Semua Bab ความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้: Bab 11 - Bab 20

ต้นขาของเอลาร่าสั่นเทาอยู่แล้วเมื่อนิ้วที่สองสอดเข้าไปข้างๆ นิ้วแรกเธอนั่งเบียดอยู่ระหว่างชั้นวางวารสารกฎหมายสูงตระหง่านสองแถวบนชั้นสามของห้องสมุดมหาวิทยาลัย ตรงจุดที่วิคเตอร์บอกเป๊ะๆ หลังแนบกับชั้นวางโลหะเย็นๆ กระโปรงสั้นลายสก็อตกองอยู่รอบสะโพก เข่างอและสั่นเทามือของเธอเองจับชายกระโปรงขึ้นให้พ้นทาง ขณะที่วิคเตอร์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ นิ้วหนาๆ สองนิ้วสอดเข้าไปในช่องคลอดที่เปียกชุ่มของเธออย่างต่อเนื่อง ลูกแพร์จากเมื่อคืนถูกเอาออกไปตั้งแต่รุ่งเช้าแล้ว แต่ความทรงจำถึงการยืดตัวของมันยังคงทำให้ผนังช่องคลอดของเธอสั่นไหวรอบๆ การรุกรานครั้งใหม่เธออยู่ในสภาพนี้มาเจ็ดนาทีแล้วเจ็ดนาทีแห่งการใช้นิ้วอย่างเงียบๆ และไร้ความปราณี ขณะที่เสียงกระซิบเบาๆ ของกลุ่มติวหนังสือของเธอดังแว่วมาจากชั้นวางหนังสือสองแถว เหนือเพื่อนร่วมชั้นสี่คนที่กำลังคุยกันเรื่องละเมิดสิทธิส่วนบุคคล โดยไม่สนใจอะไรเลยเธออยู่ในสภาพนี้มาเจ็ดนาทีแล้ว มืออีกข้างของวิคเตอร์ปิดปากเธอทันทีที่เธอส่งเสียงครางเบาๆ ฝ่ามือของเขามีกลิ่นไม้ซีดาร์และกลิ่นอายของความเร่าร้อน“ชู่ว” เขาหายใจแผ่วเบาแนบต้นขาด้านในของเธอ ริมฝีปากสัมผัสผิวใกล้จนเ

เอลาร่าคุกเข่าอยู่แล้วเมื่อประตูเปิดออกห้องฉายภาพส่วนตัวด้านหลังเพนต์เฮาส์ใจกลางเมืองของวิคเตอร์อบอวลไปด้วยกลิ่นหนังและวิสกี้ราคาแพง แสงไฟสีแดงสลัวๆ สาดส่องลงมาทำให้ห้องดูมืดมนน่าขนลุก เก้าอี้เอนหลังขนาดใหญ่สี่ตัววางเรียงเป็นครึ่งวงกลมหันหน้าเข้าหาจอฉายภาพเปล่าๆเธอนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางระหว่างเก้าอี้เหล่านั้น เปลือยกายยกเว้นปลอกคอหนังสีดำที่ล็อกอยู่รอบคอ ข้อมือถูกใส่กุญแจมือไว้ด้านหลังด้วยโซ่เส้นเล็กๆ ที่เชื่อมต่อกับห่วงที่พื้นเข่าของเธอวางอยู่บนพรมขนแกะหนาๆ ซึ่งไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นเลยเธอรอมาแล้วยี่สิบสามนาทีของเล่นจากเมื่อวานหายไปแล้ว แต่ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกเสียวซ่านอยู่ คลิตอริสบวม รูทวารบอบบาง ผิวหนังมีรอยนิ้วมือจางๆ จากเหตุการณ์ในห้องบรรยายประตูเปิดออก และวิคเตอร์เดินเข้ามาก่อน ตามมาด้วยชายอีกสามคนพวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า ไม่เชิงเสียทีเดียวคนแรกคือหุ้นส่วนทางธุรกิจของมาร์คัส วิคเตอร์ อายุ 29 ปี สวมสูทเนี้ยบคมกริบ พร้อมรอยยิ้มที่เฉียบคมยิ่งกว่า คนที่เคยบอกแดเนียลในงานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัวว่าเอลาร่ามี “ศักยภาพ”คนที่สองคือจูเลียน นักลงทุนร่วมทุ

