All Chapters of หย่ารัก สามีไร้หัวใจ: Chapter 41 - Chapter 50

เย็นวันเดียวกันนั้นคุณจักกฤษณ์ได้เดินทางไปเยี่ยมลูกสาวที่เขาละเลยมาเกือบสิบกว่าปี เขาแค่อยากมาขอโทษลูกที่ไม่เคยมาดูดำดูดีเลยสักครั้ง หลังจากที่เขากลับมาจากโรงพัก เขารีบกลับไปเคลียร์ข้าวของทุกอย่างทั้งบ้านที่เขาประกาศขายไปแล้วและมีคนสนใจจะซื้อแล้วด้วย ส่วนข้าวของที่มีค่าทั้งหมดที่สองคนแม่ลูกเคยซื้อมาด้วยเงินของเขา เขาเอามันไปขายจนหมดเพื่อจะเก็บเงินเหล่านี้มาซื้อบ้านใหม่ อีกทั้งเสื้อผ้าที่เขาให้แม่บ้านเก็บไว้ใส่เองแต่เชื่อไหมครับไม่มีใครกล้าเอาเลย เพราะพวกเขาบอกว่าใส่ไม่ลง เขาเองก็ไม่ได้บังคับ แต่ให้เหล่าแม่บ้านเก็บทุกอย่างให้หมดแล้วเอาไปบริจาค ส่วนรูปถ่ายมากมายที่เคยอัดมาใส่กรอบรูปและตั้งโชว์ไว้ในห้องรับแขกเขาเลือกที่จะเผ่าทิ้งทั้งหมดเพราะไม่อยากให้เหลือความทรงจำอะไรไว้ ส่วนบรรดาแม่บ้านคนสวนและคนขับรถเขาไม่ได้ไล่ออกเพียงแต่ย้ายทุกคนไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ เป็นบ้านที่เขาผ่านไปเห็นด้วยความบังเอิญ ที่เจ้าของขายเพราะจะย้ายไปอยู่เมืองนอกกับลูกหลาน เป็นบ้านที่สวยมาก น่าอยู่ และมีพื้นที่กว้างขวาง อีกทั้งเป็นบ้านสวนอีกด้วย เขาไม่ลังเลที่จะเข้าไปสอบถามราคาและซื้อมันทันที โดยเอาเงินที่เ

“จริงนะลูก หนูไม่ได้อำย่าเล่นใช่ไหม” คุณเพียงแขถามหลานสาวอีกครั้ง เพื่อนยืนยันในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน “จริงสิคะคุณย่า วันนี้นันไปหาคุณหมอหลังจากที่ไปเยี่ยมคุณแม่ที่วัดมา เพราะนันรู้สึกว่าตัวเองอาการดีขึ้นมากๆแล้ว ก็เลยให้คุณหมอตรวจดู…. ปรากฏว่าอาการหนูดีขึ้นจริงๆคะ​ นี่ไงคะ… เอกสารยืนยันจากคุณหมอ” “ย่าดีใจจริงๆ ลูก” คุณเพียงแขโอบกอดหลานรักด้วยความดีใจ ท่านดีใจที่เจ้าหล่อนอาการดีขึ้น ความกังวลที่มีก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง “หนูก็ดีใจค่ะคุณย่า ต่อไปนี้หนูจะได้ไปช่วยงานคุณย่าแล้ว คุณย่าจะได้ไม่เหนื่อยไงคะ” “ขอบคุณจริงๆ นะลูก ย่ารักหนูมากน่ะ ฟอดดดด คนเก่งของย่า แต่ย่าอยากให้หนูพักก่อนค่อยไปเริ่มงานอาทิตย์หน้าก็ได้นะ” ดูเอาเถอะจะไม่ให้ท่านรักได้ยังไงกัน เด็กคนนี้ทั้งจิตใจดีและคิดถึงคนอื่นก่อนเสมอ เป็นหลานสาวที่ไม่เคยทำให้ท่านต้องทุกข์ใจหรือสร้างปัญหาให้เลย เธอเข้มแข็งและผ่านเรื่องราวร้ายๆ มามากมายเหลือเกิน ที่ผ่านมามีแต่คนที่เข้ามารังแกเธอเพราะความอิจฉา ถ้าคนพวกนั้นไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายชีวิตของเด็กคนนี้ต้องสวยงามจนไม่มีข้อบกพร่องแน่นอน ทุกวันนี้เธอยังรู้สึกขอบคุณทุกสิ่งท

