Semua Bab [แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]: Bab 61 - Bab 70

ยูคยองโฮเสยผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นอย่างแรง สายตาที่มองลงมายังซอจองอูแฝงไปด้วยความเย็นชา การที่จองอูตัดบทตอนกำลังจะถึงฝั่งฝันกลายเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ มันเป็นปฏิกิริยาที่เย็นชาเกินกว่าที่จองอูซึ่งมั่นใจว่าคุมเกมอยู่จะคาดคิดไว้คยองโฮหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบสะโพก เดินไปเปิดน้ำดื่มรวดเดียวราวกับจะกลืนกินความร้อนรุ่มลงไปให้หมด แล้วเดินกลับมาที่หัวเตียง"ทั้งรุ่นพี่โจกีบอม แล้วก็ตัวนายด้วย ทำไมทุกคนถึงได้เอาแต่จับจ้องไปที่จางฮานึลขนาดนั้น?"จองอูขยับเข้าไปใต้เงาของคยองโฮ นิ้วมือเรียวเลื่อนลูบไล้ผ่านผ้าขนหนูอย่างโจ่งแจ้งและยั่วยวน"รุ่นพี่ใจร้ายจังเลยนะครับ"ฝ่ามือของเขาโอบกุมแก่นกายของคยองโฮที่เริ่มตื่นตัวแผ่วเบา ทว่าคยองโฮกลับกดสายตามองด้วยแววตานิ่งสนิท ใบหน้าเย็นชาเหมือนแผ่นน้ำแข็ง ราวกับบอกให้รีบพ่นสิ่งที่รู้ค้างไว้ออกมา"นายก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้มีความอดทนสูงขนาดนั้นนะ รุ่นน้อง"น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาจองอูเสียวซ่านไปถึงไขสันหลัง แม้จะหวั่นใจ แต่เขากลับฉีกยิ้มกว้างพร้อมเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น"ในอนาคต จางฮานึลจะเป็นผู้เล่นที่ทีมเมเจอร์ลีกต

เมื่อขับรถผ่านสนามกีฬาหลักจามซิลซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเบสบอลเกาหลีมาถึงสนามรอง สมองของจางฮานึลก็เต็มไปด้วยความคิดมากมาย เพราะความทรงจำในอดีตชาติที่เขาเคยโลดแล่นบนผืนสนามอันกว้างใหญ่แห่งนี้ยังคงแจ่มชัดยูฮวานจอดรถในลานจอดรถ ทว่าก่อนที่จะหยิบอุปกรณ์ ฮานึลก็รีบเอ่ยเตือน "ยูฮวาน รีบลงไปอบอุ่นร่างกายล่วงหน้ากันเถอะ" แต่ยูฮวานกลับลอบมองรอบๆ พลางฉีกยิ้มกว้าง"นั่นสินะ ต้องอบอุ่นร่างกาย แต่ว่าฉันค่อนข้างรีบน่ะ"รอบตัวยังคงเงียบสงัดเพราะสมาชิกมหาวิทยาลัย S ยังมาไม่ถึง ไม่เปิดโอกาสให้ฮานึลได้สงสัย ยูฮวานก็ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโน้มตัวเข้าหาทันที ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากกลืนกินฮานึลอย่างดุดัน ทำให้อากาศในรถร้อนระอุขึ้นมาในพริบตา ความอึดอัดในพื้นที่ปิดและสัมผัสอันจู่โจมที่รุกคืบเข้ามาในโพรงปากทำเอาฮานึลลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ฮานึลไม่มีปัญญาจะผลักไสจูบนี้ได้เลย เขาทำได้เพียงโอบรอบคอของอีกฝ่ายและตอบรับความปรารถนานั้นอย่างสิ้นท่ากลีบดอกซากุระร่วงหล่นราวกับสายหมอกนอกหน้าต่าง ฮานึลมองใบหน้าด้านข้างของยูฮวานที่อาบไปด้วยสายฝนสีชมพูพลางรู้สึกขอบคุณต่อชีวิตปาฏิหาริย์

