niya ang pareho niyang kamay sa marmol na counter at yumuko nang bahagya, humihinga nang malalim.Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero kinuha ko ang isang malinis na baso mula sa lalagy