พายุหิมะโหมกระหน่ำใส่หน้าต่าง แต่ภายในอพาร์ตเมนต์ของฉัน พายุเดียวที่โหมกระหน่ำคือตึกหลังหนึ่งที่อยู่ระหว่างเรา ฉันเจอเขาที่ร้านโอมาลลีย์ชั้นล่างเมื่อชั่วโมงที่แล้ว สูง ใส่เสื้อโค้ทสีเข้มที่ปกคลุมด้วยหิมะ ดวงตาสีฟ้า ชื่ออเล็กซ์ ไม่มีนามสกุล มีเพียงเสียงทุ้มต่ำที่พูดว่า “ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ?” แล้วก็อยู่กับฉันดื่มวิสกี้ไปสามแก้ว พร้อมกับฟังเรื่องราวชีวิตครึ่งหนึ่งของฉัน เมื่อถึงเวลาปิดร้านและถนนกลายเป็นนรกสีขาวโพลน ฉันได้ยินตัวเองพูดประโยคที่โง่ที่สุดในชีวิตวัยผู้ใหญ่ของฉัน“ขึ้นมาสิ ปลอดภัยกว่าไปหาแท็กซี่”เขาไม่พูดอะไร ฉันก็ไม่พูดอะไรเช่นกัน เรามองหน้ากันอยู่นานหนึ่งวินาทีที่เต็มไปด้วยความหมาย แล้วก็ประกบกันริมฝีปากของเขาประกบกับริมฝีปากของฉันอย่างแรง รสชาติของเบอร์เบินและฤดูหนาว หลังของฉันชนประตู เสื้อโค้ทยังคงอยู่ ผ้าพันคอคลายออกครึ่งหนึ่ง ฉันดึงปกเสื้อของเขา ขณะที่เขาดึงเสื้อโค้ทของฉันออก มือของเขาล้วงเข้าไปใต้เสื้อสเวตเตอร์ นิ้วที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวที่อบอุ่น และฉันก็หายใจหอบในจูบของเขา เขาครางเสียงต่ำ แหบพร่า เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตัวฉัน“บ้าเอ้ย” เขาพึมพำข้างริมฝีปากฉ

ข้อความนั้นฝังแน่นอยู่ในดวงตาฉันราวกับตราประทับ: หวังว่าคุณจะมีความสุขกับสามีของฉัน สุขสันต์วันคริสต์มาส - ลอร่ามือฉันสั่นขณะจ้องมองหน้าจอ แสงจากโทรศัพท์ส่องเป็นเงาจางๆ ในห้องนอนที่มืดสลัว น้ำหนักของอเล็กซ์ขยับไปมาข้างๆ ฉันบนเตียง ผิวของเขายังคงลื่นติดกับผิวของฉันจากการร่วมรักอย่างเร่าร้อนเมื่อครู่ก่อน ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มแตกสลายเหมือนแก้วที่เปราะบาง ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวเย็นยะเยือกที่บิดเบี้ยวอยู่ในท้อง สามี? คำนั้นดังก้องอยู่ในใจ ราวกับเยาะเย้ยเสียงครางที่ฉันเพิ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากเสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้งอย่างหนักแน่นกว่าเดิม เหมือนกำปั้นที่เรียกร้องให้เข้ามา หัวใจฉันเต้นแรงกว่าตอนที่อเล็กซ์กำลังร่วมรักกับฉันเสียอีก"นี่มันอะไรวะ?" ฉันกระซิบพลางยื่นโทรศัพท์ให้เขา ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความนั้น สีหน้าของเขาซีดเผือด"บ้าเอ๊ย...ไม่ใช่..." เขารีบลงจากเตียง คว้ากางเกงจากพื้น แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเป็นเสียงทุบ พร้อมกับเสียงตะโกนอู้อี้ว่า "เปิดประตู! ฉันรู้ว่านายอยู่ข้างใน!"อเล็กซ์ชะงักไป ขณะที่กำลังใส่กางเกงยีนส์อยู่ "นั่นไม่ใช่ลอร่า"

เสียงในโทรศัพท์บิดเบี้ยวเหมือนเสียงรบกวนจากพายุข้างนอก: "อย่าไว้ใจเดมอน เขาเป็นคนผลักเธอ" จากนั้นสายก็ตัดไป เหลือเพียงฉันที่กำหูโทรศัพท์แน่น ตัวเปลือยเปล่าและสั่นเทาอยู่ที่ประตูห้องนอน เดมอนยังคงจับแขนฉันไว้ นิ้วของเขาช้ำจากการที่เขาเพิ่งทำให้ฉันถึงจุดสุดยอดโดยไม่เต็มใจ หรือว่าไม่ใช่? ความอับอายร้อนระอุอยู่ในอก ปะปนกับความเปียกชื้นระหว่างต้นขา เสียงไซเรนดังใกล้เข้ามา แสงไฟสีแดงและสีน้ำเงินส่องผ่านม่านบังตาเหมือนดวงตาที่กล่าวหาใบหน้าของเดมอนบิดเบี้ยวด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็โกรธจัด "นั่นใคร?" เขาคำราม กระชากฉันเข้าไปในห้องเต็มตัวและปิดประตูเสียงดังล็อคดังคลิก แต่รู้สึกไร้ประโยชน์ ตำรวจกำลังมา และใยแห่งคำโกหกที่ครอบครัวนี้ถักทอขึ้นมากำลังคลี่คลายอย่างรวดเร็ว"ปล่อย!" ฉันดิ้นหลุด ถอยหลังไปที่เตียง หัวใจเต้นแรง ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่อยู่บนพื้น ทำให้ฉันตกอยู่ภายใต้สายตาที่ดุร้ายของเขา เขาก้าวเข้ามาใกล้ เสื้อโค้ทของเขาหลุดร่วงราวกับผิวหนังที่ลอกออก เผยให้เห็นรูปร่างที่คล้ายกับอเล็กซ์ แต่ผอมกว่าและดุร้ายกว่า “แกฆ่าเธอเหรอ? ผลักลอร่าเหรอ?”เขาหัวเราะเบาๆ อย่างน่าขนลุก “ผลักเหรอ? ที่รัก เธอส