เซนส์ของซอจองอูที่ราวกับมองเห็นอนาคตล่วงหน้า ปล่อยกลิ่นอายความฉลาดที่ต่างออกไปจากโจกีบอมยูคยองโฮที่นั่งอยู่ตรงโฮมเพลตลอบมองจางฮานึลและยูฮวานในดิวเอาต์ ตอนนี้คำว่า 'สัตว์ประหลาด' ดูจะน้อยเกินไปสำหรับพวกเขา แม้จะเป็นทีมชมรม แต่การถล่มทีมมหาวิทยาลัยชื่อดังที่มีแต่นักกีฬาเอลีตได้ขนาดนี้ก็ราวกับปาฏิหาริย์ ยูฮวานที่คุมเนินขว้างจนถึงเมื่อครู่โชว์ฟอร์มสมบูรณ์แบบโดยไม่เสียแม้แต่รันเดียว ขณะที่ทีมโกยแต้มหนีห่างไปถึง 17 คะแนน คยองโฮส่งสัญญาณลับให้จองอูเพื่อปลุกเร้าความกระหายชัยชนะ"มาทำเพอร์เฟกต์เกมให้เหมือนพวกสัตว์ประหลาดนั่นกันเถอะ"จองอูพยักหน้าอย่างมั่นใจ แบตเตอร์ที่ก้าวเข้ามาสวิงไม้ด้วยท่าทีหดหู่พลางพึมพำ "พวกนายก็ดีเนอะ ส่วนพวกฉันพังพินาศหมดแล้ว" ใครจะคิดว่าพวกเอลีตที่เปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีจะมาอิจฉาชมรมของมหาวิทยาลัย S"ฉันว่าทักษะไม่ใช่ปัญหาหรอก แต่บรรยากาศทีมพวกนายมันตายสนิทไปแล้วต่างหาก" คยองโฮเอ่ยลอยๆ ก่อนจะสั่งลูกเชนจ์อัป (Changeup) อันเฉียบคมของจองอูปึก!ลูกบอลพุ่งเข้ากลางมิตต์อย่างงดงาม แบตเตอร์ฝ่ายตรงข้ามได้แต่หัวเราะแห้งก่อนจะถูกสไต

แม้จะเป็นเพียงตรรกะที่น่าเหลือเชื่อ แต่ความคิดของเขาก็ถูกทำให้เป็นอัมพาตอย่างรวดเร็วด้วยจุมพิตอันแสนหวานที่แทรกซึมเข้ามา ยูฮวานค่อยๆ แหวกเสื้อคลุมของจางฮานึลออกพลางประทับรอยรักสีแดงไว้ทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสของเขานั้นดุดันและร้อนแรงราวกับจะพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่เพียงความฝันที่จะสลายไปในวันพรุ่งนี้ในที่สุด ฮานึลก็ยอมรับเขาพลางโก่งสะโพกขึ้นและนอนคว่ำลงบนเตียง ทุกครั้งที่ลมหายใจอันหยาบโลนดังขึ้นชิดใบหู ปลายเท้าของฮานึลก็จิกเกร็งเข้าหากัน"ยูฮวาน อ๊ะ...! เบาหน่อย... เบาลงหน่อยได้ไหม..."ยูฮวานจับเอวบางของฮานึลไว้แน่นพลางแทรกกายเข้าสู่ส่วนลึก "ฉันจะทำอย่างเบามือ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ นายงดงามขนาดนี้จะให้ฉันอดทนได้ยังไง การสะกดกลั้นอารมณ์มันคือการทรมานชัดๆ"คำพูดแสนหวานที่พ่นออกมานำพาไปสู่จุดสุดยอด ชายหนุ่มจุมพิตอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยบนเรือนร่างที่สั่นเทาพลางบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะจัดการทุกอย่างเองจนฮานึลไม่ต้องเหนื่อย แม้ร่องรอยเหล่านี้จะเลือนหายไปในสักวัน แต่ความร้อนรุ่มนี้ราวกับจะถูกสลักไว้ในจิตวิญญาณของฮานึลตลอดไป

"ชาติก่อนงั้นเหรอ? พวกนายกำลังคุยเรื่องอะไรกันจริงจังขนาดนั้น"ยูฮวานหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางพ่นลมหายใจอย่างไม่ใส่ใจกับเรื่องลี้ลับเหล่านั้น แต่ทว่าประโยคถัดมาของซอจองอูกลับทำให้ร่างกายของเขาแข็งทึนราวกับก้อนหิน"เพราะงั้นฉันเลยกลัว... กลัวว่าจะต้องตายไว และในชาติก่อนของฉัน จางฮานึลก็เป็นคนที่ตายไวที่สุดด้วย ฉันเลยอดกังวลไม่ได้"*ปัง!*ยูฮวานทุบเบาะด้านหน้าอย่างแรงพลางเค้นเสียงต่ำอันน่าขนลุก "เรื่องที่พูดเมื่อกี้... มันหมายความว่ายังไง?"ซอจองอูสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าหวาดกลัว ยูฮวานจ้องลึกเข้าไปในตาของจองอูพลางคาดคั้น "ที่บอกว่าจางฮานึลจะตาย... มันหมายความว่ายังไงกันแน่!"จองอูลนลานพลางหันไปมองยูคยองโฮ ซึ่งคยองโฮก็รีบเข้ามาขวางเพื่อลดความตึงเครียด "ยูฮวาน เบาเสียงหน่อย จางฮานึลยังหลับอยู่เลยนะ"คำพูดนั้นทำให้ยูฮวานชะงักไปเล็กน้อย เพราะหากฮานึลตื่นมาได้ยินอาจกลายเป็นแผลใจได้ ยูฮวานจึงยอมลดท่าทีลง "ฉันขอโทษที่อารมณ์ร้อน ช่วยเล่าให้ฉันฟังทีเถอะ"คยองโฮหัวเราะเบาๆ "นายจริงจังกับเรื่องคนรักขนา