นางหน้าแดงก่ำอย่างระงับไม่อยู่เมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นหรุบมองเท้าขาวผ่องของนาง มันเหมือนกำลังถูกเขาลูบไล้ไม่มีผิด “ที่นี่เป็นจวนของข้า ข้าจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ และก็กลับมาทันเห็นว่าเจ้าทำตัวเสี่ยงอันตรายเพียงใด” ร่างกำยำคุกคามหนักขึ้นจนร่างบอบบางเซถอย ดวงตาสั่นไหวและหน้าแดงลามไปทั้งตัว มืออุ่นจัดจับแก้มใสๆ เนียนมือ ทั้งบีบทั้งลูบเหมือนเห็นนางเป็นลูกไก่ในกำมือ สัมผัสจากปลายนิ้วทำให้เขารู้ทันทีว่าเจ้าของเนื้อนุ่มๆ น่าจับไม่ปล่อยคนนี้กำลังตื่นตัวขึ้น ทั้งสองมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แต่เป็นเขาที่หลบตาไปเสียก่อนเพราะเกรงว่าจะสติจะหลุดจากความควบคุม อู๋ซานเหนียงจึงหลบตาบ้าง รู้สึกทั้งขายหน้าและโง่เง่าเหลือเกิน เขาไม่ได้มีใจให้นาง ไม่เคยมอบความไว้ใจใดๆ ไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากแรงปรารถนาที่เขามีให้ผู้หญิงคนไหนก็ได้ มันเป็นแค่ตัณหาราคะ
อ่านเพิ่มเติม
