Semua Bab เลิกรักคู่หมั้นมาเฟีย: Bab 21 - Bab 30

“นายว่าวงนี้สวยมั้ย” พร้อมทัพพ์หยิบแหวนขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ แววตาจริงจังราวกับกำลังเลือกสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต“มันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ” เปรมธนัชมองตามแบบขอไปที“ต่างสิ แค่ดีไซน์ก็ต่างแล้ว” เขาเถียงทันที เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนคนกำลังมีความสุขแบบปิดไม่มิด“มึงลากกูมานี่เพื่อมาเลือกแหวนเนี่ยนะ” เปรมธนัชถอนหายใจแรง น้ำเสียงเหมือนจะโวย แต่สายตากลับมองเพื่อนอย่างจับผิด“แล้วไง”“กูนึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตาย”“เรื่องชีวิตกูไง” เขาตอบหน้าตาเฉย แต่สายตายังคงเลือกแหวนอยู่“มึงจะขอใครแต่งงาน” เปรมธนัชถามขึ้นยิ้มๆ ตั้งใจแกล้งเต็มที่ พร้อมทัพพ์เงยหน้ามองทันที“ขอเมียกูดิวะ” คำตอบสั้นๆ แต่ชัดจนเปรมธนัชหลุดหัวเราะ“เมียเยอะเกิน เดาไม่ถูกว่ะ”“ไอ้เปรต” เขาเรียกเพื่อนเสียงแข็ง จ้องเขม็งทันที“แค่ล้อเล่นอย่าซีเรียสสิวะ” เปรมธนัชยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แต่ยังยิ้มไม่หยุดพร้อมทัพพ์ถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ร้าน แล้วขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเล็กน้อย“มึงช่วยขยับไปห่างๆ หน่อย” เขาพูดเสียงต่ำ ใช้สายตากดดัน“เรื่องมาก” เปรมธนัชหันไปมองรอบๆ ตาม ก่อนจะยักไหล่แล้วถอยออกมา สายตามองเห็นผู้ชายที่คุ้นตาอยู่ไม่ไกล“

วันนั้นก็มาถึงวันคล้ายวันเกิดครบ 26 ปีของมีญาริน งานปาร์ตี้เล็กๆ ถูกจัดขึ้นในโรงแรมหรู บรรยากาศดูเรียบง่ายแต่แฝงความพิเศษ ครั้งนี้หญิงสาวระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก“คุณพ่อ” หญิงสาวโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อทันที“มีความสุขมากๆ นะลูก” มติภัทรยิ้มอ่อน ก่อนจะกอดลูกสาวตอบอย่างอบอุ่น“คุณพ่อก็เหมือนกันนะคะ อย่าทำงานหนักมาก” เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเป็นห่วง“ลูกสาวพ่อโตแล้ว ต่อไปก็ต้องมีสติในการใช้ชีวิตนะ” เขาพูดช้าๆ พร้อมลูบศีรษะเธอเบาๆ มีญารินยิ้มก่อนจะพูดในสิ่งที่คิดมานาน“หนูโตแล้วนะคะ อนุญาตให้คุณพ่อมีภรรยาใหม่ได้แล้ว”คำพูดนั้นทำให้มติภัทรชะงักไปเล็กน้อย ตั้งแต่ภรรยาเสียไป เขาก็เลี้ยงลูกเพียงลำพังมาตลอด เพียงเพราะกลัวว่าลูกสาวจะเป็นเด็กมีปัญหา“พ่อแก่แล้ว” เขาตอบยิ้มๆ“แก่ที่ไหนคะ คุณแม่คงหมดห่วงถ้าคุณพ่อมีคนดูแล” เธอส่ายหน้าน้ำเสียงของเธอจริงจัง จนเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวลูกสาวอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นหลังจากส่งผู้เป็นพ่อกลับบ้านเรียบร้อย มีญารินก็เดินกลับเข้างาน แต่สายตากลับคอยมองหาคนบางคนไม่หยุด เธอชะเง้อมองไปทั่ว จนฉัตรพศินที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็น