Part.รัฐภูมิ “คุณค่ะ….. ฮื่อๆ เราจะทำยังไงดีค่ะ ฉันไม่เคยเห็นลูกเป็นแบบนี้มาก่อนเลย” คุณสรวงสุดาได้แต่ร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นสภาพของลูกชายตัวเอง ตอนนี้เขาเหมือนคนตรอมใจงานการไม่ยอมทำ ปล่อยเนื้อปล่อยตัว เอาแต่ดื่มเหล้า ข้าวปลาไม่ยอมกิน เก็บตัวอยู่แต่ในห้องมืดๆ คนเดียว จากที่เคยเป็นคนร่าเริงแต่ตอนนี้เขาเอาแต่นิ่งต่างจากรัฐภูมิคนเดิมอย่างสิ้นเชิง พอเมาแล้วก็ร้องไห้เรียกหาแต่เมียตัวเอง ชีวิตเขาวนเวียนอยู่แบบนี้เกือบสองเดือนแล้ว นับตั้งแต่วันที่โดนนันทิกาปฏิเสธและไม่ยอมให้โอกาสชายหนุ่มเสียศูนย์จนไปไม่เป็นเลย แถมเมียยังขอหย่าอีก เธอไม่รู้จะช่วยลูกยังไง เพราะตัวเองก็ทำผิดกับหญิงสาวเหมือนกัน พอเห็นลูกชายเป็นแบบนี้คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ทุกข์ไม่ต่างกัน นี่สิน่ะที่เขาเรียกเวรกรรม เธอไม่สามารถช่วยอะไรลูกได้เลย เพราะไม่ว่าจะพูดยังไงตาภูมิก็ไม่ยอมฟัง เอาแต่โทษตัวเองซ้ำๆ ว่าทั้งหมดเกิดจากความผิดของเขา ถ้าเขาฟังนันทิกาบ้างและเชื่อเธอบ้างเรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ แต่เพราะความโง่ของเขาเองที่หูหนวกตาบอดเชื่อแต่คนอื่น “นัน นันค๊าบ~ พี่ภูมิขอโทษ พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษ อึกๆๆ ฮื่อๆๆๆๆ พี่โ

“มึงโทรนัดพวกกูออกมามีอะไรหรือเปล่าวะไปภูมิ” มันบ่อยที่ไอ้ภูมิมันจะนัดพวกผมออกมา “ถ้าไม่มีธุระคือกูนัดพวกมึงไม่ได้ว่างั้น ที่เมื่อก่อนพวกมึงยังนัดกูออกมาได้เลย” เขาตอบเพื่อนกลับไปและแสร้งทำเป็นน้อยใจ “ฮ่าๆๆ กูแค่สงสัย….. อย่ามาดราม่าดิวะ ไหนพูดมาสิ” “กูแค่จะมาขอคำปรึกษาจากพวกมึง กูไม่อยากหย่ากับนัน กูต้องทำยังไงวะ กูอยากได้เมียคืน พวกมึงช่วยคิดหน่อย ว่ากูควรทำยังไง” ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรทำยังไง “ทำใจว่ะ…” เป็นเสียงของแดนไทที่เอ่ยออกมา “ไอ้แดน….. กูทำใจไม่ได้ว่ะ ตอนนี้กูเหมือนจะบ้าตายอยู่แล้ว” “พูดกันตามตรงเลยน่ะเว้ยไอ้ภูมิในฐานะที่เราเป็นเพื่อนกันมานาน กูเห็นด้วยกับไอ้แดนว่ะ มึงต้องทำใจ ต้องเผื่อใจไว้ด้วย….. มันไม่ง่ายเลยที่จะให้น้องนันยกยกโทษหรือให้อภัยมึง กูไม่ได้อยากตอกย้ำน่ะเว้ย… แต่สิ่งที่มึงทำกับน้องเขามันรุนแรงมากถึงชีวิตเลยน่ะ แล้วมึงจะให้น้องเขาให้อภัยง่ายๆ มันดูไม่สมเหตุสมผลเลยวะ ใจเขาใจเราไงไอ้ภูมิ” “ถ้าพวกกูแนะนำไป มึงจะฟังหรอ… ขนาดรอบที่แล้วกูกับไอ้สิงทั้งบอกทั้งแนะนำมึงก็ไม่ฟัง กูแค่ให้มึงไปหาหลักฐานมาว่าส

ทางด้านของนันทิกาวันนี้เธอตัดสินใจที่จะไปร่วมงานบวชของคนเป็นพ่อพร้อมกับคุณย่า ตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะไปด้วยซ้ำ แต่เพราะว่าคุณย่าได้เตือนสติด้วยประโยคที่ว่า (พ่อเขาจะบวชซึ่งเป็นวัดที่แม่ของหนูอยู่ ถ้าหนูไปอโหสิกรรมให้เขาด้วยตัวเองย่าคิดว่าแม่หนูคงจะมีความสุข) เพราะคำว่าแม่คงจะมีความสุขทำให้เธอตัดสินใจมาที่นี่อย่างไม่ลังเล และอีกอย่างคนที่มาร่วมงานมีแค่คนงานที่บ้านของท่านเท่านั้นเพราะท่านไม่ได้เชิญใครมาเลย “พร้อมไหมลูก” คนเป็นย่าหันไปถามหลานสาวเพราะเห็นสีหน้าของหลานดูกังวล “พร้อมค่ะคุณย่า ไปกันเถอะค่ะ นันอยากไปหาคุณแม่ก่อน” ความจริงแล้วเธอเองยังรู้สึกกังวลเพราะไม่รู้ว่าต้องทำหน้าแบบไหนเวลาเจอกับคนเป็นพ่อ เพราะนานมากแล้วที่เราไม่ได้คุยกันดีดีเหมือนพ่อลูกทั่วๆ ไป “สวัสดีค่ะแม่….. ตอนนี้แม่มีความสุขดีใช่ไหมคะ” เมื่อมาถึงที่เก็บอัฐิของผู้เป็นแม่ เธอกราบท่านเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ และถามท่านว่ามีความสุขไหมที่ตอนนี้คนที่ตัวเองรักมาอยู่ใกล้ๆ หลังจากที่เธอถามผู้เป็นแม่ไป จู่ ๆ ก็มีลมพัดเย็นสบายพัดมาทางเธอ และเธอคิดว่านี่คือคำตอบของคนเป็นแม่แล้ว “วันนี้พ่อเขาบวชแล้วนะคะ หนูเลยตัดสินใจมาอโหสิก