ฮานึลสะดุ้งรีบใช้หลังมือลูบแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อของตัวเองเบาๆ"ยูฮวาน เลิกแกล้งฉันได้แล้วน่า"แม้จะบ่นอุบ แต่ในใจของฮานึลกลับโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เพราะมันช่วยยืนยันว่าระยะห่างอันเย็นชาในช่วงนี้ ไม่ใช่เพราะยูฮวานหมดความสนใจในตัวเขา หรือเป็นสัญญาณของการเตรียมบอกเลิกโดยไม่ร่ำลา ทว่ายูฮวานไม่ได้สนใจอาการค้อนของฮานึลเลย เขากลับกดไหล่ของฮานึลไว้แน่นแล้วรวบเอวรั้งร่างอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสอันหนักแน่นทำเอาสมองของฮานึลเบลอไปหมด"ไม่ได้แกล้ง ก็คบกันอยู่ จะเป็นอะไรไปล่ะ"คนทีเขินจนทำตัวไม่ถูกคือฮานึล แต่เขาก็ไม่ได้เกลียดคำประกาศอันมั่นใจนั้น เมื่อหันไปมองไกลๆ ซอจองอูและยูกยองโฮยังคงช่วยกันยืดเส้นยืดสายอย่างกะหนุงกะหนิง กระแสความหวานแผ่ซ่านจนจองอูมีรอยยิ้มแห่งความสุขประดับอยู่บนมุมปากอย่างปิดไม่มิด"ยูฮวาน แต่ถึงอย่างนั้น คนรอบข้างจะนินทาเอานะถ้าคบกับฉัน... นายจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ?" ฮานึลถามด้วยความกังวล เพราะสายตาของโลกที่มองคู่รักเพศเดียวกันย่อมคมกริบ และยูฮวานยังเป็นถึงทายาทตระกูลแชบอลยักษ์ใหญ่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศอีกด้วย
Baca selengkapnya
Masuk