ห้องสอบสวนเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ คาริสานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้เหล็ก สภาพเหมือนคนหมดแรง ดวงตาแดงช้ำ มือทั้งสองถูกใส่กุญแจมือวางอยู่บนโต๊ะเย็นเฉียบ นี่คือจุดต่ำที่สุดในชีวิตของเธอประตูเปิดออกช้าๆ พร้อมทัพพ์ก้าวเข้ามา ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามเธอ สายตาเย็นชาจนแทบไร้ความรู้สึก“พร้อมจะมาสมน้ำหน้าครีมใช่มั้ย” เสียงของคาริสาแหบพร่า แต่ยังแฝงความท้าทายเล็กๆ พร้อมทัพพ์มองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง“ฉันสมเพชเธอมากกว่า ทำไมถึงเลือกที่จะไม่รักตัวเองมันคุ้มแล้วเหรอ” เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนคนที่เหนื่อยเกินจะโกรธต่อ“ถ้าพร้อมรักครีมทุกอย่างมันไม่เป็นแบบนี้” เธอพูดเหมือนกำลังยึดติดกับความหวังสุดท้าย แต่พร้อมทัพพ์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ถ้าวันนั้นเธอทำสำเร็จ ฉันคงตายทั้งเป็น” เขาแทรกขึ้น เสียงต่ำลงอย่างกดอารมณ์ไว้มือกำแน่นจนเส้นเอ็นขึ้น“พร้อมหมายถึงอะไร” คำพูดนั้นทำให้คาริสาชะงักเขาเงยหน้าขึ้นมองเธอตรงๆ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความจริงที่ไม่มีทางปฏิเสธ เขาเกือบเสียมีญารินไปเพราะคนตรงหน้า“ฉันรู้หมดแล้วว่าเธอคิดจะทำอะไร”บรรยากาศเงียบลงในทันทีคาริสานิ่งงัน หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขารู้ความจริงแล้ว แส

“ผู้ชายมาง้อนิดเดียวหายงอนซะงั้น”ฉัตรพศินนั่งเท้าคาง มองเพื่อนด้วยสายตาล้อเลียนไม่ปิด มีญารินปรายตามองนิดๆ ก่อนจะตอบหน้าตาเฉย“เรื่องหัวใจใครจะปล่อยให้ตัวเองเสียใจนาน”“ย๊ะ ฉันจะเลิก!” เขาแกล้งทำเสียงสูง ล้อเลียนจนเกินจริง“อย่าล้อได้มั้ย ผู้ชายคืนนั้นเป็นยังไงบ้าง” เธอส่ายหน้า ก่อนจะหรี่ตามองกลับอย่างจับผิด“ผู้ชายที่ไหน” ฉัตรพศินทำหน้าตาย แต่แววตากลับมีพิรุธชัดเจน“ฉันรู้ ฉันเห็นผู้ชายคนนั้นชอบแกสรุปได้มั้ย” มีญารินยิ้มมุมปาก เธอจ้องเขาเขม็งรอคำตอบแบบไม่ยอมปล่อย ฉัตรพศินชะงักไปนิดก่อนจะเบือนหน้าหนี“ฉันหิวแล้ว” เขารีบเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย“แสดงว่าได้สินะ” เธอหัวเราะเสียงดัง จนแผลสะเทือน“เรื่องของฉันมันยากที่จะเป็นไปได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า เรื่องละเอียดอ่อนยากที่ครอบครัวจะยอมรับได้“แกไม่เคยเปิดอกคุยกับพ่อแม่ ท่านจะรู้มั้ยล่ะ ฉัตรคนเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว ต้องทำตามความฝันตัวเองสักครั้งสิ” เธอเตือนสติเพื่อน“คุณพ่อคงไม่ยอมแน่ๆ”“ทำไมรีบตัดสิน บางทีท่านอาจจะยินดีก็ได้ที่แกใช้ชีวิตตามที่หวัง”ฉัตรพศินทำหน้าครุ่นคิดเพราะเขาไม่เคยเปิดใจคุยกับครอบครัวเลย ทำให้เขาต้องหลบๆ ซ่อนๆ ในการ

พิธีวิวาห์ถูกจัดขึ้นหลังจากวันนั้นเพียงสองเดือนเท่านั้น เรียกได้ว่าเจ้าบ่าวทุ่มสุดตัวอย่างแท้จริง พร้อมทัพพ์จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เชิญสื่อทุกสำนักเข้ามาร่วมเป็นสักขีพยานแห่งความรักของทั้งคู่ท่ามกลางแสงแฟลชจากกล้องและรอยยิ้มของแขกผู้มีเกียรติ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความยินดีพิธีดำเนินไปอย่างราบรื่น ราวกับทุกอย่างถูกกำหนดมาแล้ว เพื่อให้วันนี้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบและในวินาทีที่ทั้งสองจับมือกันต่อหน้าทุกคน มันไม่ใช่แค่การเริ่มต้นชีวิตคู่ แต่คือการยืนยันว่าความรักที่ผ่านเรื่องราวมากมาย สุดท้ายก็พาพวกเขามายืนเคียงข้างกันได้จริงๆ“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเรานะหนูมีญ่า” งามพริ้งยิ้มกว้างอย่างมีความสุข มือเอื้อมไปจับมือของมีญารินไว้อย่างอบอุ่น“ขอบคุณมากนะคะคุณป้า”“เรียกคุณแม่สิจ๊ะ ตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” งามพริ้งส่ายหน้าเบาๆ พร้อมหัวเราะอย่างเอ็นดูคำพูดนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวอบอุ่น เธอเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะเรียกออกมาเสียงเบา“ค่ะ คุณแม่”งามพริ้งยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม ดวงตาเปล่งประกายด้วยความเอ็นดู พร้อมทัพพ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“ผมพาม