Library

Maghanap

Home / Romance / A Mistake Worth Keeping / Kabanata 1 - Kabanata 10

Lahat ng Kabanata ng A Mistake Worth Keeping: Kabanata 1 - Kabanata 10

16 Kabanata

Chapter 1

Kasalukuyang malakas ang buhos ng ulan sa labas, ngunit mas naririnig ko ang kabog ng aking puso. Julian is staring at me with his gentle and alluring eyes, as if the person in front of him is not only his best friend but someone more fulfilling for me—the woman he loves the most. Bumilis pa lalo ang pagtaas-baba ng aking dibdib sa naiisip, kulang na lang ay maghabol ako ng hininga dahil sa kilig na mas lamang ang pagtitimpi. This is not the first time I have felt this way about him. Maraming beses na. At sa daming beses na inamin at tinanggap ko ang katotohanang mahal ko si Julian, kasing dami nito ang beses na pinaalalahanan ko ang sarili na ang mga katulad ko’y para lamang pagsilbihan ang mga katulad niya, hindi para mahalin pabalik na higit pa sa pagiging magkaibigan.But right at this moment, as I stare back at him with my longing, yearning gaze, pakiramdam ko, kahit papaano, posible ang mga panaginip ko. “Belinda,” he called softly, then his hand reached for my cheek.Sandalin

Chapter 2

Lumaki akong maraming dala-dalang sikreto sa buhay. Hindi naituro sa akin ng aking mga magulang na isa pala ito sa mga hindi matapos-tapos na pagsubok sa kagaya naming isang kayod, isang tuka. Itinatago ko kapag kulang na ang pera ko para makabili ng mas healthy na pagkain pamalit sa noodles o de lata. Itinatago ko kapag wala na namang natitirang pambayad ng miscellaneous fees noong estudyante pa, kaya’t kunwaring naiwanan na naman ang wallet para ipagpabukas nang ipagpabukas ang bayarin. Habang tumatagal, pakiramdam ko’y wala nang natitirang totoo sa pagkatao ko sa dami ng sikretong itinatago ko sa aking pamilya, mga kaibigan, o kahit na sa mga estrangherong nagtatanong kung kaya ko pa ba dahil ang palagi kong sagot ay oo kahit hindi na. Kulang na nga lang ay itago ko rin ang katotohanang anak ako ng kasambahay ng mayamang angkan ng San Agustin, hindi dahil sa kinahihiya ko ang trabahong bumubuhay sa amin kundi para kahit sandali lang ay hindi ko maisip na iba ang estado ko sa best

Chapter 3

It has been seven long years since the last time I visited Manila. Gusto kong isipin na wala lang akong pera o panahon para bumiyahe, pero sa likod ng isip ko, batid kong kaya hindi ko magawang ihakbang ang aking paa papasok sa barko ay dahil sa pangamba sa napakaraming bagay. The thing is, when someone’s filled with anxiety, pakiramdam niya, kahit ang pinakaimposibleng mangyari sa buhay niya ay posible, kahit 1% lang ang tiyansa. And to deal with that feeling, they try their best to avoid the situation that triggers them until avoidance is no longer an option, at least for me. Kaya nang matanggap namin ang memorandum tungkol sa gaganaping field trip sa Maynila, hindi na ako maka-hindi nang isa ako sa mga gurong magbabantay sa mga estudyante. I wanted to explain my situation to the school administrators para kahit papaano’y makalusot, na kesyo mahirap iwanan ang six year old kong anak sa bahay at wala ring magbabantay sa kaniya. Sa kasamaang palad, pamalit lamang pala ako sa isang gu

Chapter 4

“Mommy! Mommy! Mommy!” paulit-ulit na tawag ni Vier, nangungulit sa tabihan ko.Hindi ko nga lang siya magawang tingnan pa because I am making sure na walang defects sa napili niyang sapatos bago ito bayaran. Ayos na naman ang size at sakto sa kaniya, may kaunting allowance pa kung sakaling lumaki agad ang paa niya. Salamat kay Julian na tumulong sa kaniya kanina, na wari ko’y hanggang ngayon ay nakatulala pa rin sa akin, nakasandal sa isang sulok na para bang nakakita ng multo. It’s half true, though. I am a ghost of his past. Seeing me right now probably reminds him that I am only an unresolved issue that suddenly reappeared in his life and not as his best friend anymore.The thought of it forced me to glance at Julian. Sa sandaling nagtama ang mga mata namin, muling nagkumahog ang puso ko. Actually, it has been beating fast and crazy the very moment our eyes met a few minutes ago. Sobrang bilis, sobrang lakas. Daig ko pa ang estudyanteng kinakabahan mag-deliver ng kaniyang imprompt

Chapter 5

Napangiti sa akin si Julian nang marinig ang sagot ko at walang sabi-sabing kinuha sa mga braso ko si Vier para siya naman ang magbuhat. “It’s gonna be a long walk, Belinda. Medyo malayo rito ang parking lot,” paliwanag niya kahit hindi pa naman ako nakakapagsalita para pigilan siya. “But…”“No buts, please,” habol niya at wala na tuloy akong nagawa.Julian started leading the way to the parking lot, and I followed him behind. Walang naglakas-loob magsalita sa aming dalawa sa mga oras na ito, kaya naman mas nanaig ang mga boses sa utak ko. At habang pinagmamasdan siya at ang mukha ng anak kong natutulog sa balikat niya, may parte sa akin ang biglang nakararamdam na parang maling desisyon ito. Mali ang nakita ko si Julian ngayon, pero mas maling desisyon na kausapin siya, na payagang makipag-usap ang anak ko sa kaniya, at ngayon ay ang ihatid kaming mag-ina. And all of these decisions were on me. It was me who made everything else happened, at

Chapter 6

Kabaliktaran ng good news ni Vier ang agad na bumalot sa aking puso nang marinig iyon. Tila ba isinabay ng hangin ang ngayo’y nararamdaman kong takot sa bilis ng pag-ihip nito sa direksyon ko, na nagpataas pa ng aking balahibo sa braso. “What good news?” kunwaring kaswal kong tanong kahit sa loob-loob ay pinangungunahan na ako ng matinding emosyon. Vier smiled more eagerly at me. “My Ninong will bigay me more basketball shoes po!” “What?” kunot-noo kong tanong kahit na klaro naman ang narinig. “What are you talking about?” Imbes na magpaliwanag, umalis si Vier sa aking mga braso at tumakbo papunta kay Julian na pasimpleng naglalakad papunta sa amin. Suot ang army green na polo shirt at khaki shorts

Chapter 7

It has become Vier and my ritual to find the nearest convenience store to eat ice cream after our fights. ‘Gaya kapag napapagalitan ko siya sa tuwing nakakalimutan niyang i-flush ang toilet pagkatapos umihi o kaya’y kapag sobra na ang screen time sa gabi, o kapag naman nagtatampo siya sa akin dahil mahigit 30 minutes na akong late sa pagsundo sa kaniya sa AMS. Palaging ice cream ang sagot para magpalamig ng mga ulo namin, pagkatapos no’n, kaunting usap nang mas mahinahon at magkabati na ulit kami. I used to think Vier is growing up so fast because he’s becoming more understandable na kahit tig-sampung pisong ice cream ay napapatawad na namin ang isa’t isa, no matter how small or big the fight is. Dati’y kahit mamahaling laruan na nasa christmas wishlist niya’y hindi ko siya masuhulan, kahit na August pa lang ay handa na akong bilhin. However, today reminds me na bata pa rin pala ng isip niya. Hindi pa niya nauunawan na hindi lahat kayang madaan sa ice cream, katulad na lang ng nangya

Chapter 8

In the first few months after I found out I was pregnant with Vier, walang gabing hindi ko inisip kung ano sana ang estado ng pagkakaibigan namin ni Julian kung hindi nangyari ang gabing iyon. Kung walang nangyari sa amin noong gabing iyon.And on those same nights, I was crying myself to sleep. Daig ko pa ang babaeng hiniwalayan ng boyfriend matapos ang sampung taong relasyon, matapos pagsamahan ang lahat ng saya at hirap na dumating sa aming buhay. Indeed, friendship breakups hurt more than romantic ones. Isa ay dahil mas mahirap magkaroon ng closure ‘pag magkaibigan lang, which left me to endlessly question what went wrong, at kailanma’y hindi ako nakakuha ng sagot tungkol doon.Sa mga sumunod pang buwan at taon, nang iluwal ko na si Vier at pinalaki nang mag-isa, tapos na akong isipin ang what ifs, at sa halip ay mas ibinuhos ang atensyon sa kung anong meron at dapat kong gawin sa kasalukuyan. Kaya’t ang araw-araw na pagod sa pag-aalaga ang nagsilbing paalala ko that my son was th

Chapter 9

Iyon na lamang ang tumatak sa isip ko hanggang sa pinatay ko na ang tawag at hinintay siyang dumating. Habang umiikot ang kamay ng orasan, pabalik-balik ang tingin ko sa entrance ng gymnasium at kay Vier na nakasubsob pa rin sa kaniyang mga tuhod. Maya-maya, nabaling ang atensyon ko sa iba nang nag-vibrate ang phone ko sa panibagong message. I was expecting it’s from Maverick na kausap ko pa kanina, but it’s from Julian. Julian San Agustin III:Here!Nag-angat ako ng tingin sa entrance at andito na nga siya, pasimpleng nagtaas ng kamay pagkatama ng mga mata namin para bumati. Hindi ko mapigilang hindi mapangiti nang kaunti habang pinagmamasdan siyang papalapit, suot ang black shades, black hoodie, at navy blue shorts na terno sa kaniyang sneakers.“Vier!” masiglang tawag ko sa anak. “Look who’s here, oh!”Still, no response from him, marahil nagbibingi-bingihan. Lalapit na sana ako sa kaniya upang suyuin siya nang si Julian na mismo ang tumawag sa nagtatampong bata.“Hi, Vier! Hindi m

Chapter 10

Hawak ko ang kamay ni Vier nang papalabas na kami sa AMS matapos ang awarding, patalon-talon pa habang naglalakad sa sobrang saya.“Mommy, are we going to kain po sa Jollibee?” tanong niya.Nagbaba ako ng tingin kay Vier at nakangiting tumango. “Of course! You’ve done a great job eh!”Simula noong nagka-muwang siya, I am making it a habit to treat him to his favorite fast food chain or buy him simple gifts when he has done a great job, lalo kapag may awards ‘gaya ng pagiging MVP niya ngayon. Some parents may not agree with me, kesyo inii-spoil ko ang bata o kaya’y baka ma-associate niya na palaging may reward ‘pag may award at dumating sa puntong maging externally motivated na lang si Vier. Ang sa akin naman, gusto ko lang tumatak kay Vier na naa-appreciate ko ang effort niya, ang mga ginagawa niya para maging magaling. Hindi rin naman ako nagkulang sa pagpapaalala sa kaniya, kaya hindi ako nababahala na magiging masama ang kahahantungan ng ganitong pagpapalaki. “Si Ninong po kasama

PREV

